Wątek rzecznika rządu

[August de la Sparasan 699]

Jak w tytule, tu będzie oficjalny wątek rzecznika rządu, czyli mój. Proszę mnie tego nie kasować, tu zaraz coś będzie. Niniejsza wiadomość jest testowa i ma służyć naspamieniu.

[August de la Sparasan 699]

Okej, papierek działa, jest wspaniale, fantastycznie, wręcz orgiastycznie. Pora zacząć pierwszą wieczorynkę rzecznikową. Czemu wieczorynkę? Bo to nazwa dobra jak wiele innych, a się wyróżnia.

Drodzy Obywatele, Drogie Obywatelki (których nie ma niestety tak wiele),

Zastanawiałem się, czy ze względu na datę powinienem dzisiaj publikować te kilka słów. Po dokonaniu jednak wnikliwej analizy, co treści, którą chciałbym napisać, uświadomiłem sobie, że prawdopodobnie nie ma lepszej daty niż 1 kwietnia. Dobrze więc, zaczynajmy.

Rozpocznę egoistycznie - od siebie. Ostatnie dni były dla mnie bowiem pełne prezentów: 29 marca chyba nic nie dostałem, 30 marca Premier @Damiano Robingren powołał mnie na urząd rzecznika rządu, 31 marca znowu nie dostałem absolutnie nic, natomiast dzisiaj dostałem jelitówki - może ktoś gdzieś uznał, że będzie to najwłaściwszy żart. Może miał rację. Ostatni z tych podarków wprawił mnie w odpowiedni nastrój (zgadnijcie Państwo, dlaczego) oraz dał mi sporo czasu na przygotowanie tego obwieszczenia (zgadnijcie Państwo, dlaczego). Dla tych z Państwa, którzy, pomimo starań, nie zgadli, dlaczego, rozwinę nieco. Otóż rzecznik to nie tylko funkcja. W zasadzie to nawet nie przede wszystkim funkcja. Ba, możliwe, że to w ogóle nie jest funkcja, a jedynie pewne nastawienie. Nastawienie zgorzkniałe jak tania podróbka betonówki warzona z cegły, którą kupić można na obskurnym targu pod Robotniczogradem, krytyczne wobec zastałej rzeczywistości jak człowiek po spożyciu wspomnianego trunku i zabawiające zgromadzenie oryginalnych indywiduów, które znane jest w oficjalno-urzędniczym żargonie jako Obywatele II Federacji Nordackiej. Może zatem rzecznik to nie tylko herold, może to bardziej błazen. Przede mną podobne stanowisko, acz w rządzie Andrzeja Płatonowicza Ordyńskiego, dzierżył w swych marynarskich rękach Karol Keane. Tutaj z kolei rząd chyba liczył, że po cichu przemsknie je do Szacownego Henryka Wespucciego, ale wylądowało ono w moich rękach. Zamierzam zatem radzić sobie z tym faktem w swój własny, umiarkowanie oryginalny i zapewne nieśmieszny sposób. Pora zatem przedstawić harmogram. Otóż po wstępie, przechodzić w wieczorynkach rzecznikowych zamierzam zwykle do komentowania bieżących wydarzeń w państwie i poza jego granicami, Coby, cytując pewien tekst religijny Kościoła Diuczej Wiary, "sytych nakarmić, a głodnych potępić". Tyle.

W dniu dzisiejszym przypada jeden z najbardziej niebezpiecznych momentów dla mikronacji. Co gorsza, powtarza się on cyklicznie. Jest to rzecz jasna Prima Aprilis. W tym roku jednak Nordata nie ucierpiała wiele wskutek tegoż jakże tragicznego momentu, mieliśmy bowiem zaledwie dwa przewroty. Po pierwsze, w parku w Achkovie arcykrólem Nordaty ogłosił się Henryk I, znany uprzednio pod mianem Henryk Ziemiański-Wieniawa, z zawodu rotrysta. Wraz ze swą armią, złożoną z jednego Jaszczura, pięciu wiewiewiórek, pszczoły i jakiegoś bezbeka, przystąpił on do odzyskania należnego mu z mocy tej samoproklamacji dziedzictwa naturalnego. Zjednoczone Siły w odpowiedzi wysłały do walki liczący stu ludzi oddział piechoty. Niestety, przegraliśmy z kretesem. Czterdziestu z naszych rozbójników poległo bowiem przez nokaut przy próbie salutowania dowódcy, dwudziestu weszło w kałużę i już tam zostali (nazbyt im się spodobało), trzydziestu z kolei prawie już rozbiłoby armię samozwańca, lecz pogryzła ich pszczoła. Co z ostatnimi dziesięcioma, zapytają pewnie Państwo? Ha, powaliła ich sraczka (i nie mam tu na myśli havilandzkiej marki sedesów). W tej sytuacji odważny dowódca obwieścił, że jesteśmy w dupie, z kolei Głównodowodzący ogłosił przywrócenie TRANSnordaty. W tej sytuacji nie było innego wyjścia z honorem, jak tylko skapitulować i udać się na emigrację, co też rząd uczyni wkrótce po wydaniu niniejszego obwieszczenia. Negocjacje pozwoliły jednak Nordacie zachować twarz, gdyż wskutek traktatu w Kramaszowie dokonaliśmy jedynie oddania Kirianii TRANSnordacie, Muratyki Henrykowi I i wysadzeniu Achkova przy użyciu tajnego bomby informatycznej oraz wypłaty niewielkich reparacji w wysokości sześćdziesięciu siedmiu nordów EndoBanku. To tyle z wieści na dzisiaj, kto wie, czy i kiedy będą następne.

Chałwa Nordacie (byle smaczna).