Mauponauci w Ramandii?

[Burek 690]

U P O W A Ż N I E N I E

20 lutego 2022 roku

Port Ramandia

 

Na mocy powierzonych w Rządzie Królewskim uprawnień niniejszym upoważniam barona von Trinitz do rekwizycji i swobodnego użycia, w jaki sposób przysłuży się to jego wyprawie, wszelkiej własności państwowej na wyspie Ramandia-Lotrygania.

 

T R I N I T Z

MINISTER STANU I SPRAW WEWNĘTRZNYCH

 

Edytowane 22 Lutego przez Burek

[Burek 690]

KONTYNUACJA Z TEGO WĄTKU

RAPORT Z WYPRAWY MAUPONAUTÓW

W Y B R Z E Ż E  R A M A N D I I

22 II 2022, godz. 19:32:31

 

Przedwczoraj dopłynęliśmy do Lotryganii-Ramandii na naszych kutrach. Dobiliśmy do portu, użytkowanego przez Królewską Marynarkę Wojenną, miejsce stacjonowania V Floty Ochrony Wybrzeża Winkulii.

Sama Ramandia (zwana też Lotryganią-Lotaryngią-wyspą Lotar) jest dość peryferyjną częścią Związku Winkulijskiego, która to peryferyjność zdaje się potęgować z czasem. Kilka lat temu była przedmiotem osadnictwa kolonialnego. W najbliższych latach jednak zainteresowanie tym terenem spadło. Najważniejszym obiektem jest wspomniany Port.

Oprócz rdzennych mieszkańców, pewnej ilości kolonistów (którzy jednak w większości opuścili wyspę) oraz członków Sił Zbrojnych, na wyspę napłynęła dość znaczna liczba uchodźców z wybrzeży Batawii - zalanych w wyniku kataklizmu ponad trzy lata temu.

Siły Zbrojne (w tym i Marynarka Wojenna) znajdują się od dłuższego czasu w dość dużym zaniedbaniu. Zaległości w płaceniu żołdu i w wysyłaniu zapasów doprowadziły do całkowitego upadku dyscypliny i uniezależnieniu się poszczególnych jednostek od władz państwowych. Taką sytuację znaleźliśmy w Porcie, który znajdował się pod samorządnym władaniem marynarzy V Floty.

Znaczna część sprzętu wojskowego została rozsprzedana. Część jednostek zaczęła parać się piractwem. Na mocy nadanych sobie upoważnień, które wzmocnione musiały zostać jednak brzęczącym argumentem, udało mi się pozyskać dla naszej wyprawy trzy patrolowce projektu Honest(OPF-ZZZ-04): Honest-39, Honest-33, Honest-34, będące na wyposażeniu V Floty. To wydaje mi się całkowicie wystarczające na nasze dotychczasowe potrzeby. Kutry rybackie nie będą nam już potrzebne.

Honest-39 został ochrzczony nowym mianem - EVA DOMICELLA, Honest-33 - ZEMSTA KARDACZA, Honest-34 - INNAVUORI.

Do naszej wyprawy udało mi się zwerbować 113 marynarzy z Królewskiej Marynarki Wojennej, a także 39 innych - kolonistów, tubylców, przedstawicieli administracji i Batawów. W większości stawili się oni już ze swoim uzbrojeniem.

Udało nam się również pozyskać pewne zapasy paliwa, prowiantu i amunicji pozostałe w magazynach. W roku 2020 na wyspie budowano kosmodrom, prace ostatecznie przerwano, a samo miejsce popadło w nieużytek. Udało nam się jednak pozsykać tam pewne dalsze zapasy.

Otrzymałem wiadomość o tym wydarzeniach na Wurstlandii i o tym, że otrzymałem tam stanowisko MINISTRA DS. OGÓLNYCH. Tak więc wkrótce wypłynęliśmy.

 

P O D S U M O W A N I E

Środki transportu: 3 patrolowce (wcześniej: trzy kutry rybackie)

Załoga: 167 ludzi (wcześniej: 15)

 

/-/ T R I N I T Z

 

Edytowane 23 Lutego przez Burek

[Burek 690]

Z Ramandii

Mała wyspa Ramandia-Lotrygania leży między Voxlandem, Batawią a Nowym Kucelgradem. Jednak oglądając stare mapy autorstwa Pel Nandera można zobaczyć, że znajduje się ona dalej na zachód, bliżej wybrzeży abachasko-kiriańskich.Znajdować się tam też miało miasto R A M A, o którym jednak nie mogłem uzyskać informacji podczas pobytu na wyspie. Nie wiem jak można wytłumaczyć ten fenomen.

Dość kuriozalnie Ramandia nie ucierpiała wcale w wyniku kataklizmu, który zatopił znaczną część dawnej Batawii.

Nie wiaodmo wiele o pochodzeniu rdzennych mieszkańców wyspy. Spotkałem opinię, że są spokrewnieni z ludami zamieszkającymi kontynentalną Batawię, ale nie mogę powiedzieć ile jest w tym prawdy.

Na wyspie najwyższa górą jest Innavuori.Otoczona kultem przez lokalną ludność, zdaje się stanowić tutejsze axis mundi. W XIX wieku miała była obiektem winkulijskiej wyprawy. Przed naszym odpływem udałem się to podnóż góry razem z przewodnikiem pochodzącym z wyspy. Weszliśmy wyżej, ale zabroniono mi wchodzić na sam szczyt. Z rąk Ramandczyka otrzymałem, przechowywany w jednej z jaskiń, obdarty sztandar królewski Winkulii sprzed półtora wieku, który jakimś cudem uchował się przez te wszystkie lata.

T.

KONTYNUACJA W TYM WĄTKU

Edytowane 7 Marca przez Burek