Obóz Narodowej Klindii

[Kamiljan de Harlin 1 221]

Obóz Narodowej Klindii to skrajnie nacjonalistyczna organizacja ekstremistycznych Klindończyków. Grupa ta posiada rozbudowane struktury podziemne na terenie Dystryktu Wojskowego Klindii oraz OBPP pod protekcją nordacką na terenach post-klindońskich. Dysponują bogatą siecią kontaktów oraz tajnymi składami zbrojeniowymi. Ich głównym celem jest ustanowienie kontroli nad całą Klindią oraz zaprowadzenie swoich jednopartyjnych rządów, których nadrzędnym celem jest pozbycie z ziemi klindońskiej wszystkich osób innej narodowości. 

Aby zrozumieć pobudki ONK, należy spojrzeć na burzliwą historię samej Klindii. Państwo to przechodziło przez liczne rewolucje, unifikacje i podziały (od Rzeczypospolitej Klindojskiej, przez różnorodne królestwa i republiki, aż po podziały na Klindię Północną, Południową i Wschodnią).

Kluczową postacią dla najnowszej historii regionu był Leonid Republijski Zjednoczył on ruchy narodowowyzwoleńcze, wyzwolił rdzenne ziemie Klindii spod kontroli rozpadającej się Federacji Brodryjskiej i doprowadził do powstania Technokratycznej Republiki Klindonii (w unii z Noklezją), która ostatecznie stała się państwem założycielskim II Federacji Nordackiej. Zdaniem Obozu Narodowej Klindii, Republijski zdradził ideały za które walczył w trakcie brodryjskiej wojny domowej poprzez zrzeknięcie się przez Klindonię niepodległości na rzecz innego imperium. 

Dla skrajnych nacjonalistów z ONK sama unia Klindii z Noklezją była nie do przyjęcia, a co dopiero akcesja do szerszej federacji. Dla ONK stanowiło to zdradę ideałów pełnej, odrębnej niepodległości. To dlatego Repulijski, symbol tego zjednoczenia i filar systemu sprawiedliwości, stał się ich głównym celem. Najgłośniejszym i najtragiczniejszym aktem terroru przeprowadzonym przez ONK był zamach z użyciem samolotu pasażerskiego. Przejęli samolot i wlecieli nim w Gmach Sądu Najwyższego II FN, a wtedy 500 pasażerów, w tym Leonid, oraz sam budynek poszli z dymem. 

Państwo zareagowało szybko i ostro na atak ONK: premier Kirianóo von Hohenburg zarządził dwa tygodnie żałoby, wrzucił ONK na listę terrorystów i ogłosił z nimi świętą wojnę. Wojsko pod dowództwem Alberta Fryderyka de Espady wparowało z buta wprowadzając stan nadzwyczajny w Dystrykcie Wojskowym Klindii. Zrobili naloty, kontrole na drogach i trzepali stolicę regionu Lizawietow. Najechali też na tajną bazę ONK na obrzeżach miasta, ale terroryści wysadzili wszystko w powietrze raniąc żołnierzy i cywilów

Ludność cywilna zmęczyła się wojną, ludzie zaczęli cicho protestować. Wojsko jednak nie odpuściło i w końcu udało się zwinąć Bojara i rozwalić magazyny z bronią Obozu Narodowej Klindii, co mocno osłabiło organizację. Jednak ONK przez ostatni rok sukcesywnie odbudowywała po cichu swój potencjał. Radykalna Klindia nie próżnowała, kiedy II FN była zajęta konfliktami wewnętrznymi na poziomie federalnym. Nieuwaga władz centralnych II FN została perfekcyjnie wykorzystana przez ONK do stworzenia całych łańcuchów produkcji broni i amunicji, zdecentralizowanych struktur dowodzenia oraz podziemnej siatki ogarniającej swoimi wpływami całą Klindię.

[Waksman 1 821]