Peter Grüner

Załączam oficjalny program 😉 https://spolecznosc.bialenia.net.pl/showthread.php?tid=669

Dla formalności: https://spolecznosc.bialenia.net.pl/showthread.php?pid=6134#pid6134 😉

Podróż na lotnisko przebiegała w atmosferze zupełnie innej niż powitanie. Pierwsze lody zostały przełamane, ordery lśniły na piersiach, a w powietrzu czuć było satysfakcję z dobrze wykonanej pracy. Suworow, patrząc przez szybę limuzyny na mijane ulice Achkova, widział już nie tylko stolicę sąsiada, ale kluczowego partnera w swojej wizji wielkiej Nordaty. Gdy kolumna wjechała na płytę lotniska, gdzie bialeński samolot rządowy z włączonymi silnikami czekał już na sygnał do kołowania, Prezydent Suworow zwrócił się do Augusta de la Sparasana przed ostatnim wyjściem na płytę: - Panie Prezydencie, to była krótka, ale przełomowa wizyta. Wyszli z limuzyny prosto w chłodny powiew wiatru od strony pasów startowych. Kompania honorowa po raz ostatni tego dnia wyprężyła się na baczność. Suworow zatrzymał się przy schodkach samolotu, odwracając się do Augusta. - Czekam na Pana w Wolnogradzie. Dni Nordaty będą momentem, w którym świat dowie się o sile naszego sojuszu. Proszę przekazać swoim Brygadom, że Bialenia przygotuje dla nich powitanie, którego długo nie zapomną. Piotr uścisnął dłoń Augusta - tym razem był to uścisk mocny, niemal braterski. Minister Markus Wettin w tym czasie wymieniał ostatnie uwagi z nordacką dyplomacją, upewniając się, że wszystkie kanały łączności przed majowymi uroczystościami pozostaną otwarte. Suworow wszedł na schodki, zatrzymał się w połowie i uniósł rękę w pożegnalnym geście, po czym zniknął we wnętrzu maszyny. Drzwi zamknęły się z charakterystycznym syknięciem, a bialeńskie barwy na ogonie samolotu zaczęły powoli przesuwać się w stronę pasa startowego. Powrót do Wolnogradu Samolot wzbił się w powietrze, zostawiając Achkov pod chmurami.

Vivat!

Prezydent Suworow wyprostował się, gdy August przypinał do jego piersi Krzyż Zasłużonych. Chłodny metal odznaczenia był namacalnym dowodem na to, że misja w Federacji Nordackiej właśnie weszła na poziom braterstwa. Piotr uścisnął dłoń Augusta, patrząc mu prosto w oczy z wyrazem głębokiego uznania, po czym dał dyskretny znak ministrowi Wettinowi. Markus Wettin, mimo że sam właśnie został odznaczony, błyskawicznie wyciągnął przygotowane, lakierowane etui z bialeńskim godłem. - Panie Prezydencie, Panie Premierze - zaczął Suworow, kładąc dłoń na szkatułkach. - Ten gest ze strony Federacji jest dla nas nie tylko honorem, ale i potwierdzeniem, że nasze narody mówią tym samym językiem wartości. Nie przyjechaliśmy tutaj z pustymi rękami. Suworow otworzył pierwsze etui, w którym na granatowym aksamicie lśniła Srebrna Gwiazda Orderu Bialeńskiej Gwiazdy Przyjaźni. - W uznaniu dla Pana niezłomnej postawy w jednoczeniu narodów Nordaty oraz za odwagę w budowaniu mostów tam, gdzie inni stawiali mury, mam zaszczyt nadać Panu, Panie Prezydencie, oraz Panu Premierowi, Srebrną Gwiazdę Orderu Bialeńskiej Gwiazdy Przyjaźni. Piotr osobiście przypiął gwiazdę do piersi Augusta, a drugą przekazał premierowi Federacji. Atmosfera na bankiecie osiągnęła punkt kulminacyjny. Bialeńscy i Nordaccy oficjele zaczęli bić brawo, a orkiestra zaintonowała radosny, lecz podniosły utwór.

Prezydent Suworow bez wahania chwycił za kieliszek wypełniony legendarnym trunkiem. Zapach "betonówki" był ostry, ale Piotr nie dał po sobie poznać, że to dla niego nowość. Uniósł szkło wysoko, tak by światło żyrandoli odbiło się w tafli alkoholu. - Za przyjaźń, która nie boi się trudnych dróg i za narody, które wiedzą, jak je wspólnie budować! - odpowiedział pewnym głosem, po czym pewnie wychylił zawartość, zgodnie z nordackim zwyczajem. Gdy piekący płyn spłynął do gardła, Suworow odstawił kieliszek z lekkim uśmiechem i skosztował kiriańskiej pryncypałki, by złagodzić uderzenie mocy trunku.

Prezydent Piotr Suworow pewnym krokiem wszedł na mównicę, poprawiając mikrofon. Przez chwilę panowała cisza, którą przerwał dopiero odgłos rozpinanej teczki adiutanta, stojącego tuż obok. Suworow powiódł wzrokiem po zgromadzonych delegatach, po czym zaczął donośnym, spokojnym głosem: Suworow zakończył przemówienie, a w sali Kongresu zapadła na sekundę cisza, którą szybko przerwały pierwsze brawa.

Prezydent Suworow z nieskrywanym zainteresowaniem obserwował wmaszerowujące Brygady Budowlane. Widok cywilów salutujących z narzędziami pracy w dłoniach był surowy i wymowny - biła od nich dyscyplina, której nie powstydziłyby się regularne jednostki wojskowe. Gdy placem wstrząsnął okrzyk „Chwała Nordacie!”, Piotr lekko skinął głową, uznając skalę tej mobilizacji. - Imponująca dyscyplina, Panie Prezydencie - zwrócił się do Augusta, gdy ruszyli w stronę gmachu Kongresu. - Widząc te brygady, rozumiem, dlaczego mówi Pan o Odrodzeniu. To żywy fundament. Gdy zbliżali się do schodów Kongresu, Suworow wyprostował sylwetkę, dostosowując krok do powagi miejsca. - Skoro ci ludzie są krwią w żyłach państwa, to my jesteśmy jego sercem, które musi nadawać odpowiedni rytm. Chętnie skorzystam z zaproszenia na mównicę. Mam kilka słów, które Naród Nordacki, jak i Wasz Kongres, powinny usłyszeć właśnie dzisiaj. To odpowiedni moment, by nakreślić wspólną drogę dla naszych narodów. Suworow rzucił szybkie, porozumiewawcze spojrzenie swojemu adiutantowi, sprawdzając, czy teczka z dokumentami jest w gotowości.

- Zatem ruszajmy!

Prezydent Suworow z powagą przyjął słowa gospodarza, powoli zbliżając się do marmurowej budowli. - Historia każdego wielkiego narodu pisana jest wizją takich ludzi jak Premier Repulijski - odezwał się Suworow, głosem przyciszonym, lecz wyraźnym. - W Bialenii również kłaniamy się cieniom naszych budowniczych. Nasz Patron, uczył nas, że bez fundamentu wartości i pamięci, żadne państwo nie przetrwa próby czasu. Rozumiem ten ból i tę dumę, Panie Prezydencie. Piotr Suworow odebrał od delegata przygotowany bukiet. Przez chwilę trzymał go w dłoniach, patrząc na inskrypcje na marmurze, po czym pewnym, ale pełnym szacunku ruchem złożył kwiaty obok wiązanki Augusta. Wyprostował się i przez kilka sekund trwał w milczeniu, oddając hołd nordackiemu bohaterowi. Następnie odwrócił się do Prezydenta de la Sparasana, kładąc mu dłoń na ramieniu w geście solidarności. - Niech ta chwila zadumy nad przeszłością będzie dobrym zwiastunem dla naszej wspólnej przyszłości.

Prezydent Suworow zajął miejsce w limuzynie obok gospodarza, zdejmując marynarkę i kładąc ją obok. Wnętrze auta szybko odcięło ich od lotniskowego zgiełku. - Dziękuję, podróż przebiegła sprawnie - odpowiedział Suworow, rozluźniając nieco atmosferę. - Cieszę się, że udało nam się spotkać tak szybko po moim zaprzysiężeniu. Federacja Nordacka to dla mnie strategiczny kierunek, a nie tylko punkt na mapie wizyt kurtuazyjnych. Mam nadzieję, że znajdziemy dziś czas na rozmowę bez kamer i protokołu.

Samolot prezydencki osiadł miękko na nordackiej ziemi. Gdy tylko schody podstawiono pod maszynę, Piotr Suworow, poprawiając krawat, wyjrzał przez iluminator, dostrzegając transparenty o przyjaźni obu narodów. To był dobry znak. Prezydent pewnym krokiem zszedł na płytę lotniska, uśmiechając się do komitetu powitalnego. Tuż za nim kroczył minister spraw zagranicznych Markus Wettin. Po odebraniu oficjalnych powitań, Suworow uścisnął dłoń szefa delegacji. - Panie Przewodniczący, szanowni delegaci! - zaczął donośnym głosem. - Przybywamy z Wolnogradu z przesłaniem nowej energii. Wierzę, że ta wizyta nie będzie jedynie kurtuazją, ale fundamentem pod wielkie projekty, o których marzą nasi obywatele. Dziękuję za tak ciepłe przyjęcie. Prezydent przystanął na chwilę, by oddać honor flagom obu państw, po czym ruszył w stronę przygotowanej limuzyny, krótko wymieniając uwagi z ministrem Wettinem na temat planowanej agendy.

Bialenia, stupid!

Panie Premierze, Ja, Piotr Suworow, niniejszym składam rezygnację z pełnionej przeze mnie funkcji Ministra Sprawiedliwości Federacji Nordackiej. Decyzja ta podyktowana jest ograniczoną ilością czasu, którą mogę obecnie poświęcić na należyte wykonywanie obowiązków związanych z pełnionym urzędem. Uważam, że funkcja ta wymaga pełnego zaangażowania i dyspozycyjności, których w obecnej sytuacji nie jestem w stanie zapewnić na odpowiednim poziomie. Dziękuję za okazane mi zaufanie oraz możliwość pełnienia tej zaszczytnej funkcji. Życzę Federacji Nordackiej dalszego rozwoju i powodzenia. Z wyrazami szacunku, Piotr Suworow

Czy takie coś jest w ogóle osiągalne? Jak zrobić 4/5 z trzyosobowego Kongresu?

Podjęte przez Monarchię Kiryjską działania mogą zostać zakwalifikowane jako próba destabilizacji państwa i naruszenie integralności terytorialnej II Federacji Nordackiej. Prawo federalne przewiduje jasno określone procedury rozwiązywania sporów politycznych. Żadne jednostronne działania nie mogą ich zastępować. Każda próba obejścia przepisów federalnych, w tym nieautoryzowane referendum, spotka się z pełną reakcją wymiaru sprawiedliwości. Nie ma i nie będzie taryfy ulgowej dla regionów, które próbują podporządkować prawo własnym interesom politycznym. Praworządność to fundament Federacji bez niej nie istnieje żadne państwo. Nie możemy pozwolić, aby prywatne ambicje polityczne zdominowały prawo. Jako Minister Sprawiedliwości zobowiązuję się do dopilnowania, by wszelkie działania Monarchii Kiryjskiej podlegały pełnej kontroli prawnej, a odpowiedzialni za łamanie prawa zostali pociągnięci do odpowiedzialności.

Panie Premierze! Dziękuję za obdarzenie mnie zaufaniem. Postaram się dać z siebie wszystko.

Jeszcze nie 😂

Ja pierdole, ale szambo. 🤦

Dziękuję uprzejmie!

WNIOSEK O [X] OBYWATELSTWO / [] ZMIANĘ MELDUNKU (postawić X) SEKCJA: OBYWATELSTWO I. Imię i nazwisko: Piotr Suworow II. Dotychczasowe posiadane obywatelstwa: rusowskie, bialeńskie, nordackie III. Ulen zameldowania: [] MURATYCKI ULEN [] KORIBIJSKI ULEN [X] AZYMUCKI ULEN IV. Podpis interesanta: /-/Piotr Suworow

Dziękuję uprzejmie Panie Prezydencie!

Panie Prezydencie, Proszę o przyznanie mi obywatelstwa Federacji Nordackiej. Przyrzekam jako obywatel II Federacji Nordackiej strzec jej integralności terytorialnej, przestrzegać jej prawa, wierność przyświęcającej jej ideom i dbać o dobro nordackiego społeczeństwa. Z poważaniem, Piotr Suworow.