To jak to mamy ogarnięte ustalmy jak będzie wyglądała deklinacja słów w nordackim. Proponuję przyjąć model z mowy powszechnej, żeby zbędnie nie utrudniać. Będziemy więc wyróżniać 7 przypadków:
mianownik (kto? co?) - menovnik (kto? co?)
dopełniacz (kogo? czego?) - dopelnecz (koho'? czeho'?)
celownik (komu? czemu?) - celovnik (komu'? czemu'?)
biernik (kogo? co?) - bernik (koho'? co?)
narzędnik ((z) kim? (z) czym?) - narzudnik (s kim? s czem?)
miejscownik (o kim? o czym?) - mescuvnik (o kim? o czem?)
wołacz (?[a]) - zavolacz (- o!).
Przykładowa odmiana słowa "Nordacka' Federa'ce":
Menovnik - Nordacka' Federa'ce,
Dopelnecz - Nordackej Federa'ce,
Celovnik - Nordackej Federa'ce,
Bernik - Nordacke' Federa'ce,
Narzudnik - s Nordackou Federa'ce
Mescuvnik - o Nordackej Federa'ce
Zavolacz - Nordacko Federa'ce
I słowa "chlopec" (chłopiec) w liczbie mnogiej:
Menovnik - Chlopcy'
Dopelnecz - Chlopcuv,
Celovnik - Chlopcom,
Bernik - Chlopcuv,
Narzudnik - s Chlopcamy',
Mescuvnik - o Chlopcach,
Zavolacz - Chlopcy'.
Mamy tu od razu jeden wyjątek. W przypadku deklinacji słowa "Nordacka' Federa'ce" w każdym przypadku słowo "Federa'ce" zostaje nie zmienione. Mamy już więc jedno słowo do listy wyjątków. Reszta słów (dopóki sami nie określimy jakiegoś wyjątku) odmienia się tak jak w języku polskim. Co Wysoka Rada na to?