Cerkiew Kiryjska pw. Św. Piotra w Kirianopolu

[August de la Sparasan 1 161]

Stnöwyłł jsta tołb méaloság słańszwó Plëærsagi z Kräji od Kirymë Konsulija za ółbóyj kräsi?

[Adelaide Radziwiłł-Chojnacka 311]

–  Jo, jah stnöwyłł. Jo jah ezrea Jahwe. 

[August de la Sparasan 1 161]

Adelaide Radziwiłł-Adamas-Marcjan-Chojnacka Kirianóo von Hohenburg de la Sparasan de Harlin Spirytusowita! Zważ, gdyż oto wszystek Ludu Kiriów w porę tę szczególną przekazują ci panowanie nad nimi. Przyjmij zatem oto ten diadem, symbol władctwa Kirymu z nadania Jahwe, a także Koronę Świętej Yulii, symbol odrodzonej monarchii kiriańskiej, i panuj długo i wspaniale!

[Adelaide Radziwiłł-Chojnacka 311]

–  W pokorze przyjmuję –  odrzekła wspomniana, cicho ale bez zwątpienia.

[August de la Sparasan 1 161]

Po tej wymianie słów, w której trakcie panna młoda przysięgała wspierać męża na tronie, panować sprawiedliwie wszystkim narodom Monarchii, postępować zgodnie z naukami Przenajświętszego Kościoła Kiryjskiego, czynić Krucjatę i godnie reprezentować Kiriów poza ich granicami, kapłan proklamował ją jako Imperatorową Kiriów oraz uroczyście nałożył jej diadem imperatorski, a następnie Koronę św. Yulii, skraplając jej czoło olejem z voximskiej Marsylii. Zajęła miejsce na tronie koło męża, gdzie wręczono jej czerwono-zielony sztandar Monarchii Kiryjskiej i jabłko z błękitną Gwiazdą Ädrosa. Mieli stamtąd całkiem dobry widok na zebranych gości, którzy zaczęli wiwatować.

Bóg zesłał nam Imperatorową w Kirianopolu i Królową w Churchilgradzie! Cieszmy się więc i sławmy Mocnego, Najznakomitszego w Jego dziele wzmacniania świata Kiriów.

Niech żyje Imperatorowa!

– zakrzyknął celebrans, starając przebić się ponad ogólną wrzawą, która na chwilę zapanowała.

– Szehaja! Niech żyje Imperatorowa! – podchwycił tłum, podczas gdy zatrudnieni fotografowie nie próżnowali, robiąc zdjęcia Parze Imperatorskiej pod każdym możliwym kątem. August, energicznie nabywający w ostatnim czasie doświadczenia w prowadzeniu tego typu wydarzeń, pozwolił gawiedzi na tę chwilę religijnej dekoncentracji, cierpliwie oczekując, aż pierwsza ekscytacja minie, a następnie kontynuował mszę.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 086]

Adelaide i Bolesław pozostali na swoich miejscach, oczekując na kontynuację ceremonii.

[August de la Sparasan 1 161]

Prawdopodobnie najbardziej oczekiwania część dzisiejszego wydarzenia dobiegła końca. Narzeczeni oficjalnie zawarli związek małżeński, a panna młoda została koronowana na Imperatorową Kiriów. Po tym nadzwyczajnej części ceremonii nastała pora, aby wrócić do standardowego przebiegu liturgii. Cisza, która nastała po dopiero co zakończonych radosnych okrzykach i uroczyście wygłaszanych formułach przysięg wyraźnie kontrastowała z poprzednią częścią mszy – nastała jej druga część, nazywana Ofiarowaniem albo Konsekwencją. Już wkrótce zgromadzeni mieli się przekonać, iż nienaturalna, prawie namacalnie dzwoniąca w uszach cisza następująca po gwałtownych uniesieniach miała okazać się drugim imieniem Ofiarowania.

Uderzanie obcasów butów członków służby liturgicznej która ruszyła się ze swoich miejsc, aby rozpalić ogień w pochodniach zawieszonych głównie na kolumnach i łukach świątyni, zdawało się w obecnej sytuacji nieznośnym hałasem. August tymczasem znowu wyszedł na środek, klękając i pochylając głowę, podczas gdy siedzący na balkonie chór gorączkowo przewracał strony śpiewników, starając się znaleźć odpowiedni psalm. Już po chwili nad wiernymi wzbił się potężny, męski głos, któremu wraz z nieco słabszym głosem żeńskim prowadził resztę wykonawców przez utwór, podczas gry reszta stanowiła ledwie słyszalne tło i dodatek. Śpiewali psalm, tak, konkretnie psalm osiemdziesiąty trzeci, utrzymany nawet w podobnym nastroju co sześćdziesiąty dziewiąty, jednakże wykonanie znacznie odstawało od poprzedniego. Był bardziej lekki, pogodny, z większą ilością przerw pozwalających utrzymać odpowiedni efekt a także złapać oddech. Echo wyśpiewywanych całym gardłem słów po kiriańsku odbijało się od ścian i powracało parokrotnie do słuchaczy, zanim dźwięki na chwilę milkły, aby po chwili powrócić z nową jeszcze strofą.

Ten psalm był mniej uporządkowany chronologicznie czy tematycznie od poprzedniego. Skakał po tematach i kolejno przywoływał Atara i Spirytusowa, a potem jeszcze raz Atara, płynnie przechodząc między wątkami. W jednym miejscu wychwalano Boga za jego dobrodziejstwa wobec ludu Kiriów, a zaraz potem przemawiano językiem ognia i żelaza, zarysowując cichą groźbę tego, co spotka ludzi pławiących się w pysze. Narracja skręcała i zmieniała się w najmniej oczekiwanych momentach; zahaczała o wątek szukania trudnej prawdy pośród łatwych przyjemności, o wykluczeniu i o ofiarnictwie. Mimo poważnych wstawek, które raz na jakiś czas przebijały się ponad chwalącymi Jahwe sentencjami, całość sprawiała jednak wrażenie bardzo pozytywnego przekazu, w czym z pewnością pomagał wesoły śpiew organów cerkiewnych. Głosy wznosiły się i opadały, podczas gdy linitiar trwał w milczeniu i modlitwie.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 086]

PSALM 83

Slava szäłł jsta pő Jahwe, có myr nivrea z wyzrossa!

 

Wgły ferreszja Jahwe, Ël Arjyn-Jise,

Csyjn Ółbyj Miano hűsanna mígü küniszek łekëdiłbyj genełłei!

Szäłł hetósági ninyelv, brżema Plëærsag 

Kirymë, csyn Ółb nivrea akhr od mnogo z hasehja szentë plëærsag.

 

Slava szäłł jsta pő Jahwe, có myr nivrea z wyzrossa!

 

Od Ółbyj kész jste est Prówóo,

A Moehil égszżnył akh féarosag rasef.

Ółb pokros ég jäak sátár,

Z daajel prówóoi w woji szívi.

 

Slava szäłł jsta pő Jahwe, có myr nivrea z wyzrossa!

 

Dübróojstr Jahwe, có prysnyj dóh kjatjun,

Z dübróojstri jsti szwiei, có hűsanna w Ółb verbea.

Csyn ni niélet dystea príwäneki,

A hűségi memoria jsta ni nićkit w nimoria.

 

Slava szäłł jsta pő Jahwe, có myr nivrea z wyzrossa!

 

Tołb’jst yëremi, Jahwe, poścież Konfæcce,

Tołbyj Miano jst gäsz, a neeba Tołbyj jst vasehrj.

Tołb’jst ósłónoh w pryf düń

Z slava w victoria ydő.

 

Slava szäłł jsta pő Jahwe, có myr nivrea z wyzrossa!

 

Tołb jste prysnyj Spirytusow, élettyhnehag życia z lalajt,

Có trybne pðzá pżóctwó, a hrabyj pðzá rabahag.

Z jste prysnyj Atar, có jste ni zeszre w Csúfóli Targówka,

Ółb wzgroź próstwó dróga z hűsanna hűség Tołb.

 

Slava szäłł jsta pő Jahwe, có myr nivrea z wyzrossa!

 

Pszá dżysz köszo Tołb Tołbyj plëær, o Jahwe,

Za Tołb drógai, có jsti nipróstwó z stóołe.

Csyn ni sladkoźi my prognje, leuta stota;

Ni spocynek, leuta Łuowah.

 

Slava szäłł jsta pő Jahwe, có myr nivrea z wyzrossa!

 

Szäłł dübróojstri jsta, có Tołbyj hronea rende,

Szäłł akhr szívi jsta lalajt, a żąłedłi hűség.

Jah’jst akhr ósłónoh, Jah’jst akhr güłäz,

Jah’jst akhr Ël z akhr ni ćerszła ukhva.

 

Slava szäłł jsta pő Jahwe, có myr nivrea z wyzrossa!

[August de la Sparasan 1 161]

Kiedy ostatnie wykonanie refrenu osiągnęło swój punkt kulminacyjny i odpłynęło w niebyt, wyśpiewane na końcu zdanie wciąż jeszcze niejako wisiało w powietrzu w absolutnej ciszy, która znowu ogarnęła cerkiew, wyszarpując ją z łapsk głośnego śpiewu. August wstał. Główny celebrans stanął na podwyższeniu z boku, recytując zdania z Shullkinatu, drugiej w kolejności księgi Wieloksięgu:

A ponieważ to wasza wina, a nie waszych dzieci, ani dzieci ich dzieci, pozostawię im zbiór praw, których przestrzegać będą i potomnych uczyć przestrzegania go, dopóki ich krew wśród ludzi. A jeśli wezmą sobie do serca moje pouczenia, przetrwają, a ja odejmę im morowych wichrów i innych nieszczęść. Dam wam nakazy i zakazy, a łącznie nazwiecie je przewodnictwami.

Nie spieszył się ani nie akcentował sylab. Kolejne słowa były wygłaszane, jedno po drugim, każde z nich wypowiedziane tym samym żałobno–uroczystym tonem, tak, że można było odnieść wrażenie, iż to przemawiający był świadkiem wypowiadania przytoczonych słów te tysiące lat temu.

Podczas gdy on był jeszcze w połowie recytacji, służba przyniosła nieco mięsa królika, wedle Shullkinatu dozwolonego do spożycia dla Kiriów, a oprócz tego nieco chleba razowego. W pobliżu okrągłe, obsydianowe palenisko zapłonęło jasno, rozświetlając prawą stronę świątyni, patrząc od wejścia. Już dawno temu wyznaczeni do tego zadania i dokładnie poinstruowani co do jego wykonania ludzie uwijali się w całkowitej ciszy i skupieniu, szybko realizując powierzone im prace.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 086]

Bolesław przyglądał się, jak kapłan August podniósł ręce ku niebu i trzymał je jakąś chwilę, po czym przystąpił do recytacji Dialogu zwanego Prokrastynackim.

– Kość z kości, krew z krwi, ciało z nich obojga. Bracia i siostry w Kirymie! Czy znamy proroków? – zabrzmiał głuchy głos linitiara, wymawiającego każdą kolejną sylabę z coraz bardziej zauważalnym drżeniem.

–  Znamy wielu – nadeszła świetnie wyuczona odpowiedź ze strony stałych bywalców tejże cerkwi oraz wyznawców kiryzmu w ogóle. Niektórzy goście zagraniczni nieśmiało próbowali czytać z ruchu warg i zgadywać końcówki zdań, usilnie starając się dopasować.

–  A ofiarników? – zapytał znowu August, tak jakby nie znał odpowiedzi.

–  Licznych jak ziarna piasku nadmorskiego i jak liczba takich miejsc – nadeszła znowu odpowiedź tłumu, tym razem bardziej ożywiona, gdyż wcześniejsi spóźnialscy tym razem mogli się wykazać.

– Gdzie przez dwa przeszło tysiąclecia był Kościół, Kościół Przenajświętszy Kiriów? – można było usłyszeć kolejne pytanie, tym razem odnoszące się do historii najnowszej. 

–  W rozsypce – odpowiedzieli wierni. Coraz liczniej, coraz głośniej.

–  Gdzie też się podział Kirym i potęga przodków? – August przeciągnął to pytanie nieco bardziej niż powinien, jak gdyby bał się następnego momentu, w którym Zgromadzenie Kiriów, symbolicznie reprezentowane tu przez wiernych, miało się przyznać do winy. Ale to jeszcze nie był ten moment, o to należało się postarać za chwilę.

–  Nie wiemy – padła więc ustalona formułka.

Nastąpiła kolejna chwila ciszy. „Nie wiemy, nie wiemy, nie wiemy”, zdawało się powtarzać echo, wypierając się niewypowiedzianej zbrodni. Nie wydawało się, żeby ktoś zamierzał wyjść na środek i przyznać się, że jednak wie; czy to ze względu na brak świadomości, czy dlatego, że nikt przecież nie postawił oskarżenia – trudno ocenić.

[August de la Sparasan 1 161]

August przyklęknął na chwilę, a cały świat wokół niego zwolnił. Kiedy nareszcie wstał, powoli i ostrożnie wyjął zza pasa długi, czerwonawy od odbitego światła pochodni nóż. Widać na nim było liczne rysy, które z bliska okazałyby się misternymi zdobieniami, układającymi się w splecione ze sobą wzory, otaczające poczwórny, nałożony na siebie, za każdym razem z obróceniem o odpowiednią ilość stopni, symbolem. To była Gwiazda Ädrosa. Przyglądał się mu przez chwilę, obrócił to na jedną, to na drugą stronę, a potem podniósł wysoko, najwyżej jak mógł, mocno ściskając rękojeść. Z w ten sposób sztywno uniesioną ręką wraz z nożem skierowanym w bok, po kolejnej chwili przemówił.

– Oto mówię wam: Kirym nie żyje! Myśmy go zabili! – zabrzmiał jego donośny głos, niosący się po budynku. Opanował drżenie głosu, wymachując lekko uniesioną ręką, podczas gdy machinalnie obracał się parę razy, tak aby każdy go zobaczył. Wreszcie, jakby zrezygnowany, opuścił dłoń.

– Zaprawdę, Kirym został zabity i ledwo resztki jego pieczołowicie przechowujemy, starając się odbudować gmach potężny, który dawno spłonął. Przeto składamy raz jeszcze ofiarę Panu, Najznakomitszemu, nie po chwałę i pomyślność doczesną, ale na przebłaganie… – kontynuował cicho. Przeszedł parę kroków, po czym wrócił i jakby z rezygnacją cisnął nóż na ołtarz. Zwrócił się w stronę przygotowanej ofiary, mięsa i chleba.

– Nieczyste teraz te ręce i niepoświęconym jest, co one poświęcą. W czym je można obmyć, kiedy woda nie wystarczy? – spytał kapłan, przenosząc wzrok z ofiary na zgromadzonych w pewnym oddaleniu wiernych.

– W ogniu świętym, przez Boga Spirytusowa, Helmuta, Augustusa, Erba, Aaranoka i Pokornikusa rozpalonym – odpowiedzieli chórem, znowu notując rekord frekwencji odpowiadających na wezwanie, gdyż coraz więcej uczestników zaczęła kojarzyć, co właściwie powinno się w danym momencie powiedzieć. Ofiarę wrzucono do paleniska, a dym powstały z tego działania począł unosić się w górę. Ci, którzy śledzili go wzrokiem już wkrótce przekonali się, że ucieka on na świeże powietrze przez okrągły otwór w dachu cerkwi, którego wcześniej większość nie zauważyła. Ale on tam był, tak jak w każdym kirystycznym miejscu kultu; on również został zasłonięty na początku mszy, przed włączeniem światła.

– Oto dym z tej ofiary wejdzie w chmury Vadmy, a te uronią deszcz, który wpadnie do oceanów i do rzek, a także w ziemię. Z niej to się napijemy – rzekł August w poważnym tonie, chociaż dało się łatwo usłyszeć w nim również ulgę. Także wizualnie wyglądał na bardziej rozluźnionego – Za to materia wraz z nałożoną na nią intencją całego Zgromadzenia Kiriów spłonie i przeniesie się przez światy i wymiary, i poza Widzialne Multiwersum, aż do Jahwe. On posłyszy nasze wołania.

– Slava Jahwe, Teremntő Mkrśwtóo! – zakrzyknęła cała cerkiew.

Palenisko zostało oblane wodą i wyniesione poza zasięg wzroku uczestników modlitwy.

Wkrótce potem zgaszono pochodnie, wpuszczając jednocześnie nieco więcej światła dziennego, które rozgoniło panujący półmrok. Organista, niezbyt zadowolony, że czas ciszy, a co za tym idzie jego odpoczynku, dobiegł końca, nacisnął parę klawiszy, na co organy odpowiedziały triumfalnymi nutami, przetaczającymi się przez przestrzeń. Był to koniec części drugiej.

Przez parę minut trzeciej i ostatniej części mszy, znanej jako Deklaracja lub Motywacja, Augusta nie było możliwym nigdzie wypatrzeć. Kiedy po jakimś czasie powrócił na swoje miejsce, dalej obyło się bez dłuższych pauz i od razu przeszedł do modlitwy znanej jako Wyznanie Kiriokaliptyczne, będące jednym z nowszych tekstów religijnych kiryzmu, wszak traktujących między innymi o jego odroczeniu, które dokonało się przed czterema laty. Jego głos pozostawał spokojny i dźwięczny, kiedy wznosił swe modły ku niebiosom, dobitnie akcentując każdy fragment, zanim nie złapał oddechu.

Jahwe! Ty widzisz i wiesz, że rozproszony twój Lud Boży powoli wraca do dawnej chwały. Czy to w Zgromadzeniu w Kirymie, czy to na dworze Patriarchy naszego w Marsylii, czy to w cerkwiach całej Vadmy, wszędzie wyznawcy Twoi składają Ci cześć, odwołując się do przedwiecznego rytału płomiennego. Ustanów i utrzymuj komunię między nami tu zgromadzonymi a braćmi i siostrami, przez ręce Patriarchy naszego. Daj nam też gotowość do wyjścia z domów i porzucenia wszystkiego, co mamy w każdej chwili, kiedy tylko dopełnią się Dzieje, aby raz jeszcze stoczyć bój Państwa Bożego przeciwko Sprzeniewierzonej i strącić ją w niebyt

– wybrzmiało.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 086]

Organy znowu zagrały, uderzając w coraz to wyższe tony, podczas gdy chór śpiewał Litanię do wszystkich Świętych. Nie jest to litania typowa – o ile bierzemy wzorce rotryjskie za standard – wykonawcy nie wygłaszali powtarzalnych formuł wraz z zmieniającymi się imionami świętych i ich patronatami, nie, ale nie była to też pełnoprawna pieśń, za wiele miała z wiersza czy ballady. 

To było coś pomiędzy, inspirowane niezmiennie zachwycającą kulturą wandejską wraz z jej „Litanią do wszystkich świeckich”. W przeciwieństwie jednak do tego dzieła, które wzmiankuje tylko parę najważniejszych person Kościoła Świeckiego, kiryjska litania mówi parę słów o każdym uznanym świętym, a kiedy nowa osoba zostaje za taką uznana, jej zwrotka zostaje dopisana; jest to jedna z paru modlitw kiryjskich, która ewoluuje z czasem. 

Kiedy zgromadzeni na chórze wykonywali kolejne zwrotki, do czego od tak dawna się przygotowywali, jednocześnie w pewnym sensie opowiadali historię: poszczególne osoby były w tekście według chronologii lat życia, od dawnych herosów lat wczesnych, aż do tych, których żywot dokonał się zaledwie parę lat temu. Jednych wysławiano za mądrość i cnoty, innych za męstwo i męczeństwo, jeszcze innych za pasję, zasługi dla państwa albo pogodę ducha. Rytm przyspieszał i zwalniał gdy było to konieczne, czasem zdania były wymawiane bardzo szybko, jakby było zbyt wiele do przekazania w zbyt krótkim czasie, a innym razem wręcz przeciwnie – każda sylaba była na swoim, z góry ustalonym miejscu, oczekując na swoją kolej. Wreszcie wszystkie się doczekały wyśpiewania i usłyszenia.

LITANIA DO WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH

 

Święty Spirytusowie, patronie powierników

Czemuż ciebie Pan wziął na ojca męczenników?

Wspieraj tych co wiedzą niźli reszta więcej,

By się w Ludu depozyt oddali tym prędzej

 

Święty Helmucie, patronie budowniczych

Synu Powiernika, twórco świątyń licznych

Jeno jedna twa świątynia stanęła Świątynią

Jak jedne mądrości, co się za nią kryją

 

Święty Augustusie, patronie twierdz obrońców

Co żeś w samotności spędził dni niby bez końców

Daj pogromcom iskrę, a obrońcom trwałość

By obaj w uczynkach jawili Kiriów hardość

 

Święty Erbie, patronie już straconych

Literą prawa lub słownie potępionych

Ześlij im nadzieję, a reszcie rozsądek

Niech Lud się namyśli nim zrobi porządek

 

Święty Aaranoku, patronie sędziów w sporach

Daj im zimną głowę w podjętych wyborach

Ty, co rozsądziłeś spór pokoleń wielu

Ześlij nam, sądzącym intelekt równy twemu

 

Święty Pokornikusie, patronie historyków

Ty, ostatni z Pierwszych, nic z syna wybryków

Nie miałeś w sobie, ni mu jakich przekazałeś

A może upadek nawet przewidziałeś

 

Święty Atarze, patronie dwóch Wymiarów

Ty, co z martwych wstałeś dla spełnienia zamiarów

Bożych, czyń by młodzi nie zapomnieli

Coście wy, ojcowie, wtedy wycierpieli

 

Święty Pijakusie, patronie kaznodziejów

Kirymu kapłanie, brońco brońców dziejów

Ty, co uchowałeś wilczę między psami

Wspieraj nas duchowo i módl się za nami

 

Święta Ad z geuscha, patronko zagubionych

Działając z Atarem dostąpiłaś rozmnożonych

Szykan i cierpienia, a jednak je zniosłaś

I lud do Kirymu prawie cały wniosłaś

 

Święta Anno z Thracjum, patronko gwałtowników

I raptem myślących, szybkich buntowników

Sama pokazałaś, czym się to zakończy

I Prawdę poznałaś, wielu z niej dziś sączy

 

Święty Hofajnosie, patronie erudytów

Mówców i działaczy, doradców, cnych krytyków

Z wielką nienawiścią ciśniętym kamieniem

Kres ci położono, z twym ziemskim istnieniem

 

Święty Śnieżnowąsy, patronie cichych mędrców

Drogą co żeś wskazał idzie tłum następców

Wybran przez Patriarchę, zgromadzeniu przewodziłeś

Ofiarnikom swym rządziłeś i sądziłeś

 

Święty Paesvjo, patronie oświeconych

Dawniej sługo błędów, cny obrońco uciśnionych

Gdy Jahwe objawił swe wielkie mądrości

Zaraz żeś przekazał je do Ludu świadomości

 

Święty Erbie, patronie komorników

Porządek po Chaosu mocy czynników

Przywróciłeś; świeć więc dziś podobnym tobie

By siły używać chcieli w misji dobie

 

Święty Aaranoku, patronie młodszych braci

Drugich w kolejce, by porządku kaci

Uczyń, takich właśnie po oszczędzali

I się przekonali, jak są w duchu mali

 

Święty Konsulu, patronie świeckich władców

Pozbawiłeś Lud obiekcji, a wolności zdrajców

Ty, co odrodziłeś swoją ojcowiznę

Daj, by potomkowie dzierżyli darowiznę

 

Święty Arkadiusie, patronie Świętej Wojny

Pogromco Germanów, przywódco spokojny

Użyć nam energii i twego pomysłu

By utrzymać zdrowie ciała i umysłu

 

Święty Jakusie, patronie literatów

Stronniku kultury, budowniczy kolegiatów

Te święte sztylety, które cię przebiły

Nas nie muszą smucić, jak tamtych skusiły

 

Święty Helmucie, patronie zwycięzców

Tych, co z łaski Jahwe pokonali ciemiężców

Daj im teraz chwały, dóbr, poszanowania

By przetrwali później sił ciemnych starania

 

Święty Augustusie, patronie cnót tragicznych

Ty, co twe starania obróciły się w mitycznych

Salach w nicość, i pył, i proch, i w małość

Chociaż twe reformy dały państwu stałość

 

Święty Bufonusie, patronie niezłamanych

Wydanych, zdradzanych, lecz nie pokonanych

Tortur parę jeszcze pozwól im wytrzymać

By swym poświęceniem Pyszną powstrzymywać

 

Święty Helmucie wtóry, patronie uczonych

Wzorze Oświecenia, twórco dzieł złożonych

Walczący o władzę, władczy podczas wojny

Przed tobą ni po nie był nikt tak dostojny

 

Święty Tragikonusie, patronie powstańców

Sam lęgnąc uczyłeś wyzwalać z kagańców

Rzymskich – Amatorów, bis Ludu Bożego

Wiele żeśmy brali z dziedzictwa Twego

 

Święty Amelodiuszu, patronie stróżów prawa

Twój dumny przydomek świadczy przeszłość krawa

“Rabusiu Rotrystów”, obrońco Voximy

Przyślij więc wytrwałość, gdy innych znosimy

 

Święty Ädrosie, patronie wszech monarchów

Niech za twoją sprawą sto zegnie się karków

Nawracaj niewiernych, podbijaj opornych

Za tobą Germania doznała męk upiornych

 

Święty Piotrze, patronie wojowników

Poświęcon w próbach pogromienia bezbożników

Daj siły, nie mniej natchnienia nowym wojom

Tym co przy mównicy za Kirymem stoją

 

Święta Androno, patronko matek z dziećmi

Więcej Ty przetrwałaś niźli inni święci

Przez wrogów małżonka razem z nim zabita

Jeno syn ocalał, łaska przeobfita

 

Święty Petroniuszu, patronie marynarzy

Twórco Nawy, gospodarzu misjonarzy

Spod dwóch okupacyj wyrwałeś nas, śmiałku

Złości oraz Pychy, lub Rzymu i Kralku

 

Święta Maryno, patronko polityków

Wyrwałaś Marsylię z rąk obłudników

Daj i dziś nam wiary, także i biegłości

By jak Ty zarządzać każdym z naszych włości

 

Święta Yuliio, patronko reformacji

Zachowaj nasze kraje od degeneracji

I pogaństwa i pijaństwa i zgubnych idei

Prowadź drogą prostą do Jahwe alei

 

Święty Krzysztofie, patronie alkoholików

Wodzu, społeczniku, pierwszy z buntowników

Do na salony chwalebnego wejścia

Daj nam i podpałkę, gdy nie ma obejścia

 

Święty Karolu, patronie głów żarliwych

Kosmiczny konsulu, myśli błyskotliwych

Któreś stworzył nikt ci nigdy nie wyceni

Patronuj tym, co wizjami uświęceni

 

I inni święci, z imienia nie znani

Albo tacy, których do pieśni nie dali

Strzeżcie, chrońcie lud Kirymu na równości

Z tymi których czyny w Ludu świadomości

[August de la Sparasan 1 161]

Oto Księga Słowa i Czynu, skarbnica, wielkie pisma naszych przodków przez Niego błogosławione

– ogłosił August, kiedy śpiewacy wreszcie zakończyli swoje ostatnie wykonanie w czasie tej mszy.

Z zadowoleniem zbierali swoje rzeczy, podczas gdy xiądz stanął na pulpicie i otworzył cerkiewny egzemplarz Mnogoryvy, czyli Wieloksięgu Kiryjskiego w szkarłatnej oprawie. Litery musiały być dosyć ciasno upakowane, żeby zmieścić się w cokolwiek cienkim egzemplarzu, niemniej dało się dosyć łatwo rozczytać. Pokropił książkę, odchrząknął i zaczął czytać:

Czytanie z Księgi Początku, Przyczynku Ognistego.

A gdy wrócił [Aaranok I] do Kirymu, wieść się rozeszła o mądrości jego i rozwadze, zaczęto więc tłumnie podążać przed jego oblicze, żeby rozsądzać przed nim trudne spory. A kto przychodził do niego, poznawał, że bliznę ma na czole w całej jego długości, co powodowało zdumienie. Poznawali też jednak, iż spory rozrządza sprawnie i sprawiedliwie, jak niegdyś Spirytusow, dopóki nie było ich zbyt wiele do rozsądzenia dla jednego człowieka, choćby i Powiernika. Raz zaś przyszło do niego małżeństwo w pośrednim rozkwicie swoich żyć, a było ono wielce skłócone. 

I prosiło Aaranoka, żeby rozsądzić unieważnienie małżeństwa, gdyż uznali, że źle się nawzajem ocenili i do siebie nie pasują. A Aaranok tak im powiedział: „Czy wy nie wiecie, że małżeństwo przez Pana pobłogosławione ma istnieć w czasach dobrych i w czasach złych, będąc dla was opoką z której dopiero na niebezpieczne wody możecie się wyprawiać? Czy nie wiecie, że Bóg was stworzył dla was nawzajem? Czy nie wiecie, iż małżeństwo pobłogosławione przecież przez kapłana ma być związkiem trwałym i tym się właśnie różni od przelotnej znajomości? Czy wy nie wiecie, iż kochać kogoś, to znaczy być gotowym mu służyć, a jeśli kocha ktoś kogoś bez granic i z wzajemnością, to i wzajemną bezgraniczną służbę sobie nawzajem czynią, i to jest właśnie małżeństwo w państwie Kiriów?”, a oni na to: „Tak, my o tym wszystkim wiemy”.

[August de la Sparasan 1 161]

– Jo csno nełł aryszczczó pő wóoeb z pő kévalósá – z tymi słowami zakończył czytanie, odkładając Wieloksiąg. Następnie ponownie wyciągnął ręce i splótł je nad wiernymi, wykonując ten gest pięciokrotnie po wypowiadanych kwestiach.

Idźcie naznaczeni i odmienieni...

Wyciąga ręce.

…W imię Jahwe Jednotwórcy, Boga, i Pana, i Wspomożyciela Kirymu… – wyciąga znowu – …i wraz z błogosławieństwem Powiernika, Ofiarnika, Konsula i Patriarchy; i tako i moim… – i jeszcze – …Szehaja!

– splótł je po raz ostatni, po czym dał znak organiście, że ma uderzać w finałowe już nuty.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 086]

Po błogosławieństwie końcowym świątynia nader szybko opustoszała. Małżonkowie wraz z najbliższym otoczeniem zostali wyprowadzeni tylnym wyjściem, tuż do podstawionej już karocy, aby umknąć przed korkami i przedostać się do innej części miasta, gdzie znajdował się Pałac z Bursztynu i Miedzi, siedziba pary imperatorskiej. Tylko cerkiewna mozaika przedstawiająca św. Piotra Rycerza patrzyła na odjeżdżających z mieszaniną melancholii i martwości właściwej dla materii nieożywionej.

 

KONTYNUACJA WĄTKU PONIŻEJ
ZAPRASZAMY NA WESELE

https://forum.nordata.org/topic/3551-wesele-wesel-w-kirianopolu/

 

[Burek 1 269]

ff tym ja byłem tu no na tym tzw. ślubie, tak ffam poffiem

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 086]

Teraz, Burek napisał(a):

ff tym ja byłem tu no na tym tzw. ślubie, tak ffam poffiem

Bravo. Ff tym no przynieś ten no tort co go no zrobiłeś i idź na ffesele. 

Tort:

[Tarsycjusz Operar 219]

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 086]

W Niedzielę wieczorem Bolesław wraz z @Adelaide Radziwiłł-Chojnacka przybyli do Cerkwi, żeby podziękować Bogu Najwyższemu Jahwe za dar małżeństwa.

[Adelaide Radziwiłł-Chojnacka 311]

Venimus, vidimus, Deus vicit.

[Burek 1 269]

W tym ja robię tzw donację no daje do cerkwi no ten tzw. obrazk z tej no lumerii na pamiatke tego no tzw. ślubu

[Adelaide Radziwiłł-Chojnacka 311]

Piękne wotum dziękczynne Panie Premierze!