Port w Nadmorzcu

[Erik Otton von Hohenburg 131]

 

Winkulijski galeon Aleksander van der Egval zbudowany na zamówienie Winkulijskiej Kompanii Patodeweloperskiej opuścił port w najdalej na południe wysuniętym punkcie metropolitalnej Winkulii i udał się na nieznane wody. Na pokładzie znalazło się 160 winkulijskich deweloperów ściąganych dekretem królewskiego nadzoru budowlanego w poszukiwaniu ziemi obiecanej na dalekich wodach mikroświata...

[Erik Otton von Hohenburg 131]

14 kwietnia, gdy ląd winkulijski schował się już za horyzontem, okręt napotkał wielogodzinny storm, a gdy ustał pasażerowie i załoga spostrzegli, że znaleźli się daleko od wybrzeży nie tylko starego kraju, a ile  jak się zdawało - Nordaty wogóle. Wieczorem gdy słońce wisiało już nisko za horyzontem ich oczom ukazał się widok nieznanego im wcześniej lądu - nawigator statku pewnością siebie w głosie oznajmił, że znajdują się na północ i zachód od Moreniki, konkretnie wyspy Fardon, a sam kraj nie mógł się nazywać inaczej jak

- Tanequetil

[Erik Otton von Hohenburg 131]

Wpierw na brzeg wyszedł kapitan oraz część załogi po uprzednim uprawnieniu się, że rejon lądowania jest całkowicie bezpieczny i najpewniej bezludny, zabrali ze sobą wszystkie niezbędne sprzęty, broń i mapy i udali się w poszukiwaniu drogi do Tirion - dawnej stolicy kraju. Tymczasem załoga statku już rozmyślała nad tym jak najefektywniej wykorzystać każdy centymetr plaży budując osiedla na terenach zalewowych oraz gdzie ruszyć z hodowlą glizdy kalifornijskiej...

[Erik Otton von Hohenburg 131]

Droga do Tirion choć długa i żmudna odbyła się bez przeszkód i niebezpieczeństw - miasto zastano wyludnione, budynku mieszkalne, monumentalne pomniki władców elderlandzkich i infrastruktura publiczna nie będąc użytkowana od lat porosła rdzą i chwastem - co cenniejsze przedmioty dawni mieszkańcy zabrali ze sobą w podróż do Królestwa Dreamlandu, z której już mieli nie wrócić. Według posiadanych informacji ledwie 5 procent mieszkańców regionu z roku 2020 pozostaje nadal na obszarze wicekrólestwa zorganizowani w rozrzucone po całym kraju komuny w oczekiwaniu na powrót władzy centralnej...

[Erik Otton von Hohenburg 131]

W mieście wszyscy zaczęli odczuwać atmosferę, nie do końca zrozumiałego, aczkolwiek i zarazem wielkiego poruszenia - przybycie przybyszów do miasta zwiastowało powiew zmian dla całej wyspy - kto mógł stawił się w budynku dawnego ratusza, gdzie do niedawna opustoszałym holu spoglądał teraz na całe morze głów Daniel von Witt ostatni król Elderlandu z obrośniętego czarną pleśnią portretu koronacyjnego. Rozgorzała dyskusja czy ogłosić niepodległość, czy wstrzymać się z deklaracją? Agencje prasowe z całego mikroświata donosiły, iż Nowak byłby skłonny uznać ans za część spoleczności międzynarodowej, być może na podobny krok zdecydowaliby się Winkulijczycy i Nordatczycy, jednak największą zmorą miała się okazać reakcja Królestwa Dreamlandu - czy zaakcpetują ten fakt, czy znowu jak przed laty cały kraj znajdzie się pod butem elderlandzkiego dworu?

[Erik Otton von Hohenburg 131]

Gdy mieszkańcy kraju zorientowali się, że ich postulaty nie budzą ani jednoznacznego sprzeciwu, ani też jednoznacznej aprobaty że strony społeczności dreamlandzkiej (aczkolwiek być może było za wcześnie by wyciągnąć konkretne wnioski) zdecydowano się powołać Tymczasową Administrację OBPP Tanquetil, która za cel obrała sobie pilnowanie porządku na obszarach wicekrólestwa do czasu ostatecznego wyjaśnienia jego statusu na arenie międzynarodowej. Rozpoczęto mozolną odbudowę stolicy i przywracanie podstawowych usług publicznych w oparciu o pozostawioną przez Elderland tradycję i aparat władzy.