Dom Emigranta w Bin-Andrarsku

[Andrzej Ordyński 785]

Po upadku Republiki Bialeńskiej jesienią 2023 r. w Nowej Ordzie odnalazło swój drugi dom wielu Bialeńczyków: część imamów Zielonego Kościoła, pretorianie z Gwardii Venomanii (bialeńskiego lenna Andżej-chana) oraz najbliżsi współpracownicy wodza Ordy. Już wcześniej, od czasu przejęcia władzy w Brodrii przez komunistów, Orda stała się drugim, po Nan Di, najpopularniejszym kierunkiem migracji Brodryjczyków.

Dom Emigranta w Bin-Andrarsku jest centrum bialeńskich oraz brodryjskich emigrantów. Jego celem jest prowadzenie aktywności kulturalnej, organizowanie spotkań z imamami i popami, organizowanie obchodów świąt narodowych, a nawet wydawanie okolicznościowych broszur.

[Markus Wettin 201]

Choć Nowa Orda stała się drugim domem dla wielu Bialeńczyków po upadku Republiki Bialeńskiej, nie zapominajmy o tych, którzy osiedlili się w innych zakątkach Pollinu. Regularnie utrzymuję kontakt z bialeńską diasporą w stolicy Księstwa Sarmacji, Grodzisku.

W Grodzisku, wokół mojego klubu piłkarskiego SKS Zieloni Grodzisk, zgromadziła się wspólnota, która pielęgnuje pamięć o upadłej Republice i dba o zachowanie tradycji oraz tożsamości. Jako prezes klubu czuję się zobowiązany do organizowania spotkań, podczas których omawiamy nie tylko wydarzenia z przeszłości, ale również plany na przyszłość, by Bialeńczycy, mimo rozproszenia, czuli się częścią większej całości.

Wielu z naszych rodaków jest obecnie obywatelami innych państw, jednak więzi z macierzą pozostają silne. Początkowo, przyjeżdżając do Sarmacji, miałem wrażenie, że jesteśmy na obczyźnie, lecz z biegiem czasu stało się jasne, że również i tam, mimo mniejszej liczby, Bialeńczycy mogą budować swoje miejsce w mikroświecie.

Jako prezes Zielonych Grodzisk angażuję się w wspieranie naszych ludzi w dążeniu do zachowania tradycji, organizowania obchodów oraz promowania bialeńskiego dziedzictwa. To właśnie w Grodzisku spotkałem wielu nowych liderów, którzy po upadku Republiki podjęli się budowania nowej drogi dla naszej wspólnoty.

Liczę na szeroką współpracę z Domem Emigranta w Bin-Andrarsku, który stał się ważnym centrum życia bialeńskiego i brodryjskiego.

[Andrzej Ordyński 785]

Bardzo się cieszę, że w innych zakątkach mikroświata również kultywowane są bialeńskie tradycje i pamięć o naszej historii. Serdecznie zapraszam klub SKS Zieloni Grodzisk do wspólnych obchodów 13. rocznicy Powstania Marcowego 21 marca. To wspaniała okazja, by pokazać, że Bialeńczycy wciąż są jednością i żywą częścią mikroświata.

[Markus Wettin 201]

Wspólne obchody Powstania Marcowego to wspaniała inicjatywa. W najbliższym czasie do Domu Emigranta przybędzie oficjalna delegacja Zielonych w celu ustalenia szczegółów wydarzenia. Z tej okazji również marzy mi się zorganizowanie meczu towarzyskiego z reprezentacją Nowej Ordy. Niech będzie to piękny czas ku pokrzepieniu serc.

[Andrzej Ordyński 785]

Zaniedbałem ostatnio swoje drużyny piłkarskie (Nową Ordę i Adislal Bundżadar), więc pewnie dostanę łomot, ale czemu nie, liczy się udział. 😅

 

[Peetri Romanaav 753]

58 minut temu, Andrzej Ordyński napisał:

Zaniedbałem ostatnio swoje drużyny piłkarskie (Nową Ordę i Adislal Bundżadar), więc pewnie dostanę łomot, ale czemu nie, liczy się udział. 😅

 

Jako Minister II Federacji niedługo na wspólne forum przyciągnę lige, w której gra Ordyjski zespół, także jak będę prowadził tabele i opisywał ligę będę Was oznaczał, że warto by było ruszyć cztery litery i pilnować biznesu. 😉 

[Markus Wettin 201]

Przeddzień obchodów rocznicy Powstania Marcowego 

Wieczór nad Bin-Andrarskiem zapadał powoli, gdy w Domu Emigranta trwały ostatnie przygotowania do rocznicowych obchodów Powstania Marcowego. Miasto tętniło życiem, a jego puls przyspieszał w rytmie wspomnień i oczekiwań. Na ulicach coraz częściej rozbrzmiewały rozmowy w języku bialeńskim, a w wielu oknach zapłonęły świece – symbol pamięci o tych, którzy walczyli o niepodległość i wolność.  

W głównej sali Domu Emigranta panował gwar. Weterani, pamiętający tamte dni, szeptali między sobą, ściskając drewniane laski. Ich spojrzenia błądziły po ścianach ozdobionych archiwalnymi fotografiami. Młodzież pomagała zawieszać biało-czarno-zielone flagi i ustawiać krzesła na jutrzejszą uroczystość.  

W kącie sali, pod oknem, imam Abdul z Zielonego Kościoła rozmawiał cicho z popem Iwanem, duchownym Brodryjskiego Kościoła Prawosławnego. Choć różniło ich pochodzenie i wyznanie, tego wieczoru znów stanowili jedność – jak za najlepszych czasów Republiki Bialeńskiej. W pewnym momencie dołączył do nich starszy mężczyzna o siwych włosach i płaszczu, który nosił ślady minionych lat. Był jednym z dawnych pretorianów Gwardii Venomanii, a po latach tułaczki znalazł schronienie w Bin-Andrarsku.  

Wśród zgromadzonych znajdowała się także delegacja kibiców sarmackiego klubu SKS Zieloni Grodzisk – młodych Bialeńczyków, dla których Księstwo Sarmacji stało się nowym domem. Paradoks dziejów sprawił, że ziemia, przeciw której walczyli ich przodkowie, dziś stała się dla nich schronieniem i miejscem, gdzie mogą pielęgnować ducha Republiki. Jeden z nich, trzymając klubowy szalik, przemówił do zebranych:

— Nie jesteśmy tu tylko po to, by wspominać. Jesteśmy tu, by przypomnieć sobie, kim jesteśmy i kim zawsze będziemy. Nasza ojczyzna może nie istnieć na mapach, ale wciąż żyje w naszych sercach i czynach!  

Na twarzach zebranych widać było wzruszenie i dumę, a salę wypełniło poczucie jedności. Wszyscy wiedzieli, że jutrzejszy dzień będzie nie tylko chwilą refleksji nad przeszłością, ale także dowodem na to, że Bialeńczycy – niezależnie od tego, gdzie rzuci ich los – wciąż potrafią trzymać się razem.

Gdy ostatnie dekoracje zawisły na ścianach, a krzesła stanęły w równych rzędach, noc spowiła Bin-Andrarsk. W powietrzu unosił się zapach herbaty, którą starsi weterani pili na schodach Domu Emigranta, wpatrzeni w rozgwieżdżone niebo. W ich oczach tliła się nadzieja – ta sama, która zapłonęła wiele lat temu podczas Powstania Marcowego. 

[Andrzej Ordyński 785]

Dziwnie wspomina się Powstanie Marcowe, będące przedświtem Bialenii, gdy jesteśmy już po zmierzchu. Łatwo popaść w tani sentymentalizm, wtórne narzekanie na upływ czasu. Mikronacje to ze swej natury miraż, wirtualna rzeczywistość, a Bialenia w dodatku jest już tylko wspomnieniem. Ta tęsknota za mirażem z zewnątrz może wydawać się wręcz dziwna. A jednak żal, że te czasy już nie powrócą. Nie wróci stara Bialenia, nie wrócimy starzy my.

Pozostaje oddać głos Poecie...

Cytat

Jeszcze stać ich, by Historii się przypomnieć,
Skoczyć w siodło i wykrzesać iskry z ostrza,
Znów uwierzyć w zew – Muszkieterowie! Do mnie! –
Lecz Historia – czy się stanie przez to prostsza?

Psieje świat, czy może właśnie psieją oni,
Psiocząc na to, co ich dziełem w takim stopniu?
Z siebie samych szydzą, gdy im się przypomni
Jacy byli kiedyś – Pięknie Nieroztropni!

Własne wspomnienia – jak cudze losy,
Trzosy pełne, a serca – próżne;
Fałszu zeskrobać z prawdy – nie sposób
Zaledwie w trzynaście lat później…

 

[Markus Wettin 201]

Słońce wznosiło się nad Bin-Andrarskiem, rozpraszając chłód wiosennego poranka, gdy miasto budziło się do życia, a jego ulice zapełniały się ludźmi. Wiatr lekko łopotał bialeńskimi flagami, które powiewały na budynkach i latarniach, przypominając o nadchodzących obchodach.  

Dom Emigranta od samego rana tętnił życiem. Ludzie zbierali się na głównym placu przed budynkiem, gdzie ustawiono mównicę ozdobioną zielonymi wstęgami. Stare bialeńskie sztandary, starannie przechowywane przez emigrantów, rozwinięto z należnym szacunkiem.

Weterani zajęli miejsca w pierwszych rzędach. Ich twarze, naznaczone latami i doświadczeniem, skrywały mieszankę dumy i melancholii. W ich oczach odbijała się pamięć dawnych dni – bitew, poświęceń i towarzyszy, których już zabrakło.

[Markus Wettin 201]

Gdy zegary wybiły południe, rozpoczęła się oficjalna ceremonia. Po kolei przemawiali przedstawiciele bialeńskiej i brodryjskiej emigracji, duchowni oraz liderzy wspólnoty. Imam Abdul i pop Iwan wspólnie odmówili modlitwę, oddając hołd wszystkim, którzy w przeszłości walczyli o wolność i dobro kraju, a także tym, którzy padli ofiarą bezwzględnej realiozy. Ich głosy, pełne powagi i szacunku, niosły się echem wśród zgromadzonych, wypełniając przestrzeń refleksją i jednością.

Następnie na scenę wkroczyła delegacja, reprezentująca emigranckie kluby piłkarskie – Zielonych Grodzisk z Sarmacji oraz KS Zielone Wybrzeże z Leocji. Prezes obu klubów, z założonym zielonym szalikiem, stanął przed zgromadzonymi i przemówił:

— Dziś, w rocznicę Powstania Marcowego, stoimy tu nie tylko jako emigranci, ale jako Bialeńczycy, którzy w sercu noszą pamięć o swojej ojczyźnie. Choć nie mamy już własnego państwa, mamy siebie nawzajem, a to oznacza, że bialeński duch, niezależnie od przeciwności, zawsze będzie żywy!

Tłum odpowiedział gromkimi oklaskami, a kilku weteranów wstało, kładąc rękę na sercu.

[Markus Wettin 201]

Po oficjalnych uroczystościach ulicami Bin-Andrarska ruszył uroczysty pochód. Ludzie nieśli flagi, śpiewali dawne pieśni, a dzieci rozdawały okolicznościowe broszury przypominające historię Bialenii. Atmosfera była pełna wzruszenia i dumy, jakby na nowo budziła się pamięć o minionym kraju.

Zwieńczeniem dnia był towarzyski mecz na miejskim stadionie, w którym SKS Zieloni Grodzisk zmierzyli się z reprezentacją Nowej Ordy. Spotkanie nie było jedynie sportową rywalizacją, lecz symbolem jedności i ciągłości bialeńskiego dziedzictwa. Na trybunach zasiedli zarówno ci, którzy pamiętali dawną Republikę, jak i młodzież wychowana już na obczyźnie. Wspólnie kibicowali zawodnikom, ciesząc się chwilą i podtrzymując tradycję. Emocje sięgały zenitu – to wydarzenie było czymś więcej niż tylko meczem, stanowiło żywe świadectwo pamięci o przeszłości.

Gdy zapadła noc, a miasto powoli cichło, ludzie wracali do domów z poczuciem dumy. Bialenia mogła zniknąć z map, ale jej pamięć przetrwała – w sercach, tradycjach i kolejnych pokoleniach, które nie pozwolą jej odejść w zapomnienie.

[Peetri Romanaav 753]

Przemowa Imperatora Imperium Nandyjskiego z okazji rocznicy Powstania Marcowego

Dostojni Obywatele, Weterani, Przyjaciele,

Dziś stajemy w blasku pamięci o tych, którzy walczyli, marzyli i oddali życie za niepodległość i wolność. Powstanie Marcowe było iskrą, która rozpaliła płomień ducha Bialeńczyków – narodu, który choć nie zawsze widoczny na mapach, nigdy nie przestał istnieć w sercach swoich synów i córek. To dla nich zapalają się dziś świece w oknach Bin-Andrarska. To dla nich gromadzimy się tutaj, by przypomnieć sobie, że historia, którą nosimy, jest niezłomna.

Wielu z was, zgromadzonych w Domu Emigranta, nosi w sobie wspomnienia tamtych dni. Niektórzy byliście świadkami walk, inni dorastaliście w cieniu tamtych wydarzeń, słuchając opowieści o bohaterach i ofiarach. Każdy z was jest strażnikiem tej pamięci, a wasza obecność tutaj dowodzi, że wartości, o które walczono – wolność, godność, braterstwo – pozostają wieczne.

Wspominamy dziś przelaną krew, ale także jedność, która narodziła się w tamtych dniach. Dowodem na nią jest ten wieczór: oto imam Abdul z Zielonego Kościoła rozmawia z popem Iwanem, duchownym Brodryjskiego Kościoła Prawosławnego. Oto weterani Powstania Marcowego ściskają dłonie młodym, którzy poniosą w przyszłość pamięć o przeszłości. Oto potomkowie wygnańców, którzy znaleźli nowy dom, lecz nigdy nie zapomnieli o ojczyźnie.

Nie jesteśmy tu tylko po to, by wspominać. Jesteśmy tu, by dać świadectwo temu, kim jesteśmy. Niech każdy, kto spojrzy na biało-czarno-zieloną flagę, zrozumie, że Bialeńczycy nie uginają się przed burzami losu. Niech każdy, kto dziś zapali świecę, wie, że światło to nie zgaśnie – bo naród, który pamięta, nie może zginąć.

Dziękuję wam za to, że trwacie, że pielęgnujecie tradycję, że przekazujecie historię kolejnym pokoleniom. Niech ta noc będzie czasem refleksji, ale i nadziei. A jutro, gdy słońce wzejdzie nad Bin-Andrarskiem, niech każdy z nas poniesie w sercu dumę i wiarę w to, że choć historia bywa okrutna, to w naszej jedności tkwi siła, której nic nie złamie.

Niech żyje pamięć o Powstaniu Marcowym! Niech żyje Bialenia!

Jego Imperatorska Mość
Peetri Romanaav

[Henryk Ziemiański de Harlin la Sparasan 406]

Niech żyje Bialenia! 

[Andrzej Ordyński 785]

Piętnastego września 2010 roku powstało Królestwo Bialenii – państwo, które trwale zapisało się na mapie mikronacyjnego świata. Od tamtej chwili przeszliśmy przez królewskie początki, republikańskie przemiany i liczne wyzwania, zawsze jednak pozostając wspólnotą ludzi twórczych, otwartych i zaangażowanych.

Dzisiejszy jubileusz to okazja do dumy i wdzięczności. Bialenia była i jest domem dla wielu – zarówno tych, którzy spędzili tu lata, jak i tych, którzy tylko na chwilę zawitali w nasze progi. Dom Emigranta w Bin-Andrarsku przypomina, że pamięć o Ojczyźnie nie gaśnie nawet wśród tych, którzy dawno wyruszyli w świat.

Szczególną radością jest to, że w ostatnich tygodniach wielu dawnych Bialeńczyków zaczęło powracać do swojej Ojczyzny. Ten powiew życia i świeżej energii pokazuje, że Bialenia wciąż inspiruje i przyciąga – że jest miejscem, do którego warto wracać.

Niech więc piętnastolecie będzie nie tylko wspomnieniem historii, lecz także nowym początkiem.
Niech żyje Bialenia!

[Andrzej Ordyński 785]

Dziś 15 listopada. Data, która rozpoczęła i zakończyła historię Republiki Bialeńskiej. Dwanaście lat od powstania RB i dwa lata od momentu, kiedy postanowiliśmy ostatecznie zamknąć ten projekt. Święto powstania i rocznica śmierci w jednym - mamy więc co świętować.

Kiedy myślę o tamtej dekadzie, jestem zadowolony z efektu. Zarówno z tego, co stworzyliśmy i co wciąż można przypominać sobie w archiwach, jak i z tego, że potrafiliśmy RB ładnie pożegnać. Nie każda mikronacja potrafi zakończyć działanie z godnością, a nie przez przypadkową awarię serwera czy porzucenie forum przez wszystkich oprócz spambotów. My to zrobiliśmy po swojemu: z oficjalnym pożegnaniem, księgą pamiątkową i w bialeńskim stylu, w którym melancholia miesza się z żartem, a każde zdanie brzmi tak, jakby było pisane ze świadomością, że nikt normalny i tak nie traktuje tego całkiem poważnie.

Patrzę dziś na tamte dziesięć lat i widzę wszystko, co zwykle w takich momentach widać: wzrosty, upadki, kryzysy polityczne i wątki, które kończyły się szybciej niż się zaczynały, oraz te, które ktoś ciągnął uparcie, chociaż nikt już nie pamiętał dlaczego. To był żywy ekosystem, który rządził się własnymi, czasem absurdalnymi prawami. I jeśli pod koniec miał w sobie element dekadencji - owszem, miał - to była to dekadencja twórcza, nie wynikająca z rozkładu, lecz z nadmiaru pomysłów, które nie miały szansy się zmieścić w zbyt małej przestrzeni naszego czasu i chęci.

A potem oczywiście przyszedł moment, kiedy należało powiedzieć: „starczy”. I wypowiedzenie tego słowa przyniosło nam wszystkim swego rodzaju ulgę. Bo można lubić swoje dzieło, można być z nim emocjonalnie związanym, można pielęgnować historię i anegdoty — ale można też spojrzeć na to i powiedzieć: dobrze, to już jest komplet. Lepiej odejść, niż dryfować w nieskończoność w stanie mikronacyjnej wegetacji, kiedy każdy nowy post wygląda jak próba sztucznego podtrzymania akcji serca.

Dzisiaj Bialenia jest wspomnieniem — ale wspomnieniem wciąż żywym. Takim, do którego można wracać bez wstydu i bez uczucia, że trzeba coś jeszcze dopisywać na siłę. Wciąż potrafi wywołać uśmiech, czasem może zdziwienie swoją aktualnością, czasem pobłażliwy gest w stronę dawnego siebie: „naprawdę to wymyśliłem?”. Ale summa summarum: to była dobra dekada.

Więc w tę rocznicę - podwójną, jakże praktyczną - powiem krótko, choć cały ten tekst już temu przeczy: dziękuję Republice Bialeńskiej za to, że była, i za to, że umiała się skończyć.

A wszystkim, którzy kiedyś w tym uczestniczyli, przypominam: cokolwiek się nam przytrafi, i tak nigdy nie zapomnimy o Bialenii.

[Andrzej Ordyński 785]

Cytat

Bo już nie będzie Bialenii w mikroświecie... Pożegnanie Bialenii z mikroświatem... Sześć lat w Wielkiej Trójce. Trzynaście lat działalności. Fenomen socjologiczny. Powtarzalność sukcesów przez lata, przez dekadę, a przecież pierwsze zwycięstwo w Wolnogradzie odniosła tu, na tym Placu Zielonym, podczas Konferencji Wolnogradzkiej i było to dziewięc lat temu. Coś niewiarygodnego!

Myślę, że ta powtarzalność spowodowała codziennie... Zainteresowanie. Siadaliśmy jak do telenoweli, żeby właśnie oglądać te inby. Fenomen socjologiczny. Ileż rzeczy można jej przypisać podczas tej aktywności, że można w życiu wygrać ewidentnie bez układów, że jest mikronacją rzetelną, solidną, posłańcem wielkich wiadomości, wielkiej nadziei. Zaczynała jako "tygrys mikroświata" który miał nas prowadzić jako ambasador wspaniałego skoku cywilazycyjnego Nordaty. Fenomen społeczny. Przecież my, dzięki tej mikronacji, żyliśmy życiem zastępczym... Była powodem ogromnej zbiorowej radości...

Proszę Państwa, po tylu latach jest trudno... Mówić... Dała nam wiele, bardzo wiele i myślę, że będziemy ją pamiętać, fantastyczna mikronacja.

 

Edytowane 15 Listopada 2025 przez Andrzej Ordyński

[Edward Teague 21]

Ho ho, komuś na sentymenty naszło! 🙂 Brawo za zachowanie w pamięci, bo to akurat dobrze wyszło.