Cerkiew Kiryjska pw. Św. Piotra w Kirianopolu

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 086]

Cerkiew Kiryjska pw. Św. Piotra Rycerza w Kirianopolu

Cerkiew zbudowana w 1802 na polecenie Nikkołaja III jako pokaz potęgi całego jego panowania jak i przywiązania do nowej-starej religii kirystycznej, zastępującej od wieków przyjęty rotryzm, ale jednocześnie wynikającej z tradycji starożytnego Kirymu. W 1907 przemianowana ponownie na świątynie rotrystyczną, w trakcie niepokojów z lat '30, 35', 49' i 53' XX wieku wielokrotnie niszczono Zachodnie Skrzydło, odbudowane dopiero w 1960 pod patronatem Jenerała Siarkova, który był dyktatorem ówczesnej Republiki KBS, razem z ponownym przemianowaniem na świątynię wyznawców Jahwe, Boga Kiriów. Wraz z ustaniem Reżimu Siarkova podburzony tłum zabił głównego kapłana, a świątynia została muzeum, aż do roku 2022, kiedy to ponownie wróciła do łask kiryjskich wraz z całym Przenajświętszym Kościołem. Wysokość razem z kopułą wynosi 103 m, a rozpiętość ramion 85 m, co czyni go jedną z największych świątyni kiryzmu na świecie, i prawdopodobnie największym (jednym z największych?) miejscem kultu na kontynencie.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 086]

W stołecznej Cerkwi pw. św. Piotra Rycerza w Kirianopolu trwały ostatnie przygotowania przed uroczystością zawarcia sakramentu małżeństwa pomiędzy Imperatorem Kirów i jego oblubienicą. Mimo, iż ceremonie zaślubin i koronacji Imperatorowej miały odbyć się za kilka godzin, przed cerkwią zbierać zaczął się tłum. 

Przed przybyciem narzeczeństwa i gości, w cerkwi zasłonięte zostały wszystkie okna, a także otwór ofiarny, tak aby w środku świątyni było całkowicie ciemno. W jej wnętrzu pozostają jedynie kapłan prowadzący wraz z asystą. Zanoszą oni modły Panu za parę młodą i pomyślne przeprowadzenie uroczyści. Modlitwy te mają być ochroną przed Prokrastynacją, która uderza najczęściej i najmocniej w czasie chrztów, ślubów i pogrzebów.

Około godziny szesnastej przed Cerkwią zaczęli gromadzić się również zaproszeni goście. Ustawili się oni wzdłuż drzwi prowadzących do świątyni tworząc tym samym korytarz dla pary młodej. Niedługo później wrota otworzyły się, z wnętrza wyłonił się August, który zgodnie z planem oczekiwał przybycia narzeczonych. 

Stukot kopyt roznoszący się po brukowanej ulicy, a także wiwatujący tłum oznajmiał, że przyszli małżonkowie zbliżają się. Na tę uroczystość wybrali oni złotą karocę, która została zaprzężona w pięć białych koni. Wykonano ją w roku 1780 z okazji koronacji Nikkołaja III Käłłasa. 

Jako pierwszy z karocy wysiadł Imperator, który w kurtuazyjny sposób wyciągnął dłoń, aby pomóc pannie młodej zejść po stopniach pojazdu.

[August de la Sparasan 1 161]

August zapraszał do środka i gdy wszyscy znaleźli się już w cerkwi stanął przed narzeczeństwem. Ceremonia mogła się rozpocząć, zapytał zatem uroczyście:

O co prosicie?

[Adelaide Radziwiłł-Chojnacka 311]

O ślub święty wedle prawideł Ludu.

[August de la Sparasan 1 161]

Czy mnie o niego prosicie?

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 086]

Nie ciebie, ale Jahwe, Tego który Jest, poprzez ciebie prosimy.

[August de la Sparasan 1 161]

Wyznajcie swoją Wiarę.

[Adelaide Radziwiłł-Chojnacka 311]

Nie ma Boga poza Jahwe, a Moehil był Jego Ofiarnikiem, a Spirytusow był Powiernikiem Boga!

[August de la Sparasan 1 161]

A teraz wyznajcie swoją przynależność.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 086]

Wierzę w Jahwe Jedynego, Twórcę Mikroświata i wszystkich ludzi, władcę Nieba i Ziemi. Wierzę w jedyny, dobry, Boży, Święty Kościół Kirymu powstały tak z tradycji, jak woli Boskiej, na którego siedzibę wybrana została Marsylia jako Stolica Świata, wierzę w mądrość Patriarchy ponad mądrością ludzką, światło nad mrokiem, życie w wieczności nad śmiercią.

[August de la Sparasan 1 161]

Po tych słowach chór odśpiewał Psalm 69:

Yëremi jst Tään Łuowah –

Ółb wyzrossa łhóokr, có siem unikara w Ółbyj Miano.

Dübróojsta jst turin, có ni ółbyj leuta,

Raczszci prognje Príwänekh w szentëstwó.

Ni nipryjstęp siem hasz düń brżema,

Csyjn Yëremi jst ółbyj ezrea.

Yëremi jst Tään Łuowah –

Ółb wyzrossa łhóokr, có siem unikara w Ółbyj Miano.

Dübróojsta jst kóoh, có hűsanna w Stota,

A ółbóyj szív ni nihűsja cnyta verbeai.

Jst jäak kagäszka w hűségi döm,

A ółbóyj verbeai jst jäak prówóoi od łhóokri Mnogoryva.

Yëremi jst Tään Łuowah –

Ółb wyzrossa łhóokr, có siem unikara w Ółbyj Miano.

Jahwe unicja akhr készi,

Ni pő düń krasoj, leuta pő nóc slava.

Hűség jst akh ósłónoh,

A rota – ujałła pő kévalósá.

Yëremi jst Tään Łuowah –

Ółb wyzrossa łhóokr, có siem unikara w Ółbyj Miano.

Szäłł öfieli ni prysnyj slava akhr za ćejł,

Raczszci za csno, jäak ółbi hjesti ahűstrai.

Szäłł döm akhr jsta jäak cytadecja pościeży vihari,

A mjijicjói akhr – wyfiel izak Jahwe.

Yëremi jst Tään Łuowah –

Ółb wyzrossa łhóokr, có siem unikara w Ółbyj Miano.

[August de la Sparasan 1 161]

Oto słowo naszych przodków, usta ich potęgą Pana wzmocnione i Niezniszczalny Płomień w ich duchu!

August popatrzył na zgromadzonych po zakończeniu psalmu, gotów by już za chwilę wziąć oddech i przejść do Hymnu do Dziejów, dosyć długiego tekstu, który ma wygłosić, a który pokrótce – o ile to możliwe – symbolicznie przechodzi nad dziejami kościoła i państwa Kiriów, począwszy od czasów najdawniejszych aż do odrodzenia Przenajświętszego Kościoła, które dokonało się w pełni zaledwie parę lat temu. Samemu Hymnowi towarzyszyć będzie również akompaniament muzyczny.

- Szehaja - rozległo się wśród wiernych.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 086]

PIEŚŃ DO DZIEJÓW

 

Oto odnowiony Przenajświętszy Kościół zbiera się dziś,

 

ażeby wspomnieć na obietnicę i Przymierze, 

 

uzyskane dla swego ludu przez Badhasza, 

 

który chociaż wyszedł od grzechu, to został oczyszczony. 

 

On to, płomieniem żarliwym postarzały, chociaż duchem silny,

 

stał się pierwszym wśród Starych Przewodników

 

i przekazał swoim synom lud Kirymu, a imiona ich były:

 

Helmut Budowniczy Świątyni,

 

Augustus Pogromca Niewiernych,

 

Erb Wspomożyciel Straceńców,

 

Aaranok Mądry Rozjemca,

 

Pokornikus Obrońca Dziejów.

 

Ten właśnie miał jeszcze potomnych, 

 

których mian przez wzgląd na Sprzeniewierzoną nie wymawiamy.

 

Za jednego z tych, którzy imiona potracili,

 

sam Jahwe ponownie się za nami ujął,

 

nie przysyłając Ducha Ognistego na pełnomocnictwo,

 

ale samemu zstępując na Świętą Ziemię,

 

przemawiając w obłokach i w dymie.

 

Najznakomitszy przekazał swój dar,

 

a darem był Shullkinat, który ocali Kiriów przed zepsuciem.

 

I Mocarz był cierpliwy, i swój gniew powściągnał.

 

Jeno małą część kary zapłacili ojcowie nasi w tamtych dniach.

 

Bo z nich to się zrodził niezasłużenie ukarany,

 

który życie swe poświęcił dla tych, którzy go odrzucili.

 

A śmierć jego podwaliną pod ponowną chwałę Pierwszego Kirymu. 

 

Kiedy więc odszedł Ofiarnik, stał się patronem obojga Wymiarów.

 

I oba ludy sławiące Jahwe zjednoczyły się, zanim Pan zniszczył Mirkoświat,

 

gdyż za bardzo w siłę urosła Pyszna.

 

Przedtem jednak przeprowadził Moehilczyków do Kirymu

 

i złączył oba plemiona w jedno, niby małżeństwo narodów.

 

Szli więc razem i większą chwałę osiągnęli niż w dawnych czasach,

 

nawet pomimo szaleństwa jednego z małych, które ogarnęło Zgromadzenie.

 

I wiele więcej Jahwe znaków uczynił pod owym księżycem,

 

uczynił Kirym pierwszym pośród państw Vadmy.

 

Ale gdy wzrosła chwała Kiriów,

 

ponownie miała do nich dostęp Ta,

 

i przez wieki targała nimi, doprowadzając do upadku Kirymu.

 

Ale Bóg nie zapomniał o swoim ludzie nawet w tamtym Ciemnym Tysiącleciu,

 

kiedy wielu zapomniało o dziedzictwie przodków i wróciło do obrzędów pogańskich.

 

Znaleźli się tedy tacy, co przechowali Pisma i uchowali dziedzictwa.

 

A zwali się Zakonem i żyli w ukryciu przez ten czas, życie poświęcając dla Boga i Ludu.

 

Kiedy więc zeszła ciemność z Ludu i Zakon ujawnił dziedzictwo, zachwycono się nim.

 

Powstał pierwszy spośród równych, pokorny, chociaż syn wysokiego rodu patriarszego.

 

Taki chciał być mały, że imienia jego nie zapisano, bo surowo ku temu przykazał.

 

Dlatego nazywamy go Pierwszym Konsulem, bo przewodniczył Kiriom jak niegdyś Patryjarhowie.

 

On to odbudował Kirym i uczynił go znowu wielkim, gromiąc swoich nieprzyjaciół,

 

a było to osiem wieków przed czasem, który chrześcijanie nazywają Dobrą Nowiną.

 

Kiedy odszedł do Siedzib Niewidocznych, jego synowie zarzucili Wiarę,

 

i odszedł Lud Boży od obrządków, bo nie było Patryjarhy, który by je podtrzymywał.

 

Po paru stuleciach upadł znowu Kirym i już nie wzrośnie do dawnej potęgi,

 

chyba, że na końcu Czasów, jak przepowiedziano.

 

Zdarzyło się, że Pan rozproszył swój Lud i pomieszał im języki. 

 

Jedni zostali na owej wyspie którą zamieszkiwali od wieków,

 

ale inni podążyli na Kontynent zwany Północnym.

 

I utworzyli tam sto księstw i tysiąc grodów, walcząc między sobą.

 

Odrzucili znowu Słowo, i Wieloksiąg, i Tradycję.

 

I źle się działo w tamtym czasie w państwach Kiriów.

 

Bo nie umieli docenić własnego dobrobytu,

 

więc przez blisko dwa tysiąclecia przyszło im tułać się po Vadmie.

 

Doszło nawet do tego, że wśród Ludu więcej popularna była religia Rotrystów,

 

najeźdźców i obcych z dalekich lądów,

niż Wiara w Boga,

Boga Spirytusowa, Helmuta i Augustusa. 

I zbliżały się niechybnie Dni Ostateczne, tak, że Mikroświat umarł,

 

jak Mirkoświat przed blisko czterema tysiącleciami.

 

A umarł w taki sposób, że połączył się z wymiarem Reala,

 

i od tego czasu liczymy dni Wirtuala,

 

kiedy każdy Mikronauta niechybnie związany jest z wymiarem realnym.

 

Od tamtej chwili już niewiele czasu upłynęło, aż odrodził się Przenajświętszy Kościół,

 

a na tronie na świętej wyspie Voxima znowu zasiadł Patriarcha.

 

Wtedy to nastąpiło odrodzenie kiryzmu i Kiriowie ponownie się przebudzili.

 

I od tamtego momentu liczymy okres Trzeciego Kirymu,

 

który sławi Pana jak Pierwszy, a jest silny jak Drugi.

 

I zbierają się kiryści ze wszystkich stron świata,

 

bo im powiedziano, że w Marsylii znowu mają Patriarchat,

 

a w Kirianopolu ponownie zaświeciło Imperium.

 

Zaprawdę, zaprawdę jesteśmy teraz ludem kapłańsko-królewskim,

 

i wielka jest chwała Jego, że nam dał Konsula i Patryjarhę jednocześnie.

 

Także Zgromadzenie Świętych się odrodziło i ludzie wielkiej mądrości wypowiadają się w sprawach ważnych.

 

Już Mirkoświat i Mikroświat obumarły, bo tak miało być.

 

Jeno czekamy na śmierć Reala, żeby dopełnił się Czas,

 

i nastąpiło Odkupienie i zgładzenie Sprzeniewierzonej,

 

która na Wyspie Lwów osiadła i stamtąd knuje swe niecne uczynki.

 

Nam zburzono Świątynię Helmuta i zakazano w dawnych czasach składać ofiary,

 

które miały przebłagać Jahwe za nasze grzechy.

 

Ale On się zlitował i więcej niż zadośćuczynił nam, jeszcze nas wywyższył.

 

W ten sposób ofiary nasze są już jeno symbolem uczynków umysłu. 

 

Są przypomnieniem, cośmy zrobili, co najcenniejszego żeśmy ofiarowali,

 

A niepotrzebnie.

 

Bo ustanowił Jahwe nową Świątynią cały obszar Vadmy.

 

I ustanowił Jahwe nową ofiarą nasze działania.

 

I ustanowił Jahwe nowym Przewodnikiem Ofiar Lud,

 

który w tym obowiązku jest wspomagany przez Patriarchat i Imperatorat.

 

A pamiątkę tych wszystkich zdarzeń obchodzimy na dzisiejszej mszy,

 

pamiętając o Przymierzu przez Lud łamanym a przez Boga wzmocnionym.

[August de la Sparasan 1 161]

Adelaide i Bolesławie, wysłuchaliście słowa przez Jahwe Jednotwórcę

natchnione, jak powiedział nam przy początku czasu. Przypomnieliście sobie też, co nas nauczono o ludzkiej miłości i świętym związku małżeńskim. W imieniu Przenajświętszego Kościoła Kiryjskiego pytam was, co więc sobie i Bogu przyrzekacie. Czy wyrzekasz się nieśmiertelności?

- zapytał August Adelaide.

[Adelaide Radziwiłł-Chojnacka 311]

Tak, wyrzekam się. –  Odpowiedziała.

[August de la Sparasan 1 161]

Czy wyrzekasz się spokoju?

- zapytał August, tym razem Bolesława.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 086]

–  Tak, wyrzekam się – powiedział Bolesław.

[August de la Sparasan 1 161]

August zaczął pouczać ich o prawach i obowiązkach małżeństwa, gdy uzyskał ich skinienia, przeszedł dalej.

Niech będzie i tak! Pan, który jest naszym Bogiem, On słyszy wasze deklaracje, On widzi waszą miłość. Teraz zaś wypowiedzcie przed Ludem, co przysięgacie.

Czy przysięgacie dobrowolnie i pozbawieni wszelkiego przymusu, a jednocześnie w poczuciu obowiązku związać się ze sobą na stałe, na zawsze, na wszystkie dni i na każdy z nich, na czasy dobre i złe, na życie, śmierć i życie po śmierci?

[Adelaide Radziwiłł-Chojnacka 311]

Przysięgamy.

[August de la Sparasan 1 161]

Czy przysięgacie dbać o siebie, wasz dom, potomstwo wasze i Wiarę Waszą, i Kirym Wasz, i wychować swe dzieci w Wierze Kirymowej i w pobożności względem Pana, który jest naszym Bogiem, względem Jahwe?”

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 086]

Przysięgamy.

[August de la Sparasan 1 161]

Czy przysięgacie podążać zawsze ku Prawdzie, i Misji, i Życiu, a także ku Dobru i Pięknu, Słowu i Tożsamości, Miłości i Bezpieczeństwu?

[Adelaide Radziwiłł-Chojnacka 311]

Przysięgamy.

[August de la Sparasan 1 161]

Czy przysięgacie nie odwodzić, lecz jedno drugie przywodzić do Przenajświętszego Kościoła Kiryjskiego i kultu Jahwe, wspierając się wzajem w wytrwaniu w świętości?

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 2 086]

Przysięgamy.