Kościół pw. św. Józefa Robotnika w Mariuszowie

[Tarsycjusz Operar 210]

Kościół pw. św. Józefa Robotnika w Mariuszowie

Wiara dla wielu mieszkańców naszego kraju stanowi główny drogowskaz życiowy. Kościół został uwzględniony w planach budowy modelowego miasta socrealistycznego na początku istnienia Ludowej Republiki Magnifikatu z myślą o stworzeniu warunków do praktykowania działalności religijnej wspólnoty katolickiej w Mariuszowie. Budynek znajduje się w ścisłym centrum przy ul. św. Józefa Robotnika. Kościół ukryty jest między budynkami spółdzielni mieszkaniowej przylegającej do Alei Czerwonego Sztandaru oraz budynków usługowych.

Świątynia składa się z jednej nawy, empory, prezbiterium i zakrystii. Kościół wyposażony jest w ławki, pianino, ołtarz oraz nastawę ołtarzową. Na szczególną uwagę zasługują zawieszone na bocznych ścianach stacje drogi krzyżowej oraz trzy obrazy. W centrum znajduje się wizerunek Najświętszego Serca Pana Jezusa, po lewej strony wizerunek Najświętszej Maryi Panny, a po prawej św. Józefa Robotnika - patrona świątyni.

8 maja 2020 roku w dniu drugiej rocznicy założenia Partii Robotniczej Magnifikatu ks. abp. Adalbertus Pronobis von Hippogriff-Piccolomini SJ odwiedził kościół w ramach swojej dwudniowej wizytacji Diecezji Magnifikatu Kościoła Rotryjskiego. Przy okazji różnych okoliczności świątynię odwiedzali również inni kościelni dostojnicy rotryjscy, m. in: k ks. abp. Gagik Bagratyda oraz ks. Taddeo von Hippogriff-Piccolomini.

Chociaż budynek kościoła wielokrotnie służył celebracji Kościoła Rotryjskiego w ramach działalności to instytucjonalnie nie był z nim powiązany. Można powiedzieć, że mimo, iż budynek jest wyłączony spod jurysdykcji jakiejkolwiek organizacji religijnej, ponieważ jest własnością państwa, to jest zawsze otwarty na celebracje mikronacyjnych Kościółów katolickich po uzgodnieniu z lokalną wspólnotą.

Od kilku lat Państwo Kościelne Rotria przestało wysyłać duszpasterzy do Ludowej Republiki Magnifikatu, co jest najprawdopodobniej spowodowane kryzysem związanym z kontynuacją państwowości. W obliczu braku regularnego braku z duchowieństwem katolickim wierni nie mogą uczestniczyć w coniedzielnej i świątecznej liturgii. Zamiast tego często jest praktykowana prywatna modlitwa w formie indywidualnej lub zbiorowej, którą prowadzi wyznaczony członek Partii.

Poniżej jest przedstawiona krótka galeria zdjęć oraz wywiad z członkiem Partii odpowiadający za życie religijne wspólnoty pod nieobecność kapłana.

 

[Vilarte 112]

W  majowe popołudnie w kościele św. Józefa po raz pierwszy w jego historii pojawił się duchowny z Kościoła Powszechnego Pollinu. Bp Santiago Vilarte von Hippogriff z diecezji Angemont, Prymas Hasselandu i Sarmacji. Przyjechał do Magnifikatu z krótką, nieoficjalną wizytą, a jej częścią było odprawienie w miejscowym kościele nabożeństwa majowego. Po intonacji pieśni na wejście wystawiono Najświętszy Sakrament, a biskup Vilarte, zanim zaintonował pierwsze wersji Litanii Loretańskiej, wpatrywał się przez chwilę w przedmiot, który stał przed nim na ołtarzu. Przedmiot, którzy zawierał w sobie Chrystusa, będącego realnie obecnym wśród wiernych. 

 

Po nabożeństwie skierował do wiernych krótkie słowo, w którym wyjaśnił cele powołania Kościoła Powszechnego, jego podstawę doktrynalną i zapewnił, że KPP jest otwarty na rozpoczęcie działalności w całej Federacji lub tych jej częściach, w których będzie to możliwe.

Edytowane 10 Maja przez Vilarte