Bolesław Kirianóo von Hohenburg

"Tylko niektóre osoby wyraziły swoje prywatne zdanie o tym, że jest część Sarmacji zaznaczona jako Sclavinia. Więc Sarmacja żadnych pretensji nie ma, tylko osoby prywatne." "Nadal uważamy je za swoje ziemie." ???

Pozdro

Czyli co, Sarmacja uznaje te tereny za sclavińskie xD? Jeśli tak, to śmiesznie trochę bo to wyrzucenie tradycji do kosza.

Mapa wyznań w Adlernburgu:

Ostatnimi czasy w Adlernburgu przycichło, ale już teraz teren freutu ożywił się widocznie. Jest to spowodowane tym, że Jego Ekscelencja, Naczelnik Krucjaty Antykomarowej, Broskiewskiej, i Garmańskiej, Patriarcha Marsylii i całego Kirioświata, Borys wydał dokument ogłaszający Krzysztofa Kononova świętym i zezwalający na jego kult na terenie Adlernburga, który do tej pory miał status pogańskich mrzonek. Jest to o tyle ważne, że Adlernburg jest największym w IV Repuiblice skupiskiem wyznawców kiryzmu, a jednocześnie wiernych kultu krzysztofowego. Bowiem Krzysztof Kononov jest adlernburskim bohaterem, wyzwolicielem i idolem. Nie wiadomo kiedy się urodził. Jedni wskazują na 1923, inni na 1912, jeszcze inni na 1901, jednak wszystkie relacje są zgodne co do tego, że Kononov się nie starzeje, i że jest lokalnym obrońcą przed siłami nieczystymi. Wieść gminna niesie, że każda zwycięska dla Koribii wojna była jego zasługą (także te odbyte przed jego urodzeniem). Natomiast z pewniejszych informacji wiadomo o Krzysiu tyle, że już w latach 60. i 70. był bardzo popularny w społeczeństwie, a w 1969 wyruszył do Kirianii, gdzie pod koniec istnienia reżimu siarkovistów zapisał się do opozycyjnego Ruchu Chłopów, Robotników, Urzędników, Inteligencji, Obcokrajowców, Kirystów, Rotrystów, Polityków i Żulów Sława i Uczciwość (Ruch CRUIOKRPiŻ SiU), gdzie odegrał kluczową rolę w protestach i zamieszkach w skutek których Jenerał Aleksander Siarkov popełnił samobójstwo, a wraz z jego odejściem nastała III Republika Kiriańska. Został wybrany jako jej drugi prezydent w 1973 i rządził aż do 1977, kiedy nie uzyskał reelekcji. Po udanej prezydenturze powrócił do rodzinnej Koribii, do Adlernburga, gdzie założył Bataliony Antyabstynencyjne, których celem była antyabstynencja alkoholowa aż do całkowitego pokonania reżimu kalkilistycznego. Organizacja ta w praktyce była siłami paramilitarnymi, które nigdy nie zostały oficjalnie zalegalizowane, chociaż w różnych latach zmieniało się usposobienie władz wobec nich. Kononov był organizatorem górniczych zamieszek antykalkilistycznych w Adlernburgu 11 kwietnia 2021 przeciw Grzegorzowi Szarakowi von Hohenburgowi, na których też zginął przygnieciony przez szarżujący na milicjantów tłum. Jego ciało pochowano najpierw w Kirianii, ale w związku z niedawnym zarządzeniem Patriarchy Marsylijskiego zostanie on przeniesiony do Koribii już za parę dni, gdzie odbędzie się jego uroczysty pochówek. Do dziś w sercach wielu był świętym za życia a po śmierci to w ogóle, ale teraz mogą ten kult łączyć z wyznaniem kiryjskim. Flaga Adlernburga

Spoiler alert: w drugim sezonie będą scamować na żelazo.

Na samym dole? Trochę to Czesnoradczycy podkoloryzowali, to będzie prawdopodobnie drugi dział od góry, nawet scrollować nie będzie trzeba XD

Ale tak się nie da. Głównie dlatego, że forum Muratyki już nie ma od jakiegoś czasu, jest forum Nowej Transnordaty Federacji Nordackiej

Proszę mnie źle nie zrozumieć, ale chociażby do pisania nowej Szabli chciałbym poznać powód, motywacje czy coś.

Żądam wyjaśnień odnośnie dziwnych eksperymentów na świni w oddziale Kororsto w Kiriańskich Terytoriach Arktycznych. Czy były zachowane warunki dla zwierzęcia? Czy spytaliście chociaż biedną świnię o.... jej preferencje?

Freutreggër jest, ale wyszedł po mleko. Ja akurat dalej mam pomysł na narrację w Adlernburgu, ale jest cała lista rzeczy które robię, łącznie z nieogłoszonymi jeszcze projektami, że tego czasu braknie. Nie mam nic przeciwko, żeby funkcję mi odebrać, a ja w swoim czasie bym się o nią ubiegał jak będzie czasochęć. Raczej mi posady nikt nie zajmie

BAR POD WOŁEM Dziś ukończono budowę lokalnej karczmy. Oprócz napicia się słynnego piwa kiriańskiego można także zejść do piwnicy i pić piwo kiriańskie oglądając taniec Romana Optopica na rurze, albo na piętrze wynająć pokój i w nim pić piwo kiriańskie. Możliwości są nieograniczone.

Po dość długim czasie eestińskie media dobiegła wieść, że Patriarcha po cichu wyleciał z Ajmurstanu, bez oficjalnego pożegnania. Cichy układ czy rozpoczęty konflikt? Tabloidy hulają w najlepsze, a a teiści zyskali nowy pocisk w wojnie o pietruszkę.

Dokonało się

Aaa, a ja myślałem że skoro nie macie o czym gadać to skracacie termin, a nie przedłużacie

Czemu wy to przesuwacie na jeszcze dalszy termin xD

Za czasów istnienia niepodległego Królestwa Bornfostu, kiedy u rządów był JKW Piotr Jankowski, państwo to nawiązało relacje dyplomatyczne z Hawilandem. Kiedy jednak Bornfost połączył się z Kirianią w jedno Imperium, budynek ambasady w Hókäs został na chwilę sklepem spożywczym aż do chwili, gdy Bolesław Kirianóo von Hohenburg zakupił całą kamienicę. Transakcja została sfinalizowana już 12.02.2023, ale dopiero teraz, za niedługo, planuje się otwarcie w tym miejscu Muzeum Bornfostu i relacji bornfoscko-hawilandzkich. Na ten moment nowy właściciel zdradził, że na parterze będzie sklepik z bornfosckimi produktami na bieżąco sprowadzanymi z wyspy, a na piętrach będą wystawy muzealne, na które wejść można będzie za darmo. Otwarcie już wkrótce.

Wina Sarmatów.

No i ten, ugułem przypomniałem sobie, iż na starym forum Kirianii był ciekawy narracyjnie wątek o zwyczajach kiriańskich które opisywaliśmy na przemian z Ferdynandem Gutowskim, postanowiłem więc zrobić przedruk. Ferdynand Gutowski: Kiriania jak każda mikronacja posiada różne zwyczaje, które w wielu zakątkach Kraju są jeszcze kultywowane. Zachęcam do wrzucania w tym wątku opisów zwyczajów, zacznę od siebie. Bärasal - zwyczaj wywodzący się z wschodniej Kirianii. Pochodzi prawdopodobnie z XI wieku, kiedy w Kirianii działali już misjonarze, którzy nawracali lud. Nazwa "Bärasal" pochodzi z Języka starokiriańskiego i oznacza początek wiosny. Zwyczaj polegał na tym że na polu zbierali się rolnicy, ubrani w tradycyjne stroje i niosąc w rękach zboże śpiewali tradycyjne pieśni o wiośnie i szli ku rzece. Tam ku uciesze tłumów zrzucali płatki śniegu do rzeki, przebierając się w zielone ubrania. Zwyczaj był popularny jeszcze w drugiej połowie XX wieku, a następnie stopniowo zanikał. Obecnie jest kultywowany w okolicach Victoriacity. Bolesław Kirianóo von Hohenburg: Ciekawa inicjatywa, nie wpadłbym... Ädrosäna - święto wywodzi się z czasów pierwszego Króla Kiriannosu, Ädrosa a obchodzone jest 29 sierpnia, w dzień jego śmierci. Polegał na przenoszeniu relikwii króla-założyciela (powszechnie uznawanego za świętego) z Kirian city gdzie były cały rok, do Targowa. W trakcie tej ciężkiej wędrówki przez bagna i rozlewiska, procesja często była napadana przez Abachazów, naród historycznie wrogi Kiriańczykom, którego wrogie aspiracje do zawładnięcia krajem pokrzyżował traktat kiriańsko-abachazki z 2000. Abachazowie nie uznawali Ädrosa za świętego, gdy napadali więc na konwój, zaczynała się bitwa. Jeszcze żadnej takiej bitwy o procesję nie przegrano, co przypisuje się opatrzności Króla zza światów. Zwyczaj zaczął zanikać w połowie XX wieku, a jemu kres ostatecznie położył jeden z punktów traktatu w 2000. Obecnie w ramach kruchej równowagi między Kiriańczykami i Abachazami żyjącymi w jednym państwie zabroniono kultywować tego zwyczaju, jednak to właśnie o nim jest znana piosenka folkrolowa pt. "bijmy Abachazów, bijmy wesoło" Ferdynand Gutowski: Balanga - ludowe święto wywodzące się z VI wieku, pierwsze wzmianki o nim pochodzą z Kroniki Taryza. Zwyczaj polegał na organizowaniu kolacji i składani? obfitych darów dla Boga Tarana, który patronował rodzinom oraz biednym. Święto to było wielokrotnie zakazywane przez wyznających rotryzm władców, ale lud dalej obchodził Balangę. Święto nabrało popularności w XVIII wieku, kiedy na terenie Kirianii odradzały się pogańskie związki religijne. W pierwszej połowie XIX wieku święto zmieniło swój charakter i przekształciło się na zabawę. Jeszcze w latach 70 XX wieku były organizowane przez wspólnoty neopogańskie ostatnie tradycyjne ceremonie, które w 1993 zostały zakazane przez władze i święto uznane za heretyckie. Obecnie Balanga przetrwała jako słowo oznaczające wielką imprezę. Bolesław Kirianóo von Hohenburg: [Treść ocenzurowana przez Narodowy Komitet Kiriański ze względu na niezgodność z dziś obowiązującą linią narracyjną] Ferdynand Gutowski: Zühariggun - tygodniowe święto ku czci Zühara, boga lasu. Pierwsza wzmianka o Zühariggun pochodzi z IX wieku z kroniki autorstwa uczonego Tadazego, który opisał wiele pogańskich świąt. Zühariggun rozpoczynał się w dniu 14 maja, kiedy przeprowadzano rytuał przywoływania deszczu, który według legend był głównym atrybutem Zühara. W kolejnych dniach odbywały się zabawy i gonitwy na cześć boga, oraz były składane ofiary z ludzi dla Zühara. Tygodniowe święto kończyła gonitwa koni z udziałem myśliwych, którzy wsiadali na konie i galopowali w kierunku karczmy, gdzie odbywał się posiłek, na którym wysławiano boga lasów licznymi wierszami. W XVI wieku Zühariggun było już tylko popularne wśród pijaków i obłąkanych ludzi, którzy często w czasie Zühariggun napadali na domostwa i rabowali wszystkie znajdujące się tam rzeczy. W XIX wieku ze względu na brutalność święta Zühariggun zakazano. Bolesław Kirianóo von Hohenburg: Abadda - święto pochodzące z północnych portów, narodziło się w XV wieku wśród portojęzycznych (mówiących językiem "samoróbką" - portowym) Kiriańczyków wyznających wierzenia protestanckie. Polegał na corocznym losowaniu jednego statku mieszkańca miasta na pokład którego ładowano różne dobra. Statek musiał być mały a dóbr dużo. Jeśli zatonął, to... zatonął, a właściciela obśmiewano, ponieważ właśnie nabawił się pecha na 69 lat. Jeśli łódź wytrzymywała, właściciel mógł liczyć na szczęście przez 69 lat i urządzano huczną zabawę. Święto zakazane przez władze w 1906, z powodu zbyt wielu straconych łodzi i towarów. Ferdynand Gutowski: Zäharal-Kakkar - tradycyjny obrzęd, który wywodzi się z wschodniej Kirianii. Jego nazwa z Języka starokiriańskiego oznacza "święto losu". Uroczystości obrzędowe zaczynały się z wschodem słońca, kiedy wzywano Tärasy, kiriańskie boginki losu. Wtedy obracano nić, gdyż wierzono że wróży ona liczbę lat życia. Po obrzędzie wezwania odbywały się liczne zabawy i hulanki w karczmie. Następnie wołano konia, który jak wierzono był wysłannikiem boginek losu, wierzono że jak pojawił się koń, wróży to dobry los. Cały obrzęd trwał do zachodu słońca, kiedy spalano nici, symbolicznie zakończając święto. Święto zaczęło wymierać w połowie XIX wieku z względu na zanik związków neopogańskich. Ostatnie obchody tego święta miały miejsce w latach trzydziestych XX wieku.

Trochę to dziwne. Jakby patrzeć tylko z tego wątku, to FN jest jakimś okropnym reżimem chcącym dokonąć anschlussu Winkulii i tylko referendum może to odwrócić. W rzeczywistości wiadomo już od dawna, że większość opowie się przeciw i nie wejdą do FNu.

Tu Kororsto ma parę inwestycji, tam Mont zatrudnia 30% Hawilandczyków, strasznie dużo macie monopolów w różnych aspektach gospodarki. Socjalizm mocno.

ÄDROSANOWIE Królowie Kiriannosu 1. Ädros I Wielki (1090-1153), panował od 1111 do śmierci. Założyciel Królestwa Kiriannos, przyjął chrzest rotryjski. 2. Erb I (1109-1167), panował od 1153 do śmierci. 3. Nikkołaj I Wodoposiadacz (1135-1170), panował od 1167 do śmierci. Wywalczył dostęp do morza w miejscu między dzisiejszym Kirianopolem a Targowem. 4. Erb II (1169-1235), panował od 1170 do śmierci. Zdobył państwo na wschodzie, Begnam. 5. Boleslav I Stary (1190-1277), panował od 1235 do śmierci. Za jego panowania w 1254 żyjący dotychczas na północnym wschodzie Abachazowie pod protekcją Repujerów przypuścili atak na Królestwo Kiriannos, doszczętnie je rujnując i przejmując większość ziem, łącznie z praktycznie niezależnym już od Boleslava Begnamem, który staje się abachaskim lennikiem. Zdobywane są jednak ziemie na zachodzie, za rzeką (dzisiejszy Magnifikat). 6. Erb III (1229-1291), panował od 1277 do 1288, abdykował. Planował oddać swoje wszystkie ziemie Abachazji, a samemu razem z resztą Kiriannosczyków spróbować odnaleźć innych Kiriów, ale jego wojowie uniemożliwili mu to. 7. Aaranok I (1267-1312), panował od 1288 do śmierci. W 1297 wykonał wielką ofensywę, do 1304 wypychając Abachazję nie tylko z ziem Kiriannosu, ale w ogóle z kontynentu, zmuszając ichniejszego władcę Iliję do utworzenia nowego królestwa na pobliskim archipelagu. Za jego panowania podbija dużą część kiriańskich państw-miast i staje się lokalnym hegemonem. Begnam uniezależnia się od obu sił w regionie. 8. Nikkołaj II (1200-1367), panował od 1312 do śmierci. To on w 1330 zawarł z umierającym Iliją osławiony Pakt Żelabrański, łączący ich państwa w Królestwo Kirianji i Archipelagu. Władać mieli razem, a ten, kto umrze jako drugi miał wystawić swojego potomka jako kolejnego króla. Nikkołaj ten zakład wygrał, wobec tego jego syn Erb i jego potomkowie mieli zapewnione panowanie. Królowie Kirianji i Archipelagu 9. Erb IV Zdobywca (1327-1374), panował od 1367 do śmierci. Podbił ostatnie państwa prakiriańskie w regionie a następnie zorganizował wielką wyprawę na Batawię, z której nie wrócił. 10. Volkodaw Uhraiński (1350-1384), panował od 1374 do śmierci. Prawdopodobnie nieślubny syn Erba i Uhrainki, na co wskazywać miała cera twarzy. Król Uhrainy chyba też zdawał się to zauważać, doprowadzając do ocieplenia się stosunków między krajami - Uhraina niedawno uniezależniła się od Repujerstanu. 11. Šwiatloslav I (1377-1420), panował od 1382 do śmierci. Kolejny "Uhrol", za jego rządów założono kolonię Eestjóo (dziś: Walcząca Republika Eesti), za jej stolicę obierając brodryjskie miasto Ajmurstan, zmieniając jego nazwę na Aaranokpol, na cześć prapradziadka, którego był psychofanem (swojego syna nazwał Aaranok nawet). 12. Aaranok II Begnamski (1398-1469), panował od 1420 do śmierci. Wobec braku męskich potomków w 1460 spalił własną żonę Ację pod zarzutem uprawiania czarnej magii i trollowania, a następnie ożenił się z begnamską 12-letnią księżniczką, zawierając z Begnamem unię personalną po śmierci jej ojca. Z drugą żoną również nie ma dzieci, wobec czego władzę objął po nim jego begnamski kuzyn, Wieliczóoy. BĘDZIESZE Królowie Kirianji i Archipelagu, książęta Begnamu 13. Wieliczóoy I (1401-1480), panował od 1469 do śmierci. Rozwijał kolonię w Eestjóo, zmienił nazwę jej stolicy z powrotem na Ajmurstan. Za jego panowania drastycznie wzrósł sceptycyzm Abachazów wobec dalszego pozostawania w federacji. To wtedy w Kirianji-Archipelagu krystalizuje się powoli kiriańska świadomość, może jeszcze nie narodowa, ale społeczna, w opozycji do tych "złych", abachaskich wywrotowców. Wcześniej lojalnym pozostawało się najczęściej wobec własnego państwa-miasta, które pomimo podbicia za czasów Kiriannosu dalej ze sobą rywalizowały wewnątrz królestwa. Miał 3 synów, którzy panowali po sobie w krótkich odstępach czasu. 14. Rotomyer (1430-1495), panował od 1480 do śmierci. Najstarszy z synów Wieliczóoya, otruty przez pozostałych braci. 15. Casimir Otruwający (1433-1496), panował od 1495 do śmierci. Drugi w kolejności z synów Wieliczóoya, otruty przez młodszego brata. Miał syna Wieliczóoya i wnuka ?nyebo?a, który zostanie później 18. władcą kiriańskim. 16. Gardomyer Podwójnie Otruwający (1439-1502), panował od 1496 do śmierci. Najmłodszy z synów Wielczóoya, miał syna Damagoya 17. Damagoy (1465-1539), panował od 1502 do śmierci. Nie pozostawił męskich potomków, wobec czego władza przeszła na wspomnianego już ?nyebo?a. 18. ?nyebo? (1510-1562), panował od 1539 do śmierci. 19. Ignacy I Owocowy (1536-1570), panował od 1562 do śmierci. Zmienił nazwę kolonii w Brodrii na Eesti. Lubił owoce do tego stopnia, że kazał brukować nimi drogi. Zabito go za to w roku urodzenia jego syna. JÄRVOWIE Królowie Kirianji i Archipelagu, książęta Begnamu, gubernatorowie Eesti 20. Veljo Uzurpator (1540-1594), panował od 1584 do śmierci. Po śmierci Ignacego Veljo przybył z Eesti jako zaufany przyjaciel rodziny królewskiej do wychowania nieletniego syna zabitego króla, Meska. W 1584, w chwili osiągnięcia przez królewicza 14. urodzin wydalił go na Uhrainę, a sam koronował się na króla. Meskóo wrócił do kraju po dziesięciu latach i ruszył do stolicy - Kiriannosu, zbierając po drodze zwolenników i w decydującej Bitwie u Bram Kiriannosu w 1594 pogromił armię Vejla, a jego samego skazał na śmierć, po czym objął tron. BĘDZIESZE Królowie Kirianji i Archipelagu, książęta Begnamu 21. Meskóo I Pogrobowiec (1570-1655), panował od 1594 do śmierci. Po pokonaniu Velja Uzurpatora rozpoczął wielką kampanię kolonizacyjną, wysłał okręty kiriańskie w poszukiwaniu wolnego kawałka lądu. Takowy znaleźli dopiero na Neuropie, jak kiedyś nazywano Vaarland. Założono tam kolonie Azesfóo, której prawdziwość do dziś jest podważana mimo wielu zachowanych eksponatów rzekomo z niej pochodzących. 22. Ädros II (1599-1663), panował od 1655 do śmierci. Za jego rządów od dawna marginalizowani Abachazowie wszczęli rewolucję, odbijając dużą część swoich dawnych ziem. Zorganizowali także I Rajd na Kirianos, zwołując pod swoją komendę najemników z całej Nordaty i przypuszczając szturm na stolicę Kirianji. Ucierpiała ona bardzo, ale król uparł się, żeby nie przenosić miasta stołecznego do szybko rozwijającego się Kirianopolu na północy, ponieważ wiedział, że wpadnie wtedy w szpony tamtejszego rodu magnackiego, Kirianoskich. 23. Wieliczóoy II Gnuśny (1623-1677) panował od 1663 do śmierci. Trafił na bardzo trudny okres w historii Królestwa. Rok, pięć i siedem lat po jego koronacji niepodległe już Arcyksięstwo Abachazji przypuściło odpowiednio II, III i IV Rajd na Kiriannos, doszczętnie niszcząc miasto. Nie było rady, trzeba było przenieść stolicę do Kirianopola. Przez resztę panowania wydawał całe przychody państwa na liczne uczty i zabawy. W ostatnim roku życia wyrzekł się rotryzmu na rzecz "samodzielnego poszukiwania Boga". 24. Ignacy II (1658-1682), panował od 1677 do śmierci. Władzę odziedziczył w wieku 19 lat. Gdy wstępował na tron, Abachazowie posiadali już prawie połowę terytoriów Królestwa Kirianji i Archipelagu, żeby nie stracić więc całkiem niepodległości zawarł z nimi układ na mocy którego wszystkie zdobyte przez nich ziemie trafiły do Abachazji, a Kiriania-Archipelag wreszcie miała zmienić myląca nazwę (Archipelag nie był kiriański już od 20 lat). Nie miał żadnych potomków, musiał więc zawrzeć układ z poważanym wtedy rodem Kirianoskich, którzy wżenili się w rodzinę królewską pokolenie temu: dostaną koronę po jego śmierci w zamian za wsparcie finansowe. KIRIANOSCY Królowie Kirianii, książęta Begnamu 25. Bartłomiej Mocny (1666-1710), panował od 1682 do śmierci. Koronę otrzymał w wieku 16 lat z rąk ojca, który uzyskał ją w wyniku wyżej wymienionego układu z monarchą, ale sam nigdy się nie koronował. Znany z płodzenia nieślubnych dzieci, uznał 37 z nich, chociaż nieuznanych mogło być jeszcze więcej. Potomka z prawowitego łoża uzyskał dopiero w 1704, na sześć lat przed śmiercią, przez co jego najstarszy (nieślubny) syn przejął po nim władzę jako regent. Tak samo jak Veljo Uzurpator 120 lat wcześniej, przyznał on sobie koronę i próbował zabić prawnego dziedzica, został on jednak ukryty. 26. Meskóo II Niedobry (1683-1732), panował od 1710 do 1724, zdetronizowany. Był to właśnie nieślubny syn Bartłomieja, nazwany begnamskim imieniem, żeby ukryć to, czyim synem jest. Bartłomiej rozmyślił się jednak potem i uznał go za syna. Po śmierci ojca siłą przejął władzę i rządził niepodzielnie do 1723, kiedy to brać szlachecka wiedziona planem uczynienia z Kirianii monarchii elekcyjnej zapewniając sobie w ten sposób większy wpływ na państwo poparła 20-letniego Šviatloslava (nazwanego tak przez ojca ze względu na powrót, w jego mniemaniu, na drogę światła i spłodzenia potomka po raz pierwszy że swoją żoną), który to wyzwał Meska na pojedynek o władzę. Miał on mieć charakter wyjątkowy, ponieważ walczyć mieli nie na śmierć i życie, a "do pierwszej krwi". Dziś wielu historyków przypuszcza, że sam pojedynek był pomysłem szlachty która chciała, aby Šviatlek zginął, żeby oskarżyć Meska o oszustwo i zwołać upragnioną elekcję. Plan ten, jeżeli istniał, nie powiódł się, ponieważ wyzywający królewicz w ostatniej chwili zmienił charakter na niezagrażający śmiercią. Pojedynek odbył się w 1724 i zakończył się niespodziewanym zwycięstwem prawowitego dziedzica. Meskóo abdykował i został zesłany na Wyspę Fałszywej Nadziei mniej więcej w połowie drogi między Kirianią a półwyspem xorphijskim. 27. Šviatloslav II Odważny (1704-1741), panował od 1724 do śmierci. Panowanie rozpoczął od pokonaniu w pojedynku starszego brata, ale już w 1728, po czterech latach rządów, osobiście poprowadził wielką ofensywę na Arcyksięstwo Abachazji na wschodzie. Dzięki jego geniuszowi taktycznemu udało się rozbić armię przeciwnika w trzech decydujących bitwach: pod Farupolem, koło Azydji i w Gemburgu. Warto wspomnieć, że w każdej z tych bitew stosunek sił wynosił trzech na jednego na korzyść Abachazji. Wojna przerwana została nastaniem Zimy Stulecia 1728/1729, która pokrzyżowała plany dalszej ofensywy, Kiriania musiała się więc zadowolić 2/3 terytorium wrogiego państwa. W 1729 zdławił rewolucję w Begnamie, która wybuchła ponieważ miejscowi byli niezadowoleni z faktu przesiadywania Króla-Księcia w Kirianopolu zamiast u nich, w Sekocie (od 1640 żaden władca kiriańsko-begnamski nie odwiedził Begnamu). Rozprawił się z nią równie skutecznie, jak poprowadził ofensywę pół roku wcześniej l. W 1730 najechał Królestwo Islandii (dziś: Hawiland), ograbiając je z części ziem i zmuszając do płacenia haraczu. W 1735 najechał z kolei Uhrainę w porozumieniu z Batawią i zdobył ziemię na południe aż po Ałłapol. Wedle znalezionych po jego śmierci notatek zamierzał także zdobyć Xorphię i zostać kontynentalnym hegemonem, ale przeszkodziła mu w tym śmierć na tropikalną odmianę realiozy przywiezioną przez kiriański statek handlowy w 1741. Królowie Kirianii, książęta Begnamu, Cesarzowie Nordaty 28. Aaranok III Xorphijczyk (1725-1757), panował od 1741 do śmierci. Syn Šviatloslava i xorphijskiej szlachcianki, przez całe panowanie planował przejęcie xorphijskiego tronu. W 1750 Arcybiskup Kirianopolski na jego wyraźne żądanie koronował go na Cesarza Nordaty nową koroną, którą miał odtąd nosić. Zarządał on również aby wszystkie państwa Nordaty stały się jego wasalami, co poskutkowało inwazją połączonych sił batawsko-xorphijsko-islandzkich. Batawia i Islandia uzyskały utracone ziemie, a Xorphia część kiriańskich zamorskich placówek handlowych i Wyspę Fałszywej Nadziei. W 1755 nauczony doświadczeniami z poprzedniej wojny pokojowo zapobiegł kolejnej rewolucji begnamskiej zrzekając się korony książęcej. Zabił się dwa lata później. To prawdopodobnie na tym władcy wzorowała się w XXI wieku monarchini Brodrii, Aleksandra Izabela Dostojewska-Swarzewska ogłaszając się Cesarzową Nordaty. ÖLCCOWIE Królowie-elektorzy Kirianni, Królowie Islandii 29. Hugo Islandzki (1730-1792), panował od 1755 do 1780, zdetronizowany. Po samobójstwie Aaranoka burżuazja kiriańska wreszcie dopięła swego i ogłoszono elekcję na króla Kirianii. Wśród kandydatów był m.in. Car Brodrii czy Książę Sarmacji, ale ostatecznie wygrał ją Król Hawilandu, Hugo. Za jego panowania doprowadzono do ostatecznej kapitulacji abachaskiej. Prowadził stabilną politykę rządów aż do 1780, kiedy potomek Kirianoskich, samozwańczy Jenerał Nikkołaj Käłłas i jego zwolennicy rozpętali zwycięską dla nich wojnę domową, w wyniku której Hugo musiał uciekać do swojej ojczyzny. KIRIANOSCY Królowie Kiriannosu 30. Nikkołaj III Käłłas (1750-1839), panował od 1780 do 1827, zdetronizowany. Po udanej rewolucji käłłasowcy ogłosili powstanie II Królestwa Kiriannosu, próbując za stolicę obrać ruiny dawnego miasta Kiriannos i je odbudować, wysiłki te jednak spełzają na niczym. W trakcie panowania Käłłas usprawnia aparat państwowy tak, że pod koniec swoich rządów w prawie całym kraju zamiast burżuzyjnych rodów władzę sprawowują centralnie mianowani urzędnicy. Zdetronizowany w 1827 przez kolejne powstanie. HOHENBURGOWIE Królowie Kirianii, książęta Begnamu 31. Yuliia Hohenburżanka (1806-1901), panowała od 1827 do 1874, abdykowała. Jedyna kobieta w historii władców kiriańskich i jednocześnie najdłużej żyjąca osoba piastująca to stanowisko. Pochodziła z bocznej linii sarmacko-winkulijskich Hohenburgów, w 1827 przybyła do Kirianii zachęcona przez rząd nowopowstałego II Królestwa Kirianii, jako najlepszy kandydat na tron Ädrosowy. Kontynuowała korzystne reformy swoich dwóch poprzedników, kładąc szczególny nacisk na unowocześnienie armii. W 1845 wybrana przez sekocki sejm elekcyjny na begnamską monarchini. Potomkowie Yulii w linii prostej do dziś (z przerwami) sprawują władzę w Kirianii. 32. Joseph Hohenburg (1839-1801), panował od 1874 do 1881, abdykował. W 1880 Abachazowie zorganizowali wielkie powstanie, które swoim zasięgiem ogarnęło całe Królestwo. Po półtora roku walk nowopowstałe Cesarstwo Abachazji zmusiło Josepha do oddania kraju w ręce nowego Cesarza i abdykacji. Upokorzony władca zabił się 4 miesiące później, będąc drugim (po AaranokuI III) samobójcą wśród władców kiriańskich. [W latach 1881-1912 istniało Cesarstwo Abachazji] [W latach 1912-1950 istniała I i II Republika Kiriańska] DYTOVIE Królowie Kirianii 33. Aaranok IV Dytov (1899-1951), panował w 1950, zdetronizowany. Dytov był mało popularnym prezydentem II Republiki Kiriańskiej. Kiedy w 1950 miał oddać władzę obwołał się zamiast tego Królem Kirianii. Jego rządy nie trwały nawet pół roku, ponieważ niedługo po koronacji obalili go wojskowi z Aleksandrem Siarkovem na czele. [W latach 1950-1969 istniała Republika Kiriów, Batawczyków i Słowian] [W latach 1969-2000 istniała III Republika Kiriańska] [W latach 2000-2021 panowała anarchia przerywana krótkotrwałymi abachaskimi lub kiriańskimi bytami państowymi] HOHENBURGOWIE Imperatorowie Kirianii, Królowie Abachazji, Bornfostu i Uhrainy 34. Boleslav II (1990), panuje od 2021 do dnia dzisiejszego. Urodzony w Kirianopolu, młodość spędził w Winkulii a potem w Sarmacji. Przybył w 2021 do targanej wojną domową ziemią kiriańską na zaproszenie resztek dowództwa wojskowego upadłej już III Republiki Kiriańskiej, podobnie jak Yuliia Hohenburżanka 194 lata wcześniej. Przy pomocy grupy pułkowników udało mu się powołać do życia Wielkie Imperium Narodu Kiriańskiego i obwołać się jego Wielkim Imperatorem.Przez pierwsze miesiące rządów musiał balansować pomiędzy deepstatem wojskowych a mniejszościami narodowymi, które nie zgadzały się na dominację Kiriańczyków w wspólnym państwie. W poszukiwaniu zwiększenia wpływów na kraj Bolesław zawiązał unię realną z Cesarstwem Xorphii, co poskutkowało utworzeniem Wielkiej Monarchii Kiriańsko-Xorphijskiej. Na początku 2022 władczyni xorphijskiej części Wielkiej Monarchii, Natalie ?sa Waksman-Dëter, oskarżyła go o zdradę, rozwiązując zwiążek państwowy i wypowiadając wojnę Kirianii, czym doprowadzając oba państwa do niebytu. Odrodzenie Kirianii nastąpiło w czerwcu 2022, tym razem przy pomocy cywilnych zwolenników władcy. Obwołał się również Królem Abachazji, a później również Uhrainy, czym chciał zjednać wielonarodowych poddanych. Latem tego samego roku rozpoczął razem z zaprzyjaźnionym Królestwem Hawilandu Operację Rox, która miała przejąć ziemie dawnej Xorphii. Mimo prawie całkowitego sukcesu operacji siły wojskowe tych państw wycofały się pod naciskiem międzynarodowym. Pod koniec 2022 przejął władzę w Królestwie Bornfostu, które następnie połączył ze swoim państwem, tworząc Imperium Kiriańskie. 1 sierpnia 2023 podjął decyzję o stworzeniu wspólnego państwa z Muratyką oraz Klindonią - II Federację Nordacką - w której zrobił karierę polityczną, pełniąc funkcje takie jak Premier, Minister Spraw Zewnętrznych czy Spiker Kongresu II Kadencji.

Kupiłem. Jako że w mojej siedzibie w Kirianopolu jeden mam, proszę o wysłanie go do mojego dworku na wyspie Nowa Hishbergia (ZW)

A ja myślę, że nowych terenów w ogóle nie będzie potrzeba brać. Mamy co najmniej trzech pewnych członków Federacji, więc każdy chętny będzie mógł sobie dorabiać posty tam, a jak nie, to zawsze będzie można rozwijać jakąś (niekoniecznie polityczną) narrację w Centrali. Także z tym zajmowaniem na spokojnie, jak będzie trzeba to zrobimy Specjalną Operację Wyzwoleńczą. Sam manifest klasa.

Do czego to doszło, że trzeba dorabiać dodatkowe korony na "testach technicznych"...