Mikrofon lekko zaskrzeczał. Damiano poprawił, grzecznie odchrząknął i...
Drodzy Obywatele, Szanowni goście,
Osiem lat temu, dokładnie 21 marca 2018 roku, trzech wizjonerów, albo mówiąc bardziej uczciwie, trzech ludzi z nadmiarem czasu stwierdziło, że zdecydowanie lepiej bawić się pod jedną dużą flagę i działać pod wspólnym dachem.
Tak narodziła się Unia Trzech Narodów. Był to swego rodzaju eksperyment, który nie umarł od razu. Faktycznie, po jakimś czasie rozpadł się, by później wrócić na mapy Pollinu jako I Federacja, by znów się posypać, by w końcu 1 sierpnia 2023 roku mogła wystartować II Federacja Nordacka, w której znajdujemy się do dzisiaj.
Nie było nigdy idealnie i w zasadzie nigdy tak nie miało być. Nasza Federacja widziała momenty, kiedy jedynym wspólnym mianownikiem był brak aktywności, a także widziała rządy krótsze niż wyborczy entuzjazm. Były także dramy, te większe i te mniejsze a mimo to jakoś to się nie rozpadło do końca. No właśnie, jesteśmy. I chyba właśnie dlatego, że ktoś kiedyś uznał, że to może być coś więcej niż kolejne wirtualne państwo. Że można być realnie współpracującą wspólnotą.
W imieniu rządu II Federacji Nordackiej chcę szczerze podziękować wszystkim tym, którzy zostali oraz tym, którzy wrócili, choć nikt nie był pewien, czy wrócą i tym, którzy odeszli.
Dziękuję Unii Trzech Narodów za możliwość rozpoczęcia tego niesamowitego pannordackiego projektu, bez którego nigdy nie byłoby II Federacji Nordackiej.
Vivat Unia Trzech Narodów! Vivat Nordata!