August de la Sparasan

I kolej! Nie zapominajmy o kolei!

Budoffałbym.

Dobry temat, a zapomniany. Przydałoby się w Achkovie wincej, jak to w stolicy. Może nowe osiedle?

A to nie, ja miałem na myśli wydarzenia z 12 kwietnia, a nie późniejszą wojnę (dwunastodniową) z 19 kwietnia. Ale słusznie, że zwracasz uwagę, ją niewątpliwie należy zaliczyć do wojaży Kiriów.

Tak oto bankiet przeciągnął się do późnych godzin nocnych. Był już kolejny dzień, gdy ostatni goście opuścili celebracje, może nieco już zmęczeni, za to szczęśliwi. To były dobre obchody. Tak poza narracją: Dziękuję wszystkim uczestniczącym! Bez Was byśmy tego nie ogarnęli!

Tym bardziej powód, by przenieść stan faktyczny również na prawny.

Racja, obecnie trzeba to robić trochę na czuja lub zapamiętać, który papierek jest gdzie. Wyraźne oznaczenia powinny rozwiązać problem. I oczywiście ułatwić pisanie noffym.

Czyli tak to ffyglądało. Telewizja jak zwykle odsłania nieznaną prawdę!

Po tej dygresji chyba możemy wrócić do tematu... Jeśli chodzi o 12 kwietnia, uważam, że nazwanie go "wojną" byłoby nietrafione. Można niemniej jako konflikt zbrojny niewątpliwie zaliczyć powstanie w Umelu, ale w nim Kiriowie chyba nie brali udziału.

Jakby na sam dźwięk słowa "Insulia" tuż obok pojawił się August de la Sparasan popijając betonówkę. - Sądzę, Cni Państwo, że Insulia to wielkie cesarstwo było! Powstało jako ostoja porządku w chaosie Nordaty z tego okresu. To była nie tylko proto-II Federacja, lecz i Monarchia Kiryjska przed Monarchią Kiryjską. Acz nie powiem, nie ustrzegliśmy się błędów. - To ostatnie zdanie wypowiedział jakby w pewnej zadumie.

- Bravo lojaliści! Bravo bojówki! - zakrzyknął August.

Wreszcie przystąpiono do odsłonięcia Kamienia Pamięci Rewolucji 4 maja. Prezydent wraz z Imperatorem Kiriów podeszli do zasłoniętego głazu, powoli unosząc materiał i wreszcie całkiem odsłaniając jego powierzchnię, na której wyryto słowa: Tym, którzy walczyli o wolny Westland i Voxland 4 maja 2020 roku Nie ma jedności lepszej niż Prawda

Swoją przemowę zaczął August de la Sparasan: - Szanowni Państwo! Dziękuję, że zdecydowaliście się przybyć! Rewolucja 4 maja była ważnym punktem w historii Westlandu i Voxlandu, z kolei dzieje tych dwóch państw są niejako dziejami Nordaty, upchniętymi w miniaturze. Sześć lat temu uczestniczyłem w tym wydarzeniu. Walczyłem o wolne Zjednoczone Państwo Voxlandu i Westlandu wraz z v-śp. Jego Królewską Mością Królem Joahimem von Ribertropem przeciwko v-śp. Prezydentowi Aleksandrowi Novakowi. Nie był to konflikt zbrojny, jak niektórzy chcieliby to przedstawić - jest to jeden z przykładów późniejszej narracji, która powstała wokół tego wydarzenia. Rewolucja 4 maja stała się bowiem legendą. W Zjednoczonym Państwie panowała wówczas diarchia - wspólna władza Prezydenta i Króla, posiadających równe uprawnienia. Ledwie miesiąc wcześniej, 3 kwietnia 2020 roku odłączyło się ono od I Federacji Nordackiej, po niewiele ponad dwóch pełnych kontrowersji miesiącach. I Federacja dogorywała wówczas, a jej Los miał zostać przypieczętowany powstaniem Związku Winkulii i Volkianu szesnaście dni później. Tymczasem na naszym poletku napięcie między dwoma głowami państwa rosło. Ja, wówczas pod nazwiskiem Helmut von Hurrdura, stanąłem po stronie Króla Joahima. W pewnym momencie jasnym stało się, iż obecna sytuacja nie może być dłużej utrzymana. Dążyliśmy zatem do zniesienia dwuwładzy, Prezydent Novak z kolei chciał jej utrzymania - od pewnego czasu, jak sądziliśmy dążył do autorytaryzmu, a i okoliczności objęcia przez niego urzędu były kwestinowalne pod względem legalności. Diarchię ostatecznie zniesiono, a wyłączną głową państwa został Król. Nie rozwiązało to jednak problemów. Musiało dojść do konfrontacji - i taka nastąpiła 4 maja 2020 roku. Rozpoczęły się protesty wzywające do ustąpienia przez Novaka ze stanowiska, na którym bądź co bądź nadal dzierżył znaczące uprawnienia. Odmówił on i w gniewie sprzeciwiał się samej idei protestów. Jeszcze tego samego dnia postawione zostało mu ultimatum - poda się do dymisji lub Voxland wyjdzie z unii z Westlandem. Odmówił, a groźba została spełniona: II Królestwo Voxlandu stało się niepodległe, a Rewolucja 4 maja stała jego mitem założycielskim. Zjednoczone Państwo przestało istnieć, rozwiązane przez II Secesyjną Republikę Westland, na której czele stanął Aleksander Novak. Nastała era wrogości między przywódcami i działaczami bratnich krajów, prowadząca nawet do wojny. Ostatecznie jednak Prezydent Westlandu przystąpił do rozmów, w wyniku których odnowiono unię, już na nowych, lepszych zasadach. Z kolejnego Zjednoczonego Państwa Voxlandu i Westlandu powstało później Cesarstwo Insulii (zwane przez krótki czas Imperium Transnordackim), a z niego - po wtórym, spokojniejszym i bardziej pokojowym rozpadzie - na powrót Królestwo Voxlandu i Państwo Westland. To drugie, połączyło się z Wielkim Imperium Narodu Kiriańskiego, tworząc Monarchię Kiryjską - dzisiejszą autonomiczną część, filar wręcz, II Federacji Nordackiej. Co z tego wynika? Czym była Rewolucja 4 maja? Aktem tworzenia czy aktem destrukcji? Tu zdania są podzielone, lecz ja sądzę, iż oboma naraz. Ukazała, że dobra, stabilna władza nie może istnieć bez poparcia i akceptacji Obywateli. Była też elementem cyklu westlandzko - westlandzkich rozstań i zjednoczeń - cykl ten - jest cykl całego Kontynetu Północnego. Możemy się kłócić i dzielić, ale każdy konflikt i rozpad ostatecznie dzięki wysiłkowi ludzi, którzy wiedzą, co robią, prowadzi do nowej, lepszej, silniejszej i bardziej zjednoczonej wspólnoty. To właśnie cykl Nordaty. Będzie on trwać - i oby trwał, póki na końcu jest korzyść Nordatczyków. Niech po naszej walce przychodzi odrodzenie i dobrobyt dla naszych następców. Dziękuję. Chwała Nordacie (państwu i kontynentowi)! - Zakrzyknął, po czym opuścił mównicę, udostępniając ją tym samym każdemu, kto był chętny powiedzieć kilka słów.

Dziś w Los Alexos najistotniejsza droga została zamknięta, a wzdłuż niej i wszędzie wokół gromadziły się masy ludzi. Nie doszło jednak do awarii, a mieszkańcy nie strajkowali. Był 4 maja, wielkie święto, a drogą tą z lotniska i hoteli przybyć mieli zaproszeni dostojni goście z całej Nordaty, a nawet i dalszych rejonów Pollinu. Celebracjom wśród ludności odpowiadać miały celebracje w obiekcie na końcu drogi - najważniejszym w mieście. Biały Dom, jak cały kompleks imperatorskiej Białej Cytadeli, prezentował się dziś odświętnie. Zmierzających ku niemu witał wielki transparent “Witamy na obchodach 6. rocznicy Rewolucji 4 maja” - niejedyny. W tle majaczył gmach monarszej siedziby, gotowej na przyjęcie gości, jak też, w jego sąsiedztwie - imponująca Cerkiew Kiryjska pw. Pionierów Westlandzkich. Wśród przestrzeni Placu Aahalta pomiędzy nimi, doprawdy imponującej rozmiarami, wyróżniało się jedno miejsce, obszar niejako wydzielony. Nie jednak tak, jak Biały Dom odgrodzony był od reszty dzielnicy Central Palace poprzez eleganckie, ale i niewątpliwie funkcjonalne ogrodzenie, wokół którego gromadziły się tłumy uradowanych ludzi. Miejsce to oddzielało się od reszty Placu prezencją oraz atmosferą. Rozstawiono tam równo rzędy krzeseł, oddzielonych wąskimi przestrzeniami, ścieżkami. Prowadziły one ku potężnemu podwyższeniu, na którym znajdował się mikrofon, za nim z kolei… jakby nadzwyczaj wielki ekran kinowy? To by pasowało, biorąc pod uwagę, że przed rzędami krzeseł w oczy rzucał się potężnych rozmiarów projektor i niewiele mniejsze głośniki. Tak, to tutaj odbędą się przemowy i pokaz filmu dotyczącego Rewolucji 4 maja. Tu też przybyłych kierują po serdecznym przywitaniu przedstawiciele władz Monarchii Kiryjskiej i II Federacji Nordackiej.

Tymczasem okazało się, że dzień ten ma być jeszcze bardziej szczególny. Oczekiwanie się przedłużało. Prezydent zdecydował się zajrzeć na tyły Cerkwi. Powinni tam być duchowni, ale było ich zdecydowanie mniej niż zwykle. Był zdziwiony i zdecydowanie zaniepokojony. Zapytał pierwszego z brzegu osobnika o mniszym wyglądzie, choć nie w szatach liturgicznych: - Gdzie Patriarcha? - - Niiże maj gui, niiże maj, jżesiziciziże niiże prziybyl, ziajpżefniże ziajtrziymajly gui pilniże siprajfy (Nie ma go, nie ma, jeszcze nie przybył, zapewne zatrzymały go pilne sprawy) - odpowiedział tamten w języku amatorskim, ledwo rozumiejąc wspólną mowę. - Faktycznie, jak pilne sprawy, to nie ma co dyskutować. A ktoś, kto odpowiada za tą diecezję? - zapytał August. - Tżezi gui niiże maj. Prziżeciiżezi truidniui tżerajzi gdziiżesi duitrziżeci, tluimy siaj, kuirki, fsiiuisiki sifiżetuijaj (Też go nie ma. Przecież trudno teraz gdzieś dotrzeć, tłumy są, korki, wszędzie świętują) - Na to de la Sparasan wyjrzał na powrót na wypełnioną ludźmi cerkiew. Chwilę pomyślał, po czym zapytał: - A kim ty, ojczulku właściwie jesteś? - Tamten odpowiedział z widoczną dumą: - Jżesitżem Żefajld, Ajmajtuir, sifiżeziui fysifiżeciuiniiy, fciziżesiniiżej uidzifiżerniy (Jestem Ewald (Évæld), Amator, świeżo wyświęcony, wcześniej odźwierny) - Tu August niewątpliwie się uradował, odruchowo również przechodząc na amatorski: - Duisikuiniajlże, uijciziuilkui, fycihuidzi zi tżej bihajraj, majsizi msiziże dui uidprajfiżeniiaj (Doskonale, ojczulku, wychodź z tej komórki, masz mszę do odprawienia) - Świeżo upieczony duchowny próbował zaprostestować, że zna tylko amatorski, ale August już pomógł mu założyć szaty liturgiczne i stwierdził: - I duibrziże. Ziajpuiciziajtkuijżesizi niuifaj trajdycijże (I dobrze. Zapoczątkujesz nową tradycję) - Po czym w zaangażowaniu prawie wypchnął go z komórki na tyłach Cerkwi prosto ku ołtarzowi. Ewald, zakłopotamy, wiedział, że nie może już się wycofać, toteż przystąpił do pierwszego w swym dość długim życiu kazania: Zidrajfui Fajm, kuicihajni zigruimajdziżenii! Hajnihui jżesiziciziże niiże prziybyli, tuitżezi, ciui by Fajsi niiże trziymajci zibyt dluigui, jaj kilkaj siluif puifiżem. Ziżebrajlisimy siiże dziisi, by uiciziciziici pajmiżeci tycih, cui, jajkui Kiriuisi Rże-Ajl zi Pruikrajsityniajcijaj fajlciziyl, tajkui uini fajlciziyli zi prziżeciifniuisiciiajmi ui pajniniuirdajtyzim. "Niaj puiciziajtkui bylaj Mysil, Wsiziżecihuigajrniiajjajciaj Mysil" Niiżefajtplifiże bylaj tui mysil pajniniuirdajcikaj. Niiżecih uiniaj trfaj. (Pozdrawiam Was, kochani zgromadzeni! Dostojnicy jeszcze nie przybyli, toteż, coby Was nie trzymać zbyt długo, ja kilka słów powiem. Zebraliśmy się tu, by uczcić pamięć tych, co, jak Kirianos Ré-Æl walczył z Prokrastynacją, tak oni walczyli z przeciwnościami o pannordatyzm. "Na początku była Myśl, Wszechogarniająca Myśl" Niewątpliwie była to myśl pannordacka. Niech ona trwa.)

Okolice Placu Aahalta obwieszone były plakatami, wśród nich jednym, szczególnym, ewidetnie przygotowanym jako pomoc dla tych, co nie wiedzą bądź zapomnieli: Kalendarium Rewolucji 4 maja 26 marca 2020 Aleksander Novak ogłasza rewolucję w Westlandzie, Secesyjna Republika Westland staje się prowincją socjalistyczną. 3 kwietnia 2020 Zjednoczone Państwo Voxlandu i Westlandu deklaruje niepodległość, odłączając się od I Federacji Nordackiej za przyzwoleniem i akceptacją ze strony władz I Federacji Nordackiej. 7 kwietnia 2020 Ogłoszona zostaje Konstytucja Zjednoczonego Państwa Voxlandu i Westlandu, utrzymująca dwuwładzę Prezydenta i Króla. 29 kwietnia 2020 Konstytucja ZPViW zostaje znowelizowana przez Kongres - Król staje się wyłączną głową państwa. 3 maja 2020 Kongres Zjednoczonego Państwa Voxlandu i Westlandu uchwala Ustawę o Językach Pomocniczych. Aleksander Novak przedstawia projekt Ustawy o Służbach Mundurowych. 4 maja 2020 14:21 Rozpoczynają się protesty w Los Alexos, stolicy Zjednoczonego Państwa Voxlandu i Westlandu. 14:45 W Kongresie ZPViW rozpoczyna się głosowanie nad Ustawą o Służbach Mundurowych. 14:58 Jako ostatni swój głos w Kongresie ZPViW oddaje Król Joahim von Ribertrop. 16:18 Joahim von Ribertrop ogłasza Akt Rozwiązania Unii Między Voxlandem a Westlandem. 16:43 Aleksander Novak wygłasza orędzie specjalne. 17:03 Aleksander Novak ogłasza Akt Testamentu i Rozwiązania Zjednoczonego Państwa Voxlandu i Westland. 8 maja 2020 Aleksander Novak publikuje Konstytucję Secesyjnej Republiki Westland. 15 maja 2020 Królestwo Voxlandu deklaruje wojnę przeciwko Secesyjnej Republice Westland. 28 maja 2020 Traktat pokojowy kończy wojnę voxlandzko - westlandzką za porozumieniem stron.

Dziś w Los Alexos najistotniejsza droga została zamknięta, a wzdłuż niej i wszędzie wokół gromadziły się masy ludzi. Nie doszło jednak do awarii, a mieszkańcy nie strajkowali. Był 4 maja, wielkie święto, a drogą tą z lotniska i hoteli przybyć mieli zaproszeni dostojni goście z całej Nordaty, a nawet i dalszych rejonów Pollinu. Celebracjom wśród ludności odpowiadać miały celebracje w obiekcie na końcu drogi - najważniejszym w mieście. Biały Dom, jak cały kompleks imperatorskiej Białej Cytadeli, prezentował się dziś odświętnie. Zmierzających ku niemu witał wielki transparent “Witamy na obchodach 6. rocznicy Rewolucji 4 maja” - niejedyny. W tle majaczył gmach monarszej siedziby, gotowej na przyjęcie gości, jak też, w jego sąsiedztwie - imponująca Cerkiew Kiryjska pw. Pionierów Westlandzkich. Wśród przestrzeni Placu Aahalta pomiędzy nimi, doprawdy imponującej rozmiarami, wyróżniało się jedno miejsce, obszar niejako wydzielony. Nie jednak tak, jak Biały Dom odgrodzony był od reszty dzielnicy Central Palace poprzez eleganckie, ale i niewątpliwie funkcjonalne ogrodzenie, wokół którego gromadziły się tłumy uradowanych ludzi. Miejsce to oddzielało się od reszty Placu prezencją oraz atmosferą. Rozstawiono tam równo rzędy krzeseł, oddzielonych wąskimi przestrzeniami, ścieżkami. Prowadziły one ku potężnemu podwyższeniu, na którym znajdował się mikrofon, za nim z kolei… jakby nadzwyczaj wielki ekran kinowy? To by pasowało, biorąc pod uwagę, że przed rzędami krzeseł w oczy rzucał się potężnych rozmiarów projektor i niewiele mniejsze głośniki. Tak, to tutaj odbędą się przemowy i pokaz filmu dotyczącego Rewolucji 4 maja. Tuż obok - zasłonięty płachtą pokaźnych rozmiarów kamień. Tu też przybyłych kierują po serdecznym przywitaniu przedstawiciele władz Monarchii Kiryjskiej i II Federacji Nordackiej.

Dzień obchodów. Blisko płyty lotniska na przybywających gości z państw obcych czekają już limuzyny i nordacki komitet powitalny z korpusu dyplomatycznego. Witamy serdecznie w Los Alexos!

Krótko przed uroczystymi obchodami Rewolucji 4 maja, Prezydent de la Sparasan przybył do Cerkwi Kiryjskiej, aby, korzystając z chwili ciszy i spokoju, zadumać się nad szlachetnymi dokonaniami tych, co poświęcili swoje życie pannordatyzmowi i pomodlić się za nich.

Dla dopełnienia ogólnopollinowskiej tradycji - przed wejściem do Białego Domu ustawiono księgę pamiątkową. Może się do niej wpisać każdy zainteresowany.

To mała cena za pokój i stabilność, ba, istnienie dwóch stolic pozwala sensownie rozłożyć zarządzanie pomiędzy nimi i zmniejszyć zagrożenie dla państwa, gdyby coś - oby nie - stało się z jedną z nich. W Los Alexos już mamy rezydencję Imperatora, a kiedyś w mieście obradował westlandzki Kongres. Na moje możemy uczynić zadość tradycji.

To dobrze, cieszę się, że dyplomatyczne oddalenie się FN od Nan Di z początku roku nie doprowadzi do zerwania kontaktów - przynajmniej gospodarczych.

A zatem serdecznie dziękuję i witam wśród Obywateli II Federacji Nordackiej!

Szanowna Wnioskodawczyni, Obywatelstwo nadałem. Proszę jednak o złożenie ślubowania wedle poniższego wzoru, do której to przysięgi dołączyć można formułę religijną. Mam pewność, że Szanowna ślubowanie złoży, dlatego już przed tym przychyliłem się do wniosku, niemniej proszę o dopełnienie tej drobnej formalności. DW: @Elisa von Rozmarinowa

Obchody 4. rocznicy Rewolucji 4 maja (Miasto Wydzielone Los Alexos 0. Msza kiryjska w Cerkwi pw. Pionierów Westlandzkich 1. Przywitanie gości 2. Główne uroczystości na Białej Cytadeli - od 17.00 3. Przemoffy weteranów Rewolucji i wszystkich chętnych 4. Odsłonięcie Kamienia Pamięci Rewolucji 4 Maja na terenie Białej Cytadeli 5. Defilada 6. Bankiet w Białym Domu