W Winkulii poranek zaczyna się nocą

[Artur Kardacz 141]

W Winkulii poranek zaczyna się nocą,

a zegary dla żartu chodzą pod kocem,

urzędnik pieczęcią herbatę podpija,

a sens dawno temu w korytarzu się zgubił i mija.

 

Na tronie syn siedzi, w koronie z waty,

i mierzy powagę na trzy różne raty,

gdy tłum coś woła - on milczy wytrwale,

bo myślami krąży przy wyższej już skali.

Bo zamiast wysłuchać, co niesie ulica,

on mapy przegląda - gdzie większa stolica,

gdzie fotel wygodny, gdzie szyld bardziej złoty,

bo to są, rzecz jasna, najpilniejsze kłopoty.

 

Ostatnio ogłosił (choć nikt nie wie komu),

że gotów jest służyć i tu, i gdzieś w domu,

więc ćwiczy przemowy… do krzesła i stoła,

a echo przytakuje — bo zna te słowa.

 

A w cieniu, jak zwykle, Król Maup urzęduje -

nie rządzi, nie służy… on zwyczajnie żeruje,

gdzie spojrzy, tam znika kawałek przestrzeni,

bo wszystko, co dotknie, na „swoje” przemieni.

 

„Nie ma tu problemów!” - ryczy donośnie,

gdy grunt się zapada wyjątkowo głośnie,

„To sukces i rozwój!” - ogłasza z powagą,

gdy kolejny urząd odpływa z odwagą.

 

Dywan już puchnie od spraw zamiecionych,

od win, od przekrętów, od słów przekręconych,

lecz Maup go ugniata z chytrym uśmiechem:

„Porządek jest ważny - zajmijmy się echem.”

 

Prawo u niego to giętka zasłona,

raz jest, raz go nie ma - jak wygodnie dla tronu,

a gdy ktoś zaprotestuje, podniesie swe zdanie -

Maup rzuci obelgą… i nazwie to planem.

 

Mosty się składają w formie origami,

budżet ma skrzydła i znika nad nami,

a Winkulia tonie w tym cyrku bez końca,

gdzie śmiech brzmi jak rozpacz, a cisza jak kpina.

 

I tylko ktoś mruczy, stojąc przy bramie:

„Czy to jest państwo, czy wielkie zadanie?”

Lecz odpowiedź niesie wiatr, drwiący i chłodny:

„Tu absurd jest prawem - a chaos wygodny.”

Edytowane 26 Marca przez Artur Kardacz

[Burek 1 153]

tak rell