Cerkiew Kiryjska pw. Proroka Moeela Kriakila

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 002]

CERKIEW KIRYJSKA POD WEZWANIEM PROROKA MOEELA KRIAKILA

 

 

W Cerkwi Kiryjskiej pw. Proroka Moeela Kriakila w Marsylii okresowo podnosiła się coraz większa wrzawa. Dziennikarze i wierni krążyli wokół budynku, przypatrując się przygotowaniom z zaciekawieniem. Musieli wszakże uważać by nie podejść za blisko, gdyż wyraźnie paranoiczni funkcjonariusze Departamentu Oka wyznaczyli strefę wolną od gawiedzi wokół budynku i ani myśleli iść w tej kwestii na jakiekolwiek kompromisy.

 

Około godziny osiemnastej z środka tej wspaniałej świątyni wychylił się na chwilę Patriarcha Borys, duchowy przywódca wszystkich Kiriów od Wyrtlandii po Doctrinę i od Wysp po Adlernburg, a także lokalna dusza towarzystwa. Nie był dziś ubrany w swój zwyczajowy brązowy lub czarny strój, ale biała, tkana szata z złotymi emblamentami. Skomplikowane wzorki niby tańczyły na jego ubraniu, a małe, ledwo widoczne literki w Szaanie. Świętym Piśmie zdobiły koniuszki rękawów kapłana. Ubranie w pasie utrzymywał misterny pas, a sam Borys zwykłym sobie zwyczajem podpierał się swoją laską linitiara, czyli kapłana Kirymu. Na głowie miał wysoką, również śnieżnobiałą czapkę z wyhaftowanym pośrodku wielkim czerwonym okiem. Wyglądał z nim jak bardziej niż jakieś artystyczne przedstawienie majara niż jak człowiek.

 

Zdumienie wiernych na widok tak przebranego ukochanego przez nich Patriarchy Marsylii szybko zbladł w obliczu znacznie poważniejszego odkrycia: wszyscy inni kapłani kszątający się w i wokół cerkwi wyglądali identycznie, różnił ich co najwyżej kolor haftu oka. Nawet trzeciopowołaniowcy, zazwyczaj zadowalający się naśladowaniem Moehila w noszeniu łachmanów, dziś ubrani byli odświętnie w zieleń i czerń. Nawet dekoracje na budynku zdradzały, że dzień to niepospolity.

 

Bo i zaprawdę niepospolity miał być to dzień. Dzisiaj miało się odbyć wyświęcenie noffego kapłana Przenajświętszego Kościoła Kiryjskiego, niejakiego Augusta de la Sparasana, bohatera wojennego i bliskiego przyjaciela Borysa. Jak gdyby skład osobowy nadchodzącego rytuału nie był wystarczający, by zająć języki całego Półwyspu na resztę dnia, Patriarcha zaddcydował, że wyświęcenie odbędzie się dziś, 2 czerwca, nie zaś 4 lipca, w czasie którego prawo Shullkinatu rokrocznie przykazuje święcić noffych linitiarów. Kiriowie nie lubią zmian w zwyczajach, ale dziś będą musieli się z tą jedną pogodzić. Nikt tego nie powiedział, ale każdy wiedział skąd taka śpieszność. Kiryzm, odrodzony po milenium udręk w obcych krajach w chwalebnym 2022 początkowo szedł siłą impetu, lecz obecnie coraz gorzej radzi sobie w rywalizacji o wiernych z rotrystami, dystrybucjonistami czy muzułmanami. Patriarchat Marsylii - co dla ludzi było sprawą poznaną, pewną i powszechnie już w tym momencie udowodnioną - miał nadzieję odtworzyć ten początkowy żar, intensyfikując prace nad tłumaczeniem Wieloksięgu i wyświęcając więcej kapłanów, by stworzyć więcej okazji dla Ludu do interakcji z jego Wiarą.

 

O godzinie 18:20 wszelkie piąte koła u wozu i niewiele istotni statyści zostali usunięci spod cerkwi, a w jej okolicach pozostali tylko ci, którzy rzeczywiście mieli w tych okolicach dziś być. 

[August de la Sparasan 1 119]

Wkrótce potem pod Cerkiew przybył August de la Sparasan, widać było, że ubrany jakoś dziwnie, bo nieprezydencko, choć ewidentnie odświętnie. Przybył w końcu tutaj po publicznie nierozgłaszanej podróży z Achkova. Niewątpliwie sytuacja była bezprecedensowa, jednakowoż August czuł, że dopełnia się coś wielkiego, zamyka się rozdział, w którym był świeckim sługą Jahwe, a otwiera nowy, choć był przekonany, że do tego momentu zmierzał od początku. Może to przeznaczenie? Choć nie, raczej proroctwo. Czyjeś. Kiedyś. Nieco się denerwował, lecz pamiętał nauki przedkapłańskie, które otrzymał, a i nerwów tych nie dawał po sobie poznać. Jedynie lokalny szofer, który zawiózł go blisko świątyni przekonany był, że przyszły kapłan, wysiadając, powiedział cicho: "ff tym ja przybyłem teraz". Ewentualnie może "ff tym mój tzw dziadek byłby dumny". Ciężko orzec, tak cichy był to szept. Potem August ruszył wolnym krokiem ku masywowi Cerkwi.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 002]

Patriarcha poczekał aż August znajdzie się w jego pobliżu, po czym kiwnął mu szybko i przemknął do środka świątyni, by zaraz potem z pompą z niej wybyć, trzymając w rękach świętą wodę allakohol. Tradycja i Pisma wspólnie głoszą, że substancja ta nieznanego bliżej pochodzenia została podarowana Spirytusowowi przez Myikrę, Ducha Ognistego. Sekret jej przyrządzania znają tylko kolejni Patriarchowie. Borys zamachnął się, jak gdyby chciał ją wylać, ale chyba poszedł po rozum do głowy i tego nie zrobił.

 

Wszelki gwar musiał ucichnąć pod surowym spojrzeniem Patriarchy, gdy torturował nim otoczenie wokół siebie. Po uzyskaniu odpowiednio niskiego natężenia dźwięków był więc skory rozpocząć ceremonię. Zbliżył się do Augusta, gotów, by zadać mu pytania rytualne.

Magobójco! Czy i to ty, który masz się stać magiem światła?

[August de la Sparasan 1 119]

August wziął głęboki oddech. Nastała chwila ciszy. Potem odpowiedział spokojnym tonem:

To ja.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 002]

Rozpoczęła się seria pytań, teleturniejów, quizów i konkursów trivia, w czasie których Borys badał znajomość losowych, nieistotnych szczegółów kiryjskich świętych ksiąg. Ponieważ August odpowiadał za każdym razem prawidłowo, nie było się do czego przyczepić i brodaty mistrz ceremoni mógł iść dalej.

Swoich ludzi ustrzegliście, do mnie ich doprowadziliście, jako jam jest duch z ognia. Ale nie wolno wam mnie czcić! Jeden Jest Bóg!

[August de la Sparasan 1 119]

Zgodnie z rytuałem August zapytał zatem:

Jakie jest Jego imię?

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 002]

Mianem Jego Jest Jestestwo! On Sam o Sobie powiedział JAH WE.

[August de la Sparasan 1 119]

August odrzekł:

O, wielkie Jest Jego imię, gdyż ono Jest, nie tak, jak rzeczy są, i jak my jesteśmy, lecz Jest jako i On Jest!

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 002]

Święte to i prawe, i sprawiedliwe. Ty, wychowanku Spirytusowa, będziesz odtąd służyć dla Ludu, będziesz mu pomocą, i oparciem, i przewodnikiem, i sługą najuniżejszym. Nie jak możni i kapłani lat mroku, lecz jak kapłani Spirytusowa, i jak kapłani Boga Najwyższego, czczonego od Saha po Pokornikusa! Tak właśnie będzie. Czy i ty o tym wiesz, czy i się na to godzisz?

[August de la Sparasan 1 119]

Wiem, godzę się.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 002]

Spirytusow poznając imię Boga zniszczył swój ołtarz niewiedzy na wzgórzu znanym odtąd jako przeklęte. Czy i ty, przystępując do braci kapłańskiej niszysz ołtarze waszej niewiedzy, złości, żądz i pychy, czy rozbijasz je wstępując na wzgórze błogosławione, gdzie od pokoleń kapłani urzędują?

[August de la Sparasan 1 119]

Rozbijam, wstępuję.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 002]

Czy przysięgacsz służyć Ludowi i Bogu naszemu, Jahwe, zawsze i wszędzie; posługiwać Przenajświętszemu Kościołowi; chrzcić, żenić, wyświęcać i grzebać; święcić i składać ofiary; wykazywać w każdy czas posłuszeństwo Patriarchatowi i swym przełożonym, w razie potrzeby sądzić i mediować, iść na krańce świata, a nadto wszystko: zachować przewodnictwa Jahwe?

[August de la Sparasan 1 119]

Przysięgam.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 002]

Borys zbliżył się, uroczyście kropiąc Augusta świętą wodą allakohol. Akt ten został nagrodzony gromkimi brawami ze strony oddalonych nieco gapiów. Następnie zdjął mu czapkę, z podręcznego woreczka wyjmując sadzę, którą następnie posypał mu na głowę. Podobny rytuał uczynił z popiołem, który wylądował na jego uszach. Patriarcha zdawał się być zadowolonym z dzieła, gdyż przywołał jednego z ofiarników, co by podał mu pas, podobny do swego własnego, a także kij, nieco tylko od borysowego mniej okazały. Wręczył te przedmioty wyświęcanemu, by po chwili zakrzyknąć:

Oto kapłan Kirymu! Bravo Drugopowołaniowiec x-Augustus Helmut Lew Istvan Visarionowicz von Hagsen de la Sparasan de Harlin Pasha Hurrdur Iszsza!

[August de la Sparasan 1 119]

Potem August(us) zgodnie z tradycją złożył ofiary (nie takie ludzie, niech się noffi nie obawiają).

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 002]

Nastał czas zabaw i ogólnej wesołości, w której wierni i zwykli przechodnie zostali dopuszczeni nieco bliżej do cerkwi. Wszyscy gratulowali i bili bravo Linitiarowi-Prezydentowi, ktoś nawet wręczył mu zapas betonówki. Patriarcha rozluźnił się nieco, pozwalając sobie na odtańczenie makareny na środku placu. Cały Lud radośnie pląsał, świętując ten udany mariaż religii i polityki.