Uroczystości świąteczne i niedzielne

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 10 Sierpnia 2025

Dominica IX Post Pentecosten

Gdy na zegarach zbliżała się godzina dziewiąta, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa achkovskiego Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Świątynia była wypełniona po brzegi, a przy Ołtarzu służyło dużo ministrantów.

Cytat

Orémus

Páteant aures misericórdiæ tuæ, Dómine, précibus supplicántium: et, ut peténtibus desideráta concédas; fac eos quæ tibi sunt plácita, postuláre.

Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum.

R. Amen

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona arcybiskup wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Wsłucham się w Jezusa, który kładzie mi na serce sprawę czuwania na Jego przyjście. Przyjdzie niespodziewanie. Czy myślę o tym? Czy jest mi bliska postawa czuwania?

Moje biodra mają być przepasane (w. 35). Chodzi o postawę gotowości i wolności od tego, co krępuje „ruchy ciała”. Co mogę powiedzieć o obecnym stanie mojego ducha: o wewnętrznej wolności i gotowości na spotkanie z Jezusem?

Moje życie ma być jak zapalona pochodnia (w. 35). Mam szukać światła, żyć jasno, przejrzyście, bez ukrywania czegokolwiek i bez dwuznaczności. Co mogę powiedzieć o jasności mojego życia? Czy jest coś, co ukrywam przed Bogiem, przed sobą, przed innymi?

Jezus przywołuje obraz ludzi szczęśliwych (ww. 37-38). Jakie jest moje obecne samopoczucie? Czy czuję się głęboko szczęśliwy? Co rodzi we mnie szczęście, a co je odbiera? Zwierzę się Jezusowi.

Czas należy do Boga, ale ja jestem odpowiedzialny za jego wykorzystanie (ww. 39-40). Co mogę powiedzieć o mojej czujności? Czy czas nie ucieka mi „jak złodziej”? Czy mam poczucie zmarnowanego czasu? Nie trzeba się domyślać godziny przyjścia Jezusa, ale być na nie gotowym. Będę prosił Jezusa: „Daj mi serce gotowe, wypełnione tęsknotą za Tobą!”.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 15 Sierpnia 2025

In Assumptione Beatæ Mariæ Virginis

Gdy zbliżała się godzina trzynasta, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta, której pezewodniczył prymas II Federacji Nordackiej i arcybiskup achkovski Henryk Ziemiański de Harlin la Sparasan OSI. Sama katedra pękała w szwach.

Cytat

Oremus.

Omnípotens sempitérne Deus, qui Immaculátam Vírginem Maríam, Fílii tui Genitrícem, córpore et ánima ad cœléstem glóriam assumpsísti: concéde, quǽsumus; ut, ad superna semper inténti, ipsíus glóriæ mereámur esse consórtes.

Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona arcybiskup zdjął manipularz i wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Będę wpatrywał się w Maryję, która z pośpiechem udaje się w daleką i ciężką podróż, aby usłużyć Elżbiecie (w. 39). Poproszę Maryję, aby pozwoliła mi towarzyszyć Jej w drodze. Postaram się wczuć w Jej przeżycia.

Zobaczę radość na twarzy Elżbiety, która wita Maryję (w. 40-45). Dwie kobiety, które z pokorą wychodzą sobie na przeciw. Obejmują się z miłością i szacunkiem. Będę kontemplował ich spotkanie, gesty, rozmowy.

Jakie są moje relacje z bliskimi, w rodzinie i we wspólnocie? Czy potrafi ę wychodzić na przeciw wszystkim bez wyjątku? Czy są takie osoby, których unikam i z różnych powodów nie potrafi łbym im usłużyć. Kto to jest? W serdecznej modlitwie poproszę Maryję, aby pomogła mi zbliżyć się do nich.

Będę wpatrywał się w Maryję, która pełna wdzięczności wylewa przed Bogiem swoją radość. Wielbi Go za Jego dobroć i miłosierdzie. W Nim samym odkrywa swoją godność i wartość. Cieszy się swoim powołaniem. Modlitwa Maryi staje się zwierciadłem piękna jej duszy.

Z wnikliwą uwagą będę odkrywał w kolejnych wersetach Magnifi cat duchowe piękno Maryi (ww. 46-55). Jakie cechy Maryi szczególnie mnie poruszają? Będę wpatrywał się w Nią i nasycał własne serce pięknem Jej wnętrza.

Co mogę powiedzieć o mojej osobistej modlitwie? Jakość modlitwy jest odbiciem jakości mojego wnętrza. Które słowa z modlitwy Maryi potrafiłbym powtórzyć jako swoje, a które wydają mi się obce i odległe?

W serdecznej rozmowie z Maryją poproszę Ją, aby rozmiłowała mnie w pokornej służbie i głębokiej wewnętrznej modlitwie. O to samo pomodlę się dla moich bliskich. Zakończę modlitwą Magnificat.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Edytowane 15 Sierpnia 2025 przez Henryk Ziemiański de Harlin la Sparasan

Bolesław Kirianóo von Hohenburg · 15 Sierpnia 2025

59 minut temu, Henryk Ziemiański de Harlin la Sparasan napisał:

Czy są takie osoby, których unikam i z różnych powodów nie potrafi łbym im usłużyć. Kto to jest?

Waksman. Przebacz mi, Panie, bo nie wiem co czynię.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 21 Sierpnia 2025

S. Joannæ Franciscæ Frémiot de Chantal Viduæ

Gdy na zegarach było już po godzinie trzynastej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa achkovskiego Henryka Ziemiańskiego. Mimo, że wciąż trwa okres wakacyjny, świątynia wypełniona była po brzegi.

Cytat

Orémus.

Omnípotens et miséricors Deus, qui beátam Joánnam Francíscam, tuo amóre succénsam, admirábili spíritus fortitúdine per omnes vitæ sémitas in via perfectiónis donásti, quique per illam illustráre Ecclésiam tuam nova prole voluísti: ejus méritis et précibus concéde; ut, qui infirmitátis nostræ cónscii de tua virtúte confídimus, cœléstis grátiæ auxílio cuncta nobis adversántia vincámus.

Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona arcybiskup wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Wszelkie koncepcje głoszące, że adresatem Bożego zbawienia jest jedna, wyselekcjonowana grupa ludzi – naród, wspólnota, osoby spełniające wyśrubowane kryteria moralne – wcześniej czy później upadały. Okazywało się, że także wśród tych „zaproszonych” wielu stawia swoją prywatną rolę czy kupiectwo ponad Boga, a są i tacy, którzy dopuszczają się wołających o pomstę do nieba niegodziwości. Jezus, dla którego nie ma lepszych i gorszych, mówi jasno, że Boże zaproszenie skierowane jest do każdego. Słudzy mają głosić je nie wybranym, ale na rozstajach dróg, gdzie mieszają się ze sobą przypadkowi ludzie, oraz przyprowadzać na ucztę „wszystkich… złych i dobrych”.

Nie wiemy, kim był człowiek bez stroju weselnego, który został wyrzucony w ciemności. Król nazywa go „przyjacielem”. W Ewangelii Mateusza podobnie zwraca się gospodarz z przypowieści o robotnikach w winnicy do prawiącego mu wyrzuty (Mt 20,13) i Jezus do Judasza w Ogrójcu (Mt 26,50). Nie jest to słowo odrzucenia, lecz miłosierdzia; słowo – być może ostatniej – szansy, zachęcające do dialogu, w którym wszystko może jeszcze zostać naprawione. Jednak człowiek ten milczy. Przekreśla go to samo, co pierwszych zaproszonych – ostateczna odmowa wejścia w relację z Tym, który zapraszając, walczy o nas do końca.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 24 Sierpnia 2025

Dominica XI Post Pentecosten

Gdy na zegarach było już po godzinie dziesiątej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana. Świątynia, tak jak zawsze, wypełniona była po brzegi, a przy Ołtarzu służyło dużo ministrantów.

Cytat

Oremus.

Orémus.

Omnípotens sempitérne Deus, qui hujus diei venerándam sanctámque lætítiam in beáti Apóstoli tui Bartholomǽi festivitáte tribuísti: da Ecclésiæ tuæ, quǽsumus; et amáre quod crédidit, et prædicáre quod dócuit.

Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona arcybiskup wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Będę patrzył na Jezusa, który przemierza miasta i wsie. Jest w drodze do Jerozolimy (w. 22). Świadomie i zdecydowanie zmierza w kierunku miejsca swej męki. Jest pewny swego powołania i konsekwentnie je wypełnia.

„Czy tylko nieliczni będą zbawieni?” (w. 23). Jak często zastanawiam się nad prawdami ostatecznymi: sądem ostatecznym, niebem i piekłem? Poproszę o łaskę głębokiego przeżycia tych prawd. Postaram się zatrzymać nad każdą z nich. Jakie uczucia budzą się we mnie, gdy je rozważam? Powiem o nich Jezusowi.

Jezus przypomina, że jeśli chcę kroczyć za Nim, muszę zdecydować się na wysiłek „wchodzenia przez ciasne drzwi” (w. 24). Co sprawia mi najwięcej trudności w kroczeniu za Jezusem? W czym jestem wymagający, a w czym ulegam przeciętności i oziębłości?

Jezus przestrzega mnie przed płytkim przeżywaniem mojej wiary i powołania. Zewnętrzne praktyki przebywania z Nim, nawet częste i piękne, nie wystarczą. Brzydzi się każdym, kto celebruje powołanie i wiarę, a jednocześnie dopuszcza się nieprawości (ww. 25-27).

Zwrócę uwagę, że Jezus podkreśla wartość „ostatnich”, „nieznanych”, „przychodzących z daleka” (w. 29). On zna każdego do głębi. Nie patrzy na to, co pozorne, nie zwraca uwagi na słowa i zewnętrzne postawy, ale na serce. Cichość i skromność są oznaką wielkości serca.

Co mogę powiedzieć o postawach cichości i skromności w moim życiu? Czy nadmiernie nie podkreślam znaczenia swojej osoby, czy nie walczę o „pierwsze miejsca”? Czy moje wyznania wiary, mówienie o Jezusie, przyznawanie się do Niego pokrywają się z życiem i stanem mojego serca?

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 14 Września 2025

In Exaltatione Sanctæ Crucis

Gdy na zegarach było już po godzinie dwudziestej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa achkovskiego Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. W mszy świętej uczestniczyła bardzo liczna grupa wiernych, która modliła się o dobre owoce trwającego Soboru Rotryjskiego II.

Cytat

Orémus.

Deus, qui nos hodiérna die Exaltatiónis sanctæ Crucis ánnua sollemnitáte lætíficas: præsta, quǽsumus; ut, cujus mystérium in terra cognóvimus, ejus redemptiónis præmia in cœlo mereámur.

Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona prymas wygłosił kazanie ,którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Ewangelia święta podwyższenia Krzyża Świętego to fragment rozmowy, jaką prowadzi Pan Jezus z Nikodemem, jedną z najznamienitszych osób Jerozolimy, który przychodzi do Niego w nocy. Chociaż chodzi o „nauczyciela Izraela” (J 3, 10), Nikodem zbliża się z szacunkiem do Pana, przyciągnięty jego dostojną osobowością i nauczaniem, pełnym mocy i mądrości. Słowa Jezusa są głębokie i wymagają z naszej strony uważnej i pokornej postawy słuchania, takiej jak postawa Nikodema.

Fragment czyni wiele odniesień do wstępowania i zstępowania, związanych z głęboką treścią teologiczną. „To co w górze” to przestrzeń tego co boskie, nieba, gdzie znajduje się Ojciec, skąd przyszedł Syn, który zstępuje do świata, ograniczonej przestrzeni ludzi, aby być jednym z nas; i stąd, ze świata powraca w chwale, by być przy Ojcu, wraz z naszym chwalebnym i przyjętym człowieczeństwem, jak powie sam zmartwychwstały Jezus na końcu Ewangelii: „Wstępuję do Ojca mego i do Ojca waszego oraz do Boga mego i do Boga waszego” (J 20,17). Dzięki dziełu dokonanemu przez Jezusa ludzie będą mogli cieszyć się życiem wiecznym i zbawieniem.

Cała ta tajemnica jest możliwa, ponieważ Pan Jezus pozwolił, aby wyniesiono go na krzyż, aby paradoksalnie przekształcić w wywyższenie straszliwy i upokarzający gest wyniesienia ukrzyżowanych, aby cały lud mógł ich zobaczyć. Szczyt własnej porażki w oczach świata, staje się znakiem jego triumfu w oczach Ojca i dlatego w źródło zbawienia dla ludzi. Właśnie w tym widać jak Bóg umiłował świat (w. 16).

Aby to wytłumaczyć Nikodemowi w zwięzłych zdaniach, Pan Jezus odnosi się do słynnego fragmentu o miedzianym wężu, zawartym w księdze Liczb 21,8-9. W tym fragmencie, Bóg nakazuje Mojżeszowi odlać miedzianego węża i umieścić go na palu, aby lud na pustyni mógł na niego patrzeć. I tak samo jak izraelici ukąszeni przez węże paradoksalnie uzyskiwali zbawienie i uleczenie patrząc na wyniesionego węża, tak samo ludzie zanurzeni w grzechu mogą osiągnąć zbawienie patrząc na tego, który został wywyższony na krzyżu, jakby był potępiony i grzeszny.

Zastanawiając się nad świętem podwyższenia Krzyża, które dziś obchodzimy, Papież Franciszek tłumaczył w ten sposób fragment rozmowy Pana Jezusa z Nikodemem: „Ktoś, kto nie jest chrześcijaninem, mógłby zapytać: dlaczego «wywyższać» krzyż? Możemy odpowiedzieć, że nie wywyższamy jakiegoś krzyża czy wszystkich krzyży: wywyższamy krzyż Jezusa, ponieważ na nim najpełniej objawiła się miłość Boga wobec ludzkości. O tym właśnie przypomina nam Ewangelia św. Jana w dzisiejszej liturgii: «Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał» (3, 16). Ojciec «dał» Syna, aby nas zbawić, a to oznaczało śmierć Jezusa, śmierć na krzyżu”.

W tym momencie Papież Franciszek pytał się: „Dlaczego konieczny był krzyż?” i odpowiadał: „Ze względu na powagę zła, które trzymało nas w niewoli. Krzyż Jezusa wyraża obie te rzeczy: całą negatywną moc zła i całą łagodną wszechmoc Bożego miłosierdzia. Krzyż zdaje się potwierdzać klęskę Jezusa, ale w rzeczywistości oznacza Jego zwycięstwo. Na Kalwarii ci, którzy z Niego szydzili, mówili: «Jeśli jesteś Synem Bożym, zejdź z krzyża» (por. Mt 27, 40). Ale prawda była odwrotna: Jezus właśnie dlatego, że był Synem Bożym, był tam, na krzyżu, wierny aż do końca planowi miłości Ojca. I właśnie z tego powodu Bóg «wywyższył» Jezusa (Flp 2, 9), przyznając Mu królestwo powszechne”.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 19 Października 2025

Dominica XIX Post Pentecosten

Gdy na zegarach było już po godzinie trzynastej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Tak, jak zawsze, świątynia była wypełniona po brzegi ludźmi.

Cytat

Oremus.

Omnípotens et miséricors Deus, univérsa nobis adversántia propitiátus exclúde: ut mente et córpore páriter expedíti, quæ tua sunt, líberis méntibus exsequámur.

Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona, prymas wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

W poprzednim rozdziale Ewangelii według Świętego Łukasza Pan Jezus mówił o nadejściu Królestwa Bożego w paruzji, na końcu czasów. Rozwijając ten sam temat teraz zadaje pytanie: “Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” (w. 8). Dlaczego Pan Jezus o to pyta? Poprzez tę przypowieść, którą właśnie usłyszeliśmy, zwraca uwagę, że wielu spośród tych, którzy za nim poszli, osób modlących się, być może nie ma wiary ani tak dobrze ukształtowanej ani tak mocnej jak myślą, i chce ich czegoś nauczyć.

Ten problem jest bardzo aktualny. Nie przydarzyło się nam któregoś razu, że wobec pewnej potrzeby, którą uważaliśmy za pilną, zwróciliśmy się z prośbą o pomoc do Pana w naszej modlitwie i nie otrzymaliśmy odpowiedzi? Pan Jezus jest świadomy, że tak się dzieje wiele razy, i że istnieją osoby, które nie otrzymując szybko tego o co proszą tracą ducha, przestają ufać w potęgę modlitwy, a nawet narzekają na Boga i oddalają się od Niego.

Myśląc o nich i o nas, Pan Jezus opowiada przypowieść, która ma dwóch bohaterów: niesprawiedliwego sędziego i ubogą wdowę, którą sędzia ignoruje. Sędzia według Prawa Mojżeszowego powinien wysłuchać stron i wydać sprawiedliwy wyrok. Zgodnie z księgą Wyjścia, powinni być oni dzielnymi, bojącymi się Boga i nieprzekupnymi mężami, którzy się brzydzą niesprawiedliwym zyskiem (por. Wj 18,21), ale sędzia z przypowieści był niesprawiedliwy, pozbawiony skrupułów. Z kolei wdowy, którym brakowało środków do życia, wraz z sierotami i cudzoziemcami były osobami najsłabszymi i najmniej chronionymi w społeczeństwie, dlatego księga Powtórzonego Prawa mówi, że sam Bóg „wymierza sprawiedliwość sierotom i wdowom, miłuje cudzoziemca” (Pwt 10,18). Wdowa z przypowieści widząc jak sędzia ją lekceważy, korzysta z jedynego środka, jaki ma w zasięgu ręki: nalega raz i drugi, wytrwale a nawet uparcie, aż udaje jej się przełamać postawę sędziego. Ów sędzia, zniecierpliwiony wobec nalegań wdowy zgadza się na to, na co nie zdecydował się ani ze względu na szacunek wobec Boga ani wobec ludzi: „ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie nachodziła mnie bez końca i nie zadręczała mnie” (w.5).

“Nauczmy się więc od wdowy z Ewangelii —mówi Ojciec św. Franciszek— modlić się zawsze, nie ustając. Jak dzielna była ta wdowa! Umiała walczyć o swoje dzieci! I myślę tu o tak licznych kobietach, które walczą o swoją rodzinę, które się modlą, które są niestrudzone. Wspomnijmy dzisiaj — wszyscy — te kobiety, które swoją postawą dają nam prawdziwe świadectwo wiary, odwagi, dają nam wzór modlitwy“.

Pan Jezus wyciąga wniosek z tej przypowieści korzystając z rabinackiego sposobu zwanego qal-wahomer, to znaczy sposób argumentowania a fortiori: jeśli tak się dzieje… to tym bardziej stanie się co innego. Jeśli niesprawiedliwy sędzia ugina się wobec nalegania, Pan Bóg, który jest sprawiedliwy i co więcej jest miłosiernym Ojcem, jak może nie wziąć w obronę swoich dzieci, kiedy z ufnością zwracają się do niego?

Pan Jezus zapewnia nas, że Bóg słyszy nas od pierwszej chwili, mimo tego, że odczuwamy chwile zmęczenia i wątpliwości, kiedy nasza modlitwa wydaje się nieskuteczna. Ale modlitwa nie jest magiczną różdżką, która od razu sprawia to na co mamy ochotę. Pan zawsze nas słucha i zna nasze trudności, ale wie lepiej czego potrzebujemy, i czasami jest dla nas lepiej, że odłoży swoją odpowiedź, aby dać nam potrzebny czas, aby rozeznać co jest dla nas korzystniejsze. Prałat Fernando Ocáriz uczy nas, że „podejmować każdego dnia życie modlitewne to pozwolić sobie towarzyszyć, w lepszych i gorszych chwilach, przez Tego który najlepiej nas rozumie i nas kocha. Rozmowa z Jezusem Chrystusem otwiera nam nowe perspektywy, nowe sposoby patrzenia na sprawy, zawsze jeszcze bardziej napełniające nadzieją”.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 23 Listopada 2025

Dominica XXIV et Ultima Post Pentecosten

Gdy na zegarach było już po godzinie dziesiątej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Świątynia była wypełniona po brzegi ludźmi.

Cytat

Oremus.

Excita, quǽsumus, Dómine, tuórum fidélium voluntátes: ut, divíni óperis fructum propénsius exsequéntes; pietátis tuæ remédia majóra percípiant.

Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona Prymas wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

„A lud stał i patrzył” (w. 35). Stanę pośród tłumu zebranego pod krzyżem i przez dłuższą chwilę będę kontemplował Jezusa ukrzyżowanego. Poproszę o głębokie wczucie się w Jego cierpienie.

Będę słuchał krzyku ludzi, którzy drwią z Jezusa i wyszydzają Go (ww. 35-36). Zwrócę uwagę, jak krzyk i gniew kontrastują z cichością i cierpliwością Jezusa. Na słowa obelgi Jezus odpowiada milczeniem.

Milczącej i pokornej postawy Jezusa nie mógł znieść jeden ze złoczyńców (w. 39). Co mogę powiedzieć o mojej postawie wobec krzywdzicieli? Czy wierzę w miłość silniejszą od nienawiści?

Jezus, który pozwala się ukrzyżować przez ludzką nienawiść, pokazuje, że człowieka i cały świat można zdobyć tylko miłością.

Będę słuchał uważnie słów łotra, który na krzyżu przeżywa swoje nawrócenie (ww. 41-42). Jedynie Jezus ukrzyżowany potrafił zapanować nad sercem złoczyńcy i zmienić je (w. 43). Jezus prosi także mnie, abym pozwolił Mu zostać królem mojego serca, nawet jeśli jest ono obciążone grzechem.

Pomyślę o moich grzechach, które najtrudniej jest mi oddać Jezusowi. Będę prosił Ducha Świętego o głęboką wiarę, że Jezus pragnie konać przy mnie jak przy łotrze, abym mógł doświadczyć Jego oczyszczającej miłości. Chce, abym Go prosił podobnie jak łotr na krzyżu. O co Go najbardziej chciałbym w tej chwili prosić?

Wyznam Jezusowi moją miłość. Otworzę przed Nim swoje serce. Oddam Mu siebie takim, jakim jestem, wyznając: „Ty jesteś Panem i Królem mego życia”.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 30 Listopada 2025

Dominica I Adventus

Gdy na zegarach było już po godzinie dziesiątej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Świątynia była wypełniona po brzegi, a przy Ołtarzu pełniło posługę wielu ministrantów.

Cytat

Oremus.

Excita, quǽsumus, Dómine, poténtiam tuam, et veni: ut ab imminéntibus peccatórum nostrórum perículis, te mereámur protegénte éripi, te liberánte salvári:

Qui vivis et regnas cum Deo Patre, in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona Prymas wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Podobne wezwanie rozbrzmiewa w Ewangelii, która też przedstawia więcej konkretów, dotyczących Dnia Syna Człowieczego. Uderza pewien indywidualizm tego wydarzenia, mimo iż skutki jego są globalne. Pomimo zdawałoby się czytelnych i długotrwałych znaków jak podany przykład budowy arki (a także dość absurdalnych – ogromna łódź na środku pustyni (!)), współcześni pochłonięci są sprawami codziennymi i nie spostrzegają tego, co się dzieje. Co ciekawe, dalszy tekst nie neguje samego zajmowania się codziennością – zarówno dwaj, jak i dwie, pracowali przy zwykłych czynnościach. Coś jednak wpłynęło na to, że część została zabrana, a część pozostawiona. Była to zapewne czujność na niespodziewane, zasygnalizowana przez użyty tu grecki zwrot dokite. Nie mówi on jedynie o zwykłej obserwacji, ale o czujności nacechowanej teologiczną odpowiedzialnością: bycie gotowym w każdym momencie, aby rozpoznać i odpowiedzieć na działanie Boga. Podkreślona jest przez to nieprzewidywalność i brak możliwości przygotowania „z wyprzedzeniem”. Nagłość tego przyjścia uwypukla kontrast między tym, co trwałe, a tym, co przemija. Czuwanie staje się więc nie tylko praktyką, lecz sposobem istnienia, które pozwala ocalić sens pośród zmienności świata.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 7 Grudnia 2025

Dominica II Adventus

Gdy na zegarach zbliżała się godzina jedenasta, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Świątynia pękała w szwach.

Cytat

Oremus.

Excita, Dómine, corda nostra ad præparándas Unigéniti tui vias: ut, per ejus advéntum, purificátis tibi méntibus servíre mereámur:

Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona Prymas wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Nawrócenie to nie jest coś opcjonalnego dla nas, chrześcijan, jakaś pobożniejsza droga życia. To absolutna konieczność. Ciągle jest przed nami jakiś kolejny, choćby mały, etap nawrócenia. Duch Święty pokazuje nam nieraz z zaskoczenia, jak bardzo nasze serce jest jeszcze dalekie od upodobnienia się do Serca Jezusa.

Głównym bohaterem dzisiejszej Ewangelii jest Jan Chrzciciel – ostatni z proroków Starego Testamentu, który miał misję i przywilej bezpośredniego wskazania na Mesjasza.

Surowość Jana i powaga jego słów wydaje się daleka od poprawności politycznej i szacunku do każdego bez względu na jego wybory. Ale życie w Kościele to nie przymrużenie oka na zło we własnym życiu, żartobliwe i lekkomyślne podejście do kwestii grzechu i pokuty. Żeby zrozumieć i przyjąć mocne słowa Jana, potrzebujemy w Adwencie osobistej pustyni – choć trochę dłuższej modlitwy osobistej, wyrzeczeń, jakiegoś rodzaju postu i jałmużny.

Spotkamy w tym Adwencie takich jak Jan Chrzciciel – w naszych parafiach odbywają się rekolekcje, przyjeżdżają spowiednicy; słuchamy głosicieli Słowa w Internecie. Ich słowa są nieraz surowe i mocne, ale po to, by ociosać nasze serce z pychy i zamknięcia na łaskę. Po to, by mógł w nas naprawdę narodzić się na nowo sam Chrystus, Baranek Boży, który gładzi grzech świata. Mój grzech.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 14 Grudnia 2025

Dominica III Adventus

Gdy na zegarach zbliżała się godzina dziesiąta, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Dzisiejsza niedziela jest nazywana Niedzielą Gaudete, toteż celebrans włożył na siebie różowy ornat.

Cytat

Oremus.

Aurem tuam, quǽsumus, Dómine, précibus nostris accómmoda: et mentis nostræ ténebras, grátia tuæ visitatiónis illústra:

Qui vivis et regnas cum Deo Patre, in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona Prymas wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

„Radujcie się w Panu” - antyfona na wejście. Gaudete in Domino Semper - radujcie się zawsze w Panu.

Potrzebujemy tej trzeciej niedzieli Adwentu, żeby w świecie, który czeka na kolejne promocje, czy też wyprzedaże, w świecie, który czeka na święta - bardzo świadomie czekać na Jezusa Mesjasza, na Jezusa Zbawiciela.

I warto posłuchać podpowiedzi, które czyni Apostoł Jakub: Trwajcie cierpliwie, przyjście Pana jest już bliskie. Oto sędzia stoi przed drzwiami.

Dzisiejsza Ewangelia pokazuje nam postać Jana Chrzciciela, który znajduje się w więzieniu. Ten, który nie żył w małżeństwie, jest uwięziony za wierność węzłowi małżeńskiemu. On strzeże przykazań, on z mocą wypominał Herodowi Antypasowi, że wziął bratu żonę.

Słowo od Boga jest dla każdego. Dla maluczkiego i dla wielkiego.

Gdy Jan usłyszał, w więzieniu, o czynach Chrystusa, odsyła, czy też posyła do niego swoich uczniów z zapytaniem: „Czy ty jesteś tym, który ma przyjść?”. Odsyła ze względu na wiarę uczniów.

Błogosławieni którzy nie zwątpią. Jak opisuje tę sytuację Ewangelista Łukasz, w siódmym rozdziale, odpowiedź Jezusa jest zadziwiająca. „Idźcie i oznajmijcie Janowi to co słyszycie i na co patrzycie. Niewidomi, trędowaci, głusi, umarli doświadczają głoszenia Królestwa Bożego. Uwolnieni, uzdrowieni, rozgrzeszeni. Oto realizują się proroctwa, realizuje się wołanie, na które to Jezus powołuje się u początku publicznej działalności, w synagodze, w Nazarecie, w czwartym rozdziale Ewangelii świętego Łukasza – „Duch Pański nade mną. Jestem posłany by nieść Dobrą Nowinę ubogim”. Ubodzy są ewangelizowani.

Usłyszeć głoszenie królestwa, przyjąć uleczenie wszelkich słabości, to jest prawdziwie radosna nowina. Oto Jezus z mocą realizuje słowo, które zapowiada Jego publiczną misję: Duch Pański nade mną, posłany Jestem nieś dobrą nowinę ubogim.

Warto popatrzeć na przypisy Biblii Jerozolimskiej, pożeglować przez proroctwa Izajasza. Głusi usłyszą słowa Księgi, a oczy niewiadomych, wolne od mroku ciemności, będą widziały (Iz 29).

To my potrzebujemy dostrzec i zobaczyć, że słowo od Boga jest pełne obietnicy, że to słowo realizuje się dla nas, że to my jesteśmy uczniami Jana, posłanymi, żeby doznać umocnienia w wierze, żeby usłyszeć świadectwo Jezusa o Janie Chrzcicielu - Królestwo Boże jest blisko. Jak czytamy w pierwszej Pieśni o cierpiącym słudze Jahwe - Obyś otworzył oczy niewidomym, żebyś z więzienia wypuścił więźniów (Iz 61.1). Wszyscy, co ich zobaczą, uznają, że są błogosławionym szczepem Pana (Iz 61.9). Błogosławionym.

Niektórzy mówią, że trzeba nam czytać Ewangelię poprzez błogosławieństwa Jezusa, które rozsiane są po całym nowym Testamencie. Błogosławiony jest ten, co nie zwątpi w Niego, w świecie, który czeka na święta, niekoniecznie na Jezusa Mesjasza.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 21 Grudnia 2025

Dominica IV Adventus

Gdy na zegarach była godzina 13:25, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Świątynia była wypełniona po brzegi ludźmi, którzy z zapałem uczestniczyli w przedświątecznej spowiedzi.

Cytat

Oremus.

Excita, quǽsumus, Dómine, poténtiam tuam, et veni: et magna nobis virtúte succúrre; ut per auxílium grátiæ tuæ, quod nostra peccáta præpédiunt, indulgéntia tuæ propitiatiónis accéleret:

Qui vivis et regnas cum Deo Patre, in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona arcybiskup wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

W Jezusie realizuje się proroctwo o Emmanuelu. O Bogu, który staje się Bogiem z nami.

Na wszystko dzisiaj patrzymy oczyma św. Józefa. Od niego uczymy się milczenia, czyli zasłuchania i uczymy się bycia posłusznym, czyli sprawiedliwym. Poznajemy męża wielkiej miłości, który kocha swoją zaślubioną żonę, z którą jeszcze nie zamieszkał. Poznajemy Józefa, który działa sprawiedliwie, który nie chce krzywdy Maryi, który kocha, choć nie wszystko rozumie. Poznajemy Józefa, który ma sny, jak Józef Egipski. I daje się Bogu prowadzić. I Bóg potrzebuje jego zgody, jego zaangażowania. Józef - opiekun Syna Bożego. Zadanie, które przed nim stoi, to przyjąć na swoje życie Jezusa wraz z Maryją. Bardzo świadomie. Bardzo świadomie stać się sługą Syna Bożego. Józef, syn Dawida, staje się sługą Jezusa, Mesjasza.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 24 Grudnia 2025

In Nativitate Domini - missa in nocte

Gdy na zegarach było już po godzinie dwudziestej pierwszej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się uroczysta pasterka, którą sprawował arcybiskup Henryk Ziemiański de Harlin la Sparasan OSI. Od wrót katedry wyruszyła procesja prowadzona przez turyferariusza, za którym podążał krucyferariusz z krzyżem i pozostała asysta liturgiczna, za nimi zaś szli diakoni i prezbiterzy. Na koniec kroczył celebrans, arcybiskup Henryk Ziemiański de Harlin la Sparasan OSI niosący figurę Dzieciątka. Światła w katedrze były zgaszone, więc panowała niezwykła ciemność. Gdy procesja dotarła do szopki w jednej z katedralnych kaplic, Prymas złożył figurę w żłobie, okadził ją, a następnie rozpoczęła się msza święta. Organista odśpiewał kolędę "Narodil se Kristus Pán", zaś po niej introit.

Posługę muzyczną podczas pasterki pełnił również Chór Archikatedralny, który jako Kyrial wykonał Małą Mszę Jazzową. Podczas Gloria zapalono światła w katedrze.

Cytat

Oremus.

Deus, qui hanc sacratíssimam noctem veri lúminis fecísti illustratióne claréscere: da, quǽsumus; ut, cujus lucis mystéria in terra cognóvimus, ejus quoque gáudiis in cœlo perfruámur:

Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii Prymas wygłosił krótkie kazanie, które wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Cicha noc - święta noc. Po raz kolejny dane nam jest przeżywać Święta Bożego Narodzenia. Wielka to jest tajemnica. Bóg zsyła swojego Syna, aby odkupić ludzkość. Nie narodził się w pałacu, ale w żłobie. Ubogo, na sianie.

Wszystkim wiernym życzę owocnych świąt. Niech nowonarodzone Dzieciątko nam błogosławi. Amen.

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Podczas udzielania Komunii Świętej chór odśpiewał Adeste Fideles.

Na zakończenie mszy świętej arcybiskup udzielił pasterskiego błogosławieństwa, a następnie odśpiewano kolędę "Tichá noc".

Edytowane 25 Grudnia 2025 przez Henryk Ziemiański de Harlin la Sparasan

Bolesław Kirianóo von Hohenburg · 25 Grudnia 2025

Na pasterce pojawił się również Bolesław Kirianóo von Hohenburg by posłuchać swojego krewniaka, mimo faktu, że po pierwsze nie jest rotrystą, a po drugie, nawet gdyby był, uważałby, że prawdziwa pasterka jest po północy, a wcześniej to jakieś marne cosplayerstwo. Wiara Kirymowa zezwala wszakże na uczęszczanie na obrzędy innych religii w charakterze obserwatora (a więc bez np. przyjmowania Komunii Świętej), Kirianóo wykorzystał więc tę okazję na okazanie prezydenckiej solidarności wobec społeczności v-chrześcijańskiej II Federacji.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 25 Grudnia 2025

In Nativitate Domini - missa in die

Gdy na zegarach było już po godzinie dziesiątej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Katedra pękała w szwach, jednak było mniej ludzi niż na pasterce.

Cytat

Oremus.

Concéde, quǽsumus, omnípotens Deus: ut nos Unigéniti tui nova per carnem Natívitas líberet; quos sub peccáti jugo vetústa sérvitus tenet.

Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona, Prymas wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Jan Ewangelista nie opowiada o żłóbku, pasterzach czy Trzech Królach. Zaczyna od początku – nie od narodzin w Betlejem, ale od początku wszechświata: „Na początku było Słowo". To samo Słowo, którym Bóg stworzył świat. To Słowo „było u Boga i Bogiem było Słowo".

A teraz – dziś – to niewyobrażalne wydarzenie: „Słowo stało się Ciałem i zamieszkało wśród nas". Ten, który stworzył galaktyki, wchodzi w czas i przestrzeń. Ten, który jest wieczny, staje się śmiertelny. Ten, który jest nieskończony, mieści się w żłobie. To skandal – skandal wcielenia. Bóg staje się jednym z nas.

„Przyszedł do swej własności, a swoi Go nie przyjęli". To jest dramat Bożego Narodzenia. Bóg przychodzi do swojego stworzenia, a ludzie Go nie rozpoznają. Jest za prosty, za ubogi, za zwyczajny. Spodziewali się wielkiego władcy, a dostali niemowlę. Spodziewali się pałacu, a jest stajnia. Spodziewali się armii, a jest rodzina uciekinierów.

„Tym wszystkim, którzy Go przyjęli, dał moc, aby się stali dziećmi Bożymi". To jest istota dzisiejszego święta. Bóg przyszedł, by uczynić nas swoimi dziećmi. By dać nam prawo nazywać Go Ojcem. By wprowadzić nas do swojej rodziny. Pytanie brzmi: czy Go przyjmiemy? Czy dostrzeżemy Go w Dzieciątku z Betlejem? Czy uwierzymy, że to małe, bezbronne Niemowlę to Ten, który stworzył wszechświat? Słowo stało się Ciałem. I chce zamieszkać również w nas. Wesołych Świąt.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 11 Stycznia

Sanctæ Familiæ Jesu Mariæ Joseph

Gdy na zegarach było już po godzinie piętnastej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Katedra wypełniona była po brzegi wiernymi.

Cytat

Oremus.

Dómine Jesu Christe, qui, Maríæ et Joseph súbditus, domésticam vitam ineffabílibus virtútibus consecrásti: fac nos, utriúsque auxílio, Famíliæ sanctæ tuæ exémplis ínstrui; et consórtium cónsequi sempitérnum:

Qui vivis et regnas cum Deo Patre, in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona, Prymas wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Nasze życie przemija niemiłosiernie szybko, jedne wydarzenia gonią następne. Życie nasze koncentruje się na sprawach przyziemnych i tylko czasami mamy możliwość – jak przy okazji Świąt, które właśnie przeminęły – usiąść w gronie rodziny, bliskich i porozmawiać, uśmiechnąć się wzajemnie do siebie, do naszych dzieci, rodziców, dziadków. Uśmiech i serdeczność to „towary” bezcenne, za wszystko inne możesz zapłacić kartą. A jednak czasami trudno jest nam zdobyć się na tę serdeczność, miłość synowską, ojcowską, matczyną. Dlatego tak ważnym jest, abyśmy pamiętali o takich drobiazgach, jakimi są uśmiech, pogłaskanie po główce, przytulenie. Dbając o swoją rodzinę dbamy o nasz rodzinny Kościół, o wiarę, o miłość.

Syn Boży przychodząc na świat włączył się jak wszyscy ludzie w grono rodzinne. Rodzina Jego żyła w pokorze i w prostocie, zewnętrznie nie różniąc się od innych rodzin. Ale – jak wiemy z Ewangelii – była to Rodzina całkiem wyjątkowa, Jej duchowe oblicze było niezwykłe. W tym domu nazaretańskim Bóg był zawsze na pierwszym miejscu, na wszystko patrzyło się w świetle Bożym. Najbardziej twarde i przykre koleje życia nie zakłócały tam pokoju, bo cierpienia były przyjmowane w głębokim duchu wiary, w przekonaniu, że każda okoliczność jest wypełnianiem planu Bożego, nawet, gdy się go nie rozumiało. Wypełnianie woli Bożej było celem i kierunkiem życia całej Rodziny.

Kościół stawia nam Świętą Rodzinę jako wzór życia każdej rodziny chrześcijańskiej. Ojcostwo Józefa zaś, (wprawdzie przybrane) jest trochę niedoceniane. Jak to się stało, że święty Józef równie bogobojny, jak sprawiedliwy, uczciwy i rzetelny, mimo strachu przed prawem stał się Ojcem ziemskim dla Syna Bożego? Dlaczego ten wspaniały mąż, rzemieślnik również odpowiedział Bogu Fiat? Zgodnie z prawem, które wtedy obowiązywało, mąż, który stwierdził, że poślubił kobietę, która była brzemienna, miał prawo oddalić ją od siebie, więcej – mógł domagać się od jej rodziców zadośćuczynienia, a prawo nakazywało jej ukamienowanie. Oczywistym przecież jest, że to Bóg Ojciec za sprawą Ducha Świętego spowodował, że Maryja Panna stała się brzemienną. Że porodziła Syna Bożego, odpowiadając Bogu Fiat – Niech się stanie Twoja wola, co było zapowiadane od wieków przez proroków. Ale dzisiaj w obliczu Święta Świętej Rodziny, pamiętajmy o jej Macierzyństwie, które to wspominać będziemy w najbliższą niedzielę.

Wracając do Liturgii na dzień dzisiejszy, posłuchajmy co nam przekazuje Święty Paweł, pisząc do Kolosan, i jaką przesyła do nas ważną informację: „Jako więc wybrańcy Boży – święci i umiłowani – obleczcie się w serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość, cierpliwość, znosząc jedni drugich i wybaczając sobie nawzajem, jeśliby miał ktoś zarzut przeciw drugiemu: jak Pan wybaczył wam, tak i wy!”( Kol 3,12-14). Musimy sobie zdawać sprawę z tego, iż miłość to doskonałość, a całe dobro czynione przez nas dla naszych bliskich, żony, męża i dzieci, to dobro czynione w imię Jezusa. Jego słowa to jakby kwintesencja dzisiejszego święta: „Żony bądźcie poddane mężom, jak przystało w Panu. Mężowie, miłujcie żony i nie bądźcie dla nich przykrymi! Dzieci, bądźcie posłuszne rodzicom we wszystkim, bo to jest miłe w Panu. Ojcowie, nie rozdrażniajcie waszych dzieci, aby nie traciły ducha.” (Kol 3,18-21). Może potraktujemy to jako nasze motto?

Przestrzeganie, bowiem takich zasad życia rodzinnego prowadzi do wspólnej harmonii, zgody i wzajemnej miłości. Przestrzeganie Prawa Bożego skłania dzieci do poszanowania rodziców, rodziców do wzajemnej miłości i zrozumienia, oraz do życzliwości dla dzieci i do wychowywania ich według Praw Bożych. Czytania biblijne dzisiejszego dnia podkreślają wartość takich wzajemnych odniesień. Poszerzają spojrzenie na czwarte przykazanie dając wiele wskazówek, które powinniśmy rozważać w czasie modlitwy. Święty Paweł w Liście do Kolosan podaje nam cechy wzajemnej miłości, która prowadzi do prawdziwej jedności serc i do doskonałej więzi rodzinnej. W Liście tym odnajdujemy bogate i żarliwe życzenia skierowane do wszystkich rodzin, życzenia mówiące tak wiele: „Sercami waszymi niech rządzi pokój Chrystusowy...”(Kol 13,15). Pokój jest znakiem miłości, jest dobrem ludzkich serc. Jest oparciem dla codziennego trudu. Jest oparciem, jakie znajdują w sobie żona i mąż i jakie dzieci znajdują w swych rodzicach, a rodzice w dzieciach. Wszystko można pokonać i wszystko można znieść, kiedy rodzinę łączy miłość, natomiast, gdy jej brak wszystko staje się ogromnie ciężkie.

Święty Łukasz w Ewangelii poucza nas, jak mamy dbać o wiarę naszych dzieci, naszych wnuków czy dzieci chrzestnych, jak prowadzić je drogą wiary i Chrystusa. Uczy nas, jak oczekiwać dobra i miłości i jak dziękować Bogu za spełnione życie, pokazując nam Symeona, który takimi słowami dziękuje Panu: „Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela.” (Łk 2,29-32). Dużo, bardzo dużo dzisiaj o nas, o rodzinie, o dzieciach, ale i o grzechach, miłosierdziu, wreszcie o chwale.

„BOŻE, OJCZE WSZYSTKICH, TY dałeś nam Świętą Rodzinę z Nazaretu jako wzór życia, spraw, abyśmy złączeni węzłem miłości jaśnieli w naszych domach tymi samymi cnotami i doszli do wiecznej radości w Twoim domu

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 18 Stycznia

Dominica II post Epiphaniam

Gdy na zegarach zbliżała się godzina dziewiąta, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Kościół dziś był pełen ludzi, a posługę muzyczną pełnił nowy, młody organista, gdyż poprzedni udał się już na emeryturę.

Cytat

Oremus.

Omnípotens sempitérne Deus, qui cœléstia simul et terréna moderáris: supplicatiónes pópuli tui cleménter exáudi; et pacem tuam nostris concéde tempóribus.

Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona Prymas wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Jan Chrzciciel wskazuje na Jezusa i dostrzega w Nim ofiarnego Baranka, Tego, o którym słyszeliśmy przed chwilą w psalmie, że przychodzi, by zastąpić inne ofiary. To jest Mesjasz – Jezus – Baranek Boży – to On gładzi grzech świata swoją ofiarą – jedyną trwającą przed tronem Boga w wieczności – On, Baranek zabity, a jednak żywy – On ma Boską godność, przewyższa Jana i jest od zawsze.

Misją Jana Chrzciciela było przygotowanie Izraela na Jego przyjście, dlatego zanurzał ludzi w wodzie, by byli obmyci, oczyszczeni i gotowi. Jan przygotowywał Oblubienicę Bożego Baranka na ostateczne zaślubiny z Mesjaszem. Potężnym świadectwem było widzialne zstąpienie Ducha Świętego na Jezusa podczas Jego chrztu, bo Jezus to Mesjasz posyłający Ducha swej Oblubienicy – swemu Kościołowi, który nabył obmywając go już nie wodą Jordanu, ale swoją Przenajświętszą Krwią.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Na zakończenie mszy świętej nowy organista zagrał kolędę.

Edytowane 18 Stycznia przez Henryk Ziemiański de Harlin la Sparasan

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 10 Lutego

S. Scholasticæ Virginis

Gdy na zegarach było już po godzinie 13:30, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa achkovskiego Henryka Ziemiańskiego-Wieniawę OSI. Świątynia wypełniona była po brzegi.

Cytat

Oremus.

Deus, qui ánimam beátæ Vírginis tuæ Scholásticæ ad ostendéndam innocéntiæ viam in colúmbæ spécie cœlum penetráre fecísti: da nobis ejus méritis et précibus ita innocénter vívere; ut ad ætérna mereámur gáudia perveníre.

Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona, Prymas wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

W Ewangelii według św. Marka (Mk 7, 1-13) Jezus staje w samym środku sporu o „tradycję starszych”, którą faryzeusze i uczeni w Piśmie przedkładają nad przykazania Boże. Zarzut dotyczący jedzenia „nieczystymi” rękami nie odnosił się do braku higieny, lecz do zaniedbania obmycia rytualnego, które miało uświadamiać człowiekowi jego kapłańską godność i świętość każdej życiowej czynności. Jezus demaskuje tę postawę jako obłudę (grec. hypókrisis), co pierwotnie oznaczało „aktorstwo” – odgrywanie religijnej roli przez ludzi, którzy nakładają maski, by wydawać się sprawiedliwymi, podczas gdy ich wnętrze pozostaje nieprzemienione.

Kluczem do zrozumienia tego fragmentu jest przytoczony przez Pana cytat z proroka Izajasza o ludu czczącym Boga jedynie wargami, podczas gdy jego serce jest daleko od Niego. Jezus wskazuje, że jakakolwiek ofiara składana Bogu jest bezwartościowa, jeśli nie wynika z miłości, a ludzkie zwyczaje stają się szkodliwe, gdy służą jako „maczuga” do atakowania innych ludzi.

Szczególnym przejawem tego zła była praktyka korbanu, polegająca na deklarowaniu daru dla Boga w taki sposób, by uniknąć finansowego wsparcia własnych rodziców. W ten sposób faryzeusze, zasłaniając się rzekomą pobożnością, unieważniali fundamentalne przykazanie „Czcij ojca swego i matkę swoją”. Jezus uczy, że liturgia nie może być kryjówką ani sposobem ucieczki przed odpowiedzialnością za drugiego człowieka.

W nauczaniu Chrystusa pojęcie czystości przechodzi głęboką transformację – z płaszczyzny obrzędowej zostaje przeniesione do wnętrza człowieka. Jezus uświadamia nam, że to, co zewnętrzne (jak nieumyte ręce czy naczynia), nie ma mocy nas skalać; prawdziwa nieczystość rodzi się w ludzkim sercu i stamtąd pochodzi wszelkie zło. Ostatecznie w wierze nie chodzi o zachowywanie form dla nich samych, ale o autentyczną relację, w której Słowo Boże ma pierwszeństwo przed ludzkimi zwyczajami.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 22 Lutego

Dominica I in Quadragesima

XXII II MMXXVI A.D

^{Gdy na zegarach zbliżała się godzina dziewiąta, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie zaczęli gromadzić się wierni, którzy czekali na mszę świętą. Punktualnie o 9:00 rozległ się dźwięk sygnatury, a następnie z zakrystii wyszła procesja prowadzona przez turyfera z dymiącą kadzielnicą, za którym szli akolici ze świecami, pozostali ministranci, diakoni oraz prezbiterzy. Na samym końcu kroczył celebrans, Jego Książęca Wysokość arcybiskup Henryk Ziemiański-Wieniawa OSI, dzierżący w rękach pastorał i błogosławiący lud. Gdy procesja doszła do ołtarza, miała miejsce aspersja i odśpiewano introit.}

Następnie po introicie wierni śpiewali wraz z chórem formułę Kyrie eleison, błagając Pana o miłosierdzie. Ze względu na okres Wielkiego Postu, Glorię pominięto.

Cytat

Oremus.

Deus, qui Ecclésiam tuam ánnua quadragesimáli observatióne puríficas: præsta famíliæ tuæ; ut, quod a te obtinére abstinéndo nítitur, hoc bonis opéribus exsequátur.

Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona Prymas wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Duch Święty prowadzi Jezusa na pustynię. Jezus udaje się na nią z wód Jordanu, gdzie został ochrzczony przez Jana, gdzie został namaszczony Duchem Świętym, gdzie otrzymał słowo od Ojca, które Go prowadzi. To słowo mówi, że Jezus jest Synem umiłowanym.

Wielki Post. Czterdzieści dni i czterdzieści nocy. Wchodzimy w doświadczenie Jezusa, który przebywał na pustyni czterdzieści dni i czterdzieści nocy. W tym czasie "przerabiał na sobie" historię zbawienia, historię ludu Izraela, który miał swoje czterdzieści lat wędrówki przez pustynię.

Mojżesz miał swoje czterdzieści dni, kiedy otrzymał na górze Horeb tablice kamienne. Największy z proroków, Eliasz, miał czterdzieści dni wędrówki na świętą górę Horeb. Wędrówka, aby wyznać wiarę, wędrówka, żeby poznać siebie, wędrówka, żeby zmierzyć się z pokusami i mocą.

Jezus wchodzi w tę niezwykłą historię i zderza się z pokusami. I pierwszą pokusą, którą doświadcza, jest zakwestionowanie Jego misji: „Jeśli jesteś Synem Bożym...”. On, Syn Boży, żyje, żeby zrealizować prawo proroków i Pismo, żeby zrealizować Boże obietnice.

"Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych". I dlatego też w tej drugiej scenie kuszenia Jezus nie jest kuglarzem, nie ogłasza pijarowo wszem i wobec, że oto przyszedł na świat by zbawić wszystkich ludzi. Bardzo strzeże swego sekretu mesjańskiego.

„Nie będziesz wystawiał Pana Boga na próbę”. „Jemu będziesz służył”. Jezus-Sługa zaprasza nas do nawrócenia, zaprasza nas do walki, bo pokusa nie jest grzechem. Grzechem jest to, co robimy z pokusą, ulegając jej.

I przeżywając pokusę chleba, pokusę cudów, pokusę władzy, możemy ją przerabiać w naszych relacjach, nawet z najbardziej ukochanymi osobami. Ciągle handlujemy, pytamy się, ile są warte nasze relacje, „co za co” i kogo możemy kupić. Zadziwiająca historia, że dla Jezusa jesteśmy tak ważni, że On za nas zapłacił swoją krwią – On, umiłowany Syn Ojca.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Po Eucharystii wystawiono Najświętszy Sakrament i odśpiewano pierwszą część Gorzkich Żali.

Edytowane 28 Lutego przez Henryk Ziemiański-Wieniawa

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 8 Marca

Dominica III in Quadragesima

VIII III MMXXVI A.D

Gdy na zegarach zbliżała się godzina 8:30, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez Jego Książęcą Wysokość arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego-Wieniawę. Punktualnie rozległ się dźwięk sygnatury, a następnie z zakrystii wyszła procesja prowadzona przez turyfera z dymiącą kadzielnicą, za którym szli krucyferariusz z krzyżem i akolici ze świecami, pozostali ministranci, diakoni oraz prezbiterzy. Na samym końcu kroczył celebrans przyodziany w szaty pontyfikalne, dzierżący w rękach pastorał i błogosławiący lud. Liturgię rozpoczęto od aspersji.

Następnie chór odśpiewał dzisiejszy introit.

Po introicie wierni śpiewali wraz z chórem formułę Kyrie eleison, błagając Pana o miłosierdzie.

Cytat

Oremus.

Quǽsumus, omnípotens Deus, vota humílium réspice: atque, ad defensiónem nostram, déxteram tuæ majestátis exténde.

Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona Prymas zdjął manipularz i wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Kiedy zdobywaliśmy górę przemienienia, dał się słyszeć głos Ojca: "To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie". Dzisiaj Słowa Bożego słuchamy razem z Samarytanką. Patrzymy na Jezusa, który "siada" na źródle, bardziej niż na studni Jakuba, bo On sam jest źródłem wody żywej.

Zaczyna rozmawiać z kobietą, która przychodzi o nietypowej porze dnia po wodę. Przychodzi o godzinie dwunastej. Przychodzi, bo chce ukryć swoją historię, a ma ona ją podwójną. Dźwiga w sobie całą historię Samarii – ludu, który powstał po zdobyciu północnego państwa przez Asyryjczyków, kiedy część Izraelitów, część dziesięciu pokoleń, deportowano w różne strony Asyrii i na ich miejsce sprowadzono pięć ludów pogańskich. Ci, którzy pozostali w ziemi Izraela, zaczęli się łączyć w mieszanych małżeństwach. Pojawił się synkretyzm religijny; pomieszali swoje doświadczenie wiary w jedynego Boga z tym, z czym przybyli ludzie z Asyrii. I tak powstali Samarytanie.

Kiedy po niewoli babilońskiej lud wrócił do Judei, nie umiał, nie chciał, nie potrafił i nie mógł dogadać się z Samarytanami. Te mezaliansy z obcymi bogami postrzegane były jako cudzołóstwo, jako zdrada Boga.

Samarytanka dźwiga w sobie historię swego ludu, ale także swoją osobistą historię. Mężczyzna, z którym teraz jest, nie jest jej mężem, a ona całkiem możliwe, że "para się" najstarszym zawodem świata.

A Jezus zaczyna z nią rozmawiać. Prosi ją: "Daj mi pić". Na krzyżu Jezus będzie wołał "Pragnę". Jezus – źródło wody żywej. "Strumienie wody żywej wypłyną z mego wnętrza" – mówi w siódmym rozdziale Ewangelii Świętego Jana. Te strumienie wody żywej to dar Ducha Świętego.

Samarytanka, spotkawszy Jezusa, doświadczywszy Jego miłości i Jego przebaczenia, przyprowadza do Jezusa swoich pobratymców.

Jesteśmy świadkami, jak rodzi się wiara w tej kobiecie. Wiara w Jezusa, który jest źródłem wody żywej, w Jezusa, który wyprasza nam dar Ducha Świętego, w Jezusa, który pragnie naszej odpowiedzi na Jego miłość, na Jego miłosierdzie.

Kogo chcę przyprowadzić do Jezusa? I czy w ogóle kogoś chcę do Jezusa przyprowadzić? Czy mi na tym w tym Wielkim Poście naprawdę zależy?

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Po mszy świętej wystawiono Najświętszy Sakrament i odśpiewano trzecią część Gorzkich Żali.

Edytowane 8 Marca przez Henryk Ziemiański-Wieniawa

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 22 Marca

Dominica de Passione

XXII III MMXXVI A.D

Gdy na zegarach była już godzina 7:30, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez Jego Książęcą Wysokość arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego-Wieniawę. Punktualnie rozległ się dźwięk sygnatury i z zakrystii wyszła procesja prowadzona przez turyfera z dymiącą kadzielnicą, za którym szli krucyferariusz z zasłoniętym krzyżem i akolici ze świecami. Dalej podążali pozostali ministranci, diakoni oraz prezbiterzy. Na samym końcu kroczył celebrans przyodziany w szaty pontyfikalne, dzierżący w rękach pastorał i błogosławiący lud. Msza rozpoczęła się od aspersji.

Następnie chór odśpiewał introit.

Po introicie wierni śpiewali wraz z chórem formułę Kyrie eleison, błagając Pana o miłosierdzie.

Cytat

Orémus.

Quǽsumus, omnípotens Deus, famíliam tuam propítius réspice: ut, te largiénte, regátur in córpore; et, te servánte, custodiátur in mente.

Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona, Prymas zdjął manipularz i wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Dzisiejsza Ewangelia to kolejna z wielkich katechez chrzcielnych. Jezus objawia się jako Ten, który ma władzę także nad śmiercią. Wskrzeszenie Łazarza, które było przecież przywróceniem do ziemskiego życia, na jakiś ograniczony czas, jest zapowiedzią zmartwychwstania samego Jezusa ze śmierci do życia wiecznego, którego dokona On własną mocą.

Każdy z nas, ochrzczonych, jest włączony w śmierć i zmartwychwstanie Jezusa – to znaczy, że nosimy w sobie zadatek, obietnicę, nadzieję życia wiecznego. Co więcej, ze stanu duchowej śmierci, a więc grzechu, może nas dźwigać ciągle na nowo tylko moc Jezusa.

Zadziwia nas w dzisiejszej Ewangelii postawa Jezusa wobec własnego przyjaciela, Łazarza, którego miłował: „Gdy posłyszał o jego chorobie, pozostał przez dwa dni tam, gdzie przebywał”. To krótkie zdanie, ale wypełnienie tego wersetu w naszym życiu nieraz dłuży się niemiłosiernie. To wszystkie momenty pozornej nieobecności Boga w naszym życiu, choć przecież On nigdy nas nie opuszcza. To wszystkie momenty, kiedy to, co przeżywamy, wydaje się nie mieć sensu, chylić ku upadkowi, ku coraz większej ciemności.

A jednak w niezgłębionej tajemnicy Bożej Opatrzności także te chwile nie wymykają się Bogu spod kontroli. Nie wiemy do końca, dlaczego tak jest. Ale w tych najtrudniejszych chwilach, zamiast popaść w rozpacz i zniechęcenie, możemy jakby całym sobą oddać się, powierzyć w ramiona Ojca. On wie, On zna czas. Mamy chodzić w świetle, a nie w nocy, czyli zawsze szukać obecności Jezusa, także wtedy, gdy zaprasza nas do zjednoczenia się z Jego krzyżem, śmiercią i grobem. Wielki Piątek i Wielka Sobota to nieraz nie tylko dwa dni w roku. Jezus Chrystus jest wszechmocny, to znaczy może nie tylko zapobiegać, ale także czynić większe dzieła nawet wtedy, gdy coś się po ludzku zawaliło.

„Brat twój zmartwychwstanie” – Jezus obiecuje nie tylko nasze zmartwychwstanie do życia wiecznego, ale także to, że możliwe jest, w każdej chwili, jeśli tylko damy się podnieść Bogu – duchowe zmartwychwstanie. To przebudzenie się do życia z Jezusem, Panem życia i śmierci. „JA jestem zmartwychwstanie i życie” – to nie tylko znaczy, że Jezus zmartwychwstanie, i że będzie żył, ale że On jest zasadą, początkiem, źródłem życia i Panem życia, bo On jest Tym, który Jest (por. Wj 3, 14), jak niegdyś, pod figurą płonącego krzewu, tajemniczo objawił się Mojżeszowi.

Każdą i każdego z nas pyta dziś Jezus: „Wierzysz w to?”. Wielki Post o tyle będzie owocny, o ile szczerze otworzymy każdy nasz brak wiary przed Jezusem, pokornie prosząc, aby nas podźwignął z tego, co jest naszym grzechem, niewiarą, naszym grobem, aby ożywił w nas gorliwą, szczerą wiarę.

„Usuńcie kamień!” – mówi i do nas Pan. Usuń to, co zamyka cię na moje działanie, zobacz, gdzie zgubiłeś wiarę we Mnie, gdzie wkradł się smutek i rozpacz, zamiast ufności. Poleć mi także tych, którzy są w takim stanie pogrążeni – których znasz, i których nie znasz.

I wreszcie, modlitwa Jezusa: „Ojcze, dziękuję Ci, że mnie wysłuchałeś”. Tak woła nasz Pan, kiedy wszyscy są jeszcze pogrążeni w żałobie, a rozkładające się już ciało Łazarza leży w grobie. Wejść w taką modlitwę Jezusa, to żyć w pełni łaską chrztu, a więc ufać, że Ojciec jest wszechmocny, że tam, gdzie inni widzą tylko śmierć i rozkład, chrześcijanin widzi nadzieję na nowe życie, które może sprawić Bóg.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Po mszy świętej wystawiono Najświętszy Sakrament i odśpiewano drugą część Gorzkich Żali.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 29 Marca

Dominica in Palmis

XXIX III MMXXVI A.D

Gdy na zegarach zbliżała się godzina 8:30, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez Jego Książęcą Wysokość arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego-Wieniawę OSI. Liturgia rozpoczęła się od poświęcenia gałązek palmowych, a następnie z świątyni wyszła procesja, na której czele podąża krzyż zdobiony gałązką palmy. Gdy procesja dotarła do Katedry, subdiakon uderzył w drzwi laską z procesyjnym, złotym krucyfiksem. Symbolizuje to, iż bramy Nieba pozostawały dla nas zamknięte, dopóki nie otworzyła ich moc Krzyża.

Następnie rozpoczęła się właściwa msza święta, na początku której odśpiewano introit.

Po introicie wierni śpiewali wraz z chórem formułę Kyrie eleison, błagając Pana o miłosierdzie.

Gdy odśpiewano Pasję według św. Mateusza, arcybiskup zdjął manipularz i wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Niedziela Palmowa jest ogromną bramą wprowadzającą nas w Wielki Tydzień, w którym Pan Jezus zdąża ku kulminacji swego życia ziemskiego. Wchodzi do Jerozolimy, aby doprowadzić do wypełnienia Pism i zostać przybitym do drzewa krzyża – tronu, z którego będzie królował na zawsze, przyciągając do siebie ludzkość wszystkich czasów i ofiarowując każdemu dar zbawienia. Wiemy z Ewangelii, że Jezus wyruszył do Jerozolimy wraz z Dwunastoma i że stopniowo dołączyła do nich rosnąca rzesza pielgrzymów. Święty Marek mówi nam, że już w chwili wyjścia z Jerycha był „spory tłum”, który szedł za Jezusem (por. 10,46).

Na tym ostatnim odcinku drogi pojawia się szczególne wydarzenie, wzmagające oczekiwanie tego, co ma się wydarzyć i sprawia, że uwaga jeszcze bardziej koncentruje się na Jezusie. Przy drodze, u wyjścia z Jerycha, siedział żebrząc niewidomy imieniem Bartymeusz. Zaledwie usłyszał, że zbliża się Jezus z Nazaretu, zaczął krzyczeć: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!” (Mk 10,47). Wielu starało się go uciszyć, ale nieskutecznie, aż Jezus każe go zawołać i zaprasza, aby się zbliżył. Pyta go: „Co chcesz, abym ci uczynił?”. A on na to: „Rabbuni, żebym przejrzał!”. Jezus mu odpowiedział: „Idź, twoja wiara cię uzdrowiła”. Bartymeusz odzyskał wzrok i zaczął iść drogą za Jezusem (por. w. 52). I oto właśnie po tym cudownym znaku, któremu towarzyszy zawołanie: „Synu Dawida”, przez tłum przechodzi dreszczyk mesjańskiej nadziei, rodzący w wielu pytanie: czy ten Jezus, który przed nimi idzie do Jerozolimy, jest być może Mesjaszem, nowym Dawidem? Czy z bliskim już Jego wkroczeniem do Miasta Świętego nadszedł już być może czas, kiedy Bóg ostatecznie przywróci królestwo Dawidowe?

Do wzrostu tej nadziei przyczynia się także przygotowanie wjazdu, które Jezus podejmuje wraz ze swymi uczniami. Jak słyszeliśmy w dzisiejszej Ewangelii (por. Mk 11,1-10), Jezus przybywa do Jerozolimy z Betfage i Góry Oliwnej, to znaczy drogą, którą powinien przybyć Mesjasz. Stamtąd wysyła przed sobą dwóch uczniów, nakazując im, aby mu przyprowadzili źrebię oślicy, które znajdą przy drodze. Rzeczywiście znajdują osiołka, odwiązują go i przyprowadzają do Jezusa. W tym momencie nastroje uczniów, a także innych pielgrzymów przepełnione są entuzjazmem: biorą swoje płaszcze i umieszczają je na osiołku; inni rozpościerają je na drodze przed Jezusem, który jedzie na grzbiecie osiołka. Następnie ucinają gałęzie z drzew i zaczynają wykrzykiwać słowa Psalmu 118, starożytne słowa błogosławieństwa pielgrzymów, które stają się w tym kontekście proklamacją mesjańską: „Hosanna! Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie. Błogosławione królestwo ojca naszego Dawida, które przychodzi. Hosanna na wysokościach!” (ww. 9-10). Ta świąteczna aklamacja, przekazana przez wszystkich czterech Ewangelistów, jest hymnem błogosławieństwa, hymnem radości: wyraża jednomyślne przekonanie, że w Jezusie Bóg nawiedził swój lud i że wreszcie nadszedł upragniony Mesjasz. Wszyscy są tam, z rosnącym oczekiwaniem na dzieło, którego dokona Chrystus, kiedy wkroczy do swojego miasta.

Jaka jest treść, najgłębszy oddźwięk tego okrzyku radości? Odpowiedź przychodzi z całego Pisma Świętego, które nam przypomina, że Mesjasz wypełnia obietnicę Bożego błogosławieństwa, pierwotną obietnicę, którą Bóg dał Abrahamowi, ojcu wszystkich wierzących: „Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił (…). Przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi” (Rdz 12,2-3). Jest to obietnica, która była zawsze żywa w modlitwie Izraela, a zwłaszcza w modlitwie Psalmami. Z tego względu Ten, który przez tłum jest okrzyknięty błogosławionym, jest równocześnie Tym, w którym zostanie pobłogosławiona cała ludzkość. W ten sposób w świetle Chrystusa ludzkość rozpoznaje, że jest głęboko zjednoczona i jakby osłonięta płaszczem Bożego błogosławieństwa, błogosławieństwa, które przenika wszystko, wszystko podtrzymuje, wszystko zbawia, wszystko uświęca.

Możemy tu odkryć pierwsze wielkie przesłanie, jakie kieruje do nas dzisiejsza uroczystość: zachętę do podjęcia właściwego spojrzenia na całą ludzkość, na ludzi tworzących świat, na różne kultury i cywilizacje. Spojrzenie, którym człowieka wierzącego obdarza Chrystus jest spojrzeniem błogosławieństwa: spojrzeniem mądrym i kochającym, zdolnym do uchwycenia piękna świata i do współczucia dla jego kruchości. W spojrzeniu tym ukazuje się spojrzenie samego Boga na ludzi, których On kocha i na stworzenie, dzieło Jego rąk. Czytamy w Księdze Mądrości: „Nad wszystkim masz litość, bo wszystko w Twej mocy, i oczy zamykasz na grzechy ludzi, by się nawrócili. Miłujesz bowiem wszystkie stworzenia, niczym się nie brzydzisz, co uczyniłeś (…). Oszczędzasz wszystko, bo to wszystko Twoje, Panie, miłośniku życia!” (Mdr 11,23-24.26).

Powróćmy do fragmentu dzisiejszej Ewangelii i zapytajmy: co jest naprawdę w sercach tych, którzy obwołują Chrystusa Królem Izraela? Z pewnością mieli swoją ideę Mesjasza, ideę tego, jak powinien postępować obiecany przez proroków i długo oczekiwany król. Nie jest przypadkiem, że kilka dni później tłum w Jerozolimie, zamiast wyrażać podziw dla Jezusa będzie wołać do Piłata: „Ukrzyżuj Go!”. A sami uczniowie, podobnie jak zresztą inni, którzy go widzieli i słuchali, zaniemówią i znikną. Większość była w istocie rozczarowana sposobem, w jaki Jezus postanowił przedstawić siebie jako Mesjasza i Króla Izraela. Właśnie tu leży sedno dzisiejszego święta, także dla nas. Kim jest dla nas Jezus z Nazaretu? Jaką mamy ideę Mesjasza, jaką ideę Boga? Jest to kluczowa kwestia, od której nie możemy uciec, tym bardziej, że właśnie w tym tygodniu jesteśmy wezwani, by iść za naszym Królem, który wybiera krzyż jako tron. Jesteśmy wezwani do naśladowania Mesjasza, który nie zapewnia nam łatwego ziemskiego szczęścia, ale szczęście nieba, błogosławieństwo Boga. Musimy więc zadać sobie pytanie: jakie są nasze prawdziwe oczekiwania? Jakie są nasze najgłębsze pragnienia, z którymi przybyliśmy tu dzisiaj, aby świętować Niedzielę Palmową i rozpocząć Wielki Tydzień?

Drodzy młodzi tu zgromadzeni! Dzisiejszy dzień w sposób szczególny jest wasz, gdziekolwiek na świecie obecny jest Kościół. Z tego względu pozdrawiam was z wielką miłością! Niech Niedziela Palmowa będzie dla was dniem decyzji, decyzji przyjęcia Pana i pójścia za Nim aż do końca, decyzji, by uczynić z Jego męki, śmierci i zmartwychwstania sens waszego chrześcijańskiego życia. Jest to decyzja, która prowadzi do prawdziwej radości, jak przypomniałem w Orędziu do młodych wystosowanym na ten dzień: „Radujcie się zawsze w Panu!” (Flp 4,4). Stało się tak w życiu Klary z Asyżu. Przed ośmiuset laty pociągnięta przykładem św. Franciszka i jego pierwszych towarzyszy, właśnie w Niedzielę Palmową opuściła dom rodzinny, aby całkowicie poświęcić się Panu: miała osiemnaście lat oraz odwagę wiary i miłości, aby wybrać Chrystusa, znajdując w Nim radość i pokój.

Drodzy bracia i siostry, niech w tych dniach towarzyszą nam szczególnie dwa uczucia: uwielbienia, podobnie jak to czynili mieszkańcy Jerozolimy wznosząc okrzyk „Hosanna” i wdzięczności, aby w tym Wielkim Tygodniu Pan Jezus odnowił największy dar, jaki można sobie wyobrazić: da nam swoje życie, swoje Ciało i Krew, swoją miłość. Lecz na tak wielki dar musimy stosownie odpowiedzieć, to znaczy darem z samych siebie, z naszego czasu, z naszej modlitwy, z naszego życia w głębokiej komunii miłości z Chrystusem, który dla nas cierpiał, umarł i zmartwychwstał. Starożytni Ojcowie Kościoła symbol tego wszystkiego widzieli w geście ludzi, którzy szli za Jezusem podczas Jego wejścia do Jerozolimy, geście rozpostarcia swych płaszczy przed Panem. Przed Chrystusem – mawiali Ojcowie – musimy rozpościerać nasze życie, nasze osoby, w postawie wdzięczności i uwielbienia. Na zakończenie posłuchajmy głosu jednego z tych starożytnych Ojców, św. Andrzeja, biskupa Krety: „Siebie samych ścielmy przed Chrystusem, a nie tuniki, martwe gałęzie i łodygi krzewów tracących zieleń, gdy staną się pokarmem, i przez krótki tylko czas radujących oczy. Obleczmy się natomiast w Jego łaskę, czyli w Niego samego… Kładźmy się pod Jego nogi jak rozścielone tuniki… ofiarujmy Zwycięzcy śmierci już nie gałązki palmowe, ale wieńce naszego zwycięstwa. Wysławiajmy Go w każdy dzień świętą pieśnią razem z izraelskimi dziećmi, potrząsając duchowymi gałązkami i mówiąc: „Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie”” (PG 97, 994). Amen!

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Po liturgii wystawiono Najświętszy Sakrament i odśpiewano trzecią część Gorzkich Żali.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 2 Kwietnia

Dies Cenae Domini

II IV MMXXVI A.D

Dziś obchodzimy Wielki Czwartek, dzień ustanowienia przez Chrystusa Eucharystii i Kapłaństwa, dwóch sakramentów, będących trzonem życia chrześcijańskiego, wzajemnie się uzupełniających, niemogących istnieć w oderwaniu od siebie. Punktualnie o godz. 17:15 z zakrystii wyszła procesja prowadzona przez turyfera z dymiącą kadzielnicą, za którym szli krucyferariusz z krzyżem i akolici ze świecami. Dalej podążali pozostali ministranci, diakoni oraz prezbiterzy. Na samym końcu kroczył Jego Książęca Wysokość arcybiskup Henryk Ziemiański-Wieniawa OSI, dzierżący w rękach pastorał i błogosławiący lud. Po dojściu do ołtarza chór odśpiewał dzisiejszy introit.

Następnie wierni śpiewali wraz z chórem formułę Kyrie eleison, błagając Pana o miłosierdzie.

Po Kyrie eleison uroczyście odśpiewano Glorię przy dźwiękach organów i dzwonów. Zgodnie z najważniejszymi przekazami liturgicznymi po tym śpiewie zamilkły wszelkie dzwony i instrumenta do liturgii Wigilii Paschalnej.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona, Prymas zdjął manipularz i wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Wielki Czwartek nie jest tylko dniem ustanowienia Najświętszej Eucharystii, której blask niewątpliwie rozchodzi się na wszystko inne i przyciąga do siebie, by tak powiedzieć. Częścią Wielkiego Czwartku jest też ciemna noc Góry Oliwnej, ku której Jezus wychodzi ze swymi uczniami. Należy do niego także samotność i opuszczenie Jezusa, który modląc się, idzie ku mrokowi śmierci; należy do niego również zdrada Judasza i pojmanie Jezusa, a także zaparcie się Piotra; oskarżenie przed Sanhedrynem oraz wydanie poganom, Piłatowi. Spróbujmy w tej godzinie zrozumieć nieco głębiej te wydarzenia, ponieważ w nich rozgrywa się tajemnica naszego odkupienia.

Jezus wychodzi w nocy. Noc oznacza brak komunikacji, sytuację, w której nie widzimy jeden drugiego. Jest ona symbolem braku zrozumienia, zaciemnienia prawdy. Jest przestrzenią, gdzie może rozwijać się zło, które musi kryć się przed światłem. Sam Jezus jest światłem i prawdą, komunikacją, czystością i dobrem. Wchodzi w noc. Noc jest w ostateczności symbolem śmierci, definitywnej utraty wspólnoty i życia. Jezus wchodzi w noc, aby ją przezwyciężyć i aby zapoczątkować nowy dzień Boga w dziejach ludzkości.

W czasie tej drogi śpiewał On z apostołami psalmy wyzwolenia i ocalenia Izraela, które upamiętniały pierwszą Paschę w Egipcie, noc wyzwolenia. Teraz idzie On, jak zazwyczaj, aby modlić się w samotności i rozmawiać jak Syn z Ojcem. Ale — inaczej niż zwykle — chce wiedzieć, że blisko Niego są trzej uczniowie — Piotr, Jakub i Jan. Są to ci trzej, którzy byli świadkami Jego przemienienia — jasnego objawienia się Bożej chwały przez Jego ludzką postać — i którzy widzieli Go między Prawem i Prorokami, między Mojżeszem i Eliaszem. Słyszeli, jak mówił obydwu o swoim «exodusie» w Jerozolimie. Exodus Jezusa w Jerozolimie — jakże tajemnicze słowo! Exodus Izraela z Egiptu był ucieczką i wyzwoleniem ludu Bożego. Jak będzie wyglądał exodus Jezusa, w którym miał się ostatecznie wypełnić sens tego historycznego dramatu? Teraz oto uczniowie stawali się świadkami pierwszej części tego exodusu — krańcowego upokorzenia, które było jednak istotnym krokiem, by wyjść ku wolności i nowemu życiu, które jest celem exodusu. Uczniowie, których bliskości Jezus pragnął w tej godzinie największej udręki jako ludzkiego wsparcia, niebawem zasypiają. Usłyszeli jednak fragmenty słów modlitwy Jezusa i widzieli Jego postawę. Zarówno jedne, jak i drugie głęboko poruszyły ich serca, i przekazali je chrześcijaństwu po wsze czasy. Jezus nazywa Boga: «Abba». Oznacza to, jak dodają, Ojciec. Nie jest to jednak zwyczajna forma słowa «ojciec», lecz czułe słowo zaczerpnięte z języka dziecięcego — słowo, którym nie ośmielano się zwracać do Boga. Jest to język Tego, kto jest naprawdę, «dzieckiem», Synem Ojca, Tego, który pozostaje z Bogiem we wspólnocie, w najgłębszej jedności.

Jeśli się zapytamy, co jest najbardziej charakterystyczne dla postaci Jezusa w Ewangeliach, musimy powiedzieć, że jest to Jego odniesienie do Boga. Jest On zawsze w łączności z Bogiem. Bycie z Ojcem jest istotą Jego osobowości. Przez Chrystusa prawdziwie poznajemy Boga. «Boga nikt nigdy nie widział» — mówi św. Jan — «Ten (...) który jest w łonie Ojca, [o Nim] pouczył» (J 1, 18). Teraz znamy Boga takim, jaki jest naprawdę. On jest Ojcem, i to absolutnie dobrym, któremu możemy się powierzyć. Ewangelista Marek, który utrwalił wspomnienia św. Piotra, mówi nam, że Jezus, zwracając się słowem «Abba», dodał jeszcze: «Dla Ciebie wszystko jest możliwe» (14, 36). Ten, który jest Dobrocią, jest zarazem możny, wszechmocny. Moc jest dobrocią, a dobroć jest mocą. Tej ufności możemy uczyć się z modlitwy Jezusa na Górze Oliwnej.

Zanim zastanowimy się nad treścią prośby Jezusa, musimy jeszcze zwrócić uwagę na to, co mówią nam Ewangeliści o postawie Jezusa podczas modlitwy. Mateusz i Marek mówią nam, że «padł na twarz» (Mt 26, 39; por. Mk 14, 35) to znaczy przyjął postawę całkowitego poddania, jaka została zachowana w liturgii rzymskiej Wielkiego Piątku. Łukasz natomiast mówi nam, że Jezus modlił się na klęcząco. W Dziejach Apostolskich mówi on o modlitwie na klęczkach świętych: Szczepana podczas kamienowania, Piotra podczas wskrzeszenia zmarłego, Pawła na drodze ku męczeństwu. W ten sposób Łukasz nakreślił małą historię modlitwy na kolanach w rodzącym się Kościele. Chrześcijanie, klękając, włączają się w modlitwę Jezusa na Górze Oliwnej. W obliczu zagrożenia przez potęgę zła są oni, będąc na klęczkach, wyprostowani wobec świata, a jako dzieci klękają przed Ojcem. My, chrześcijanie, klękamy przed chwałą Boga i uznajemy Jego Bóstwo, a wyrażamy w tym geście także naszą ufność, że On zwycięży.

Jezus zmaga się z Ojcem. Zmaga się z samym sobą. I walczy o nas. Doświadcza trwogi w obliczu potęgi śmierci. Jest to nade wszystko po prostu wstrząs, jakiego ludzie, a także każde żywe stworzenie doznają w obliczu śmierci. Ale w przypadku Jezusa chodzi o coś więcej. On sięga spojrzeniem w noce zła. W kielichu, który ma wypić, widzi płynącą ku Niemu brudną falę wszelkiego kłamstwa i całej niegodziwości. Jest to wstrząs Tego, który jest całkowicie Czysty i Święty, w obliczu całego ogromu zła tego świata, które na Niego spada. Widzi On także mnie i także za mnie się modli. Tak więc ta chwila śmiertelnej trwogi Jezusa jest istotnym elementem procesu odkupienia. Dlatego List do Hebrajczyków określił walkę Jezusa na Górze Oliwnej jako wydarzenie kapłańskie. W tej modlitwie Jezusa, przenikniętej śmiertelną trwogą, Pan sprawuje posługę kapłana: bierze na siebie grzech ludzkości, nas wszystkich, i prowadzi nas do Ojca.

Musimy na koniec zwrócić jeszcze uwagę na treść modlitwy Jezusa na Górze Oliwnej. Jezus mówi: «Ojcze, dla Ciebie wszystko jest możliwe, zabierz ten kielich ode Mnie! Lecz nie to, co Ja chcę, ale to, co Ty [niech się stanie]!» (Mk 14, 36). Naturalna wola Jezusa-Człowieka cofa się przerażona przed tak wielką potwornością. Prosi, aby mu to zostało oszczędzone. Ale jako Syn składa On tę ludzką wolę w wolę Ojca: nie Ja, ale Ty. W ten sposób przemienił On postawę Adama, grzech pierworodny człowieka i tak uzdrowił człowieka. Postawa Adama wyrażała się w tym: nie to, czego Ty chciałeś, Boże; ja sam chcę być bogiem. Ta pycha jest prawdziwą istotą grzechu. Myślimy, że jesteśmy wolni i że jesteśmy naprawdę sobą, tylko jeżeli realizujemy wyłącznie swoją wolę. Bóg jawi się jako przeciwieństwo naszej wolności. Myślimy, że musimy się od Niego uwolnić, że tylko wtedy będziemy wolni. To jest podstawowy bunt, przenikający historię, i zasadniczy fałsz, wynaturzający nasze życie. Kiedy człowiek działa wbrew Bogu, działa wbrew własnej prawdzie, a zatem nie staje się wolny, tylko wyobcowany z samego siebie. Jesteśmy wolni, jedynie jeżeli trwamy w naszej prawdzie, jeżeli jesteśmy zjednoczeni z Bogiem. Wtedy prawdziwie stajemy się «jak Bóg» — gdy nie przeciwstawiamy się Bogu, nie pozbywamy się Go czy nie wypieramy się Go. W modlitewnym zmaganiu na Górze Oliwnej Jezus położył kres fałszywej sprzeczności między posłuszeństwem a wolnością i otworzył drogę do wolności. Prośmy Pana, aby nas nauczył swego «tak» wobec woli Bożej i w ten sposób uczynił nas prawdziwie wolnymi. Amen.

Źródło

Po kazaniu odbył się obrzęd Mandatum - Arcybiskup obmył nogi dwunastu mężczyznom, symbolizujących będących na ostatniej wieczerzy Apostołów.

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Na zakończenie liturgii arcybiskup przy śpiewie Tomaszowego "Pange lingua gloriosi" przeniósł Najświętszy Sakrament do kaplicy adoracji. Rozpoczęto adorację trwającą do północy i dokonano obnażenia ołtarza.

Edytowane 2 Kwietnia przez Henryk Ziemiański-Wieniawa

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 3 Kwietnia

Feria Sexta in Parasceve

III IV MMXXVI A. D

Uroczysty dzień Wielkiego Piątku, pamiątka męki i śmierci Chrystusa, zgromadził wiernych w achkovskiej katedrze. Zgodnie z wielowiekową tradycją, nie została dziś odprawiona msza święta, a jedynie nabożeństwo. Rozpoczęło się ono od wyjścia procesyjnego asysty liturgicznej i kapłanów. Po dojściu do ołtarza celebrans, arcybiskup Henryk Ziemiański-Wieniawa OSI wielbił Boga w postawie prostracji.

Po czytaniach i odmówieniu stosownych modlitw, diakon odśpiewał Pasję naszego Pana, według świętego Jana.

Następnie modlono się uroczystą Modlitwą Wiernych, w której błagano Boga w wielu istotnych dla Kościoła i ludzkości kwestiach, po czym Jego Ekscelencja ukazał wiernym krzyż, śpiewając trzykrotnie Ecce lignum Crucis, in quo salus mundi pependit, na co wierni odpowiadali Venite adoremus. Rozpoczęła się adoracja krzyża.

Po adoracji krzyża kontynuowano liturgię, na zakończenie której arcybiskup przeniósł Najświętszy Sakrament do Grobu Pańskiego, gdzie rozpoczęto całonocną adorację.

Henryk Ziemiański-Wieniawa · 4 Kwietnia

Sabbatum Sanctum

IV IV MMXXVI A. D

Celebracja Wielkiej Soboty w achkovskiej katedrze rozpoczęła się punktualnie o godz. 21:00. To właśnie dziś Chrystus odnosi zwycięstwo nad szatanem i śmiercią, zmartwychwstaje i zbawia świat. Na początku uroczystej liturgii, wierni wraz z duchowieństwem zgromadzili się u bram katedry, gdzie płonęło rozpalone wcześniej ognisko. Arcybiskup dokonał obrzędu poświęcenia paschału.

Gdy paschał został pobłogosławiony i wprowadzony do świątyni w uroczystej procesji, diakon odśpiewał przed zgromadzonym ludem Orędzie Wielkanocne, zwane powszechnie, od jego pierwszego słowa, Exultetem.

Następnie miała miejsce seria czytań i modlitw, by później Prymas dokonał poświęcenia wody chrzcielnej i udzielił później chrztu kilku neokatechumenom.

Rozpoczęła się msza święta, podczas której uroczyście odśpiewano Glorię przy dźwiękach dzwonów i organów.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona, Prymas zdjął manipularz i wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Wielkanoc jest świętem nowego stworzenia. Jezus zmartwychwstał i już nie umiera. Otworzył bramy do nowego życia, w którym nie ma już choroby ani śmierci. Wprowadził człowieka w samego Boga. «Ciało i krew nie mogą posiąść królestwa Bożego», napisał Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian (15, 50). Pisarz kościelny Tertulian, w trzecim wieku, odnosząc się do zmartwychwstania Chrystusa i naszego zmartwychwstania, odważył się napisać: «Ciało i krwi, ufajcie, dzięki Chrystusowi nabyłyście miejsce w niebie i królestwie Bożym» (CCL, II, 994). Przed człowiekiem otworzył się nowy wymiar. Stworzenie stało się większe i obszerniejsze. Wielkanoc to dzień nowego stworzenia, ale właśnie dlatego Kościół rozpoczyna liturgię tego dnia od starego stworzenia, abyśmy się nauczyli dobrze rozumieć to nowe. Dlatego też na początku liturgii słowa w Wigilię Paschalną jest opis stworzenia świata. W odniesieniu do tego dwie rzeczy są szczególnie ważne w kontekście liturgii tego dnia. Po pierwsze: stworzenie jest przedstawiane jako całość, do której należy zjawisko czasu. Siedem dni jest obrazem pewnej całości, która rozwija się w czasie. Są one uporządkowane w perspektywie siódmego dnia, dnia wolności wszystkich stworzeń dla Boga i dla siebie nawzajem. Dzieło stworzenia jest więc nastawione na jedność między Bogiem a stworzeniem; istnieje ono, aby była przestrzeń odpowiedzi na wielką chwałę Bożą, spotkanie miłości i wolności. Po drugie, podczas Wigilii Paschalnej Kościół z opisu stworzenia słyszy przede wszystkim pierwsze zdanie: «Bóg rzekł: Niechaj się stanie światłość!» (Rdz 1, 3). Opis stworzenia zaczyna się symbolicznie od stworzenia światła. Słońce i księżyc zostają stworzone dopiero w czwartym dniu. W opisie stworzenia są nazwane ciałami jaśniejącymi, które Bóg umieścił na sklepieniu nieba. Tym samym świadomie zostają pozbawione charakteru boskiego, jaki przypisywały im wielkie religie. Nie, to nie są żadni bogowie. Są to ciała jaśniejące, stworzone przez jedynego Boga. Poprzedza je jednak światło, przez które chwała Boża odzwierciedla się w naturze istot stworzonych.

Co chce przez to powiedzieć opis stworzenia? Światło czyni możliwym życie. Umożliwia spotkanie. Umożliwia komunikację. Umożliwia poznanie, dostęp do rzeczywistości, do prawdy. Umożliwiając poznanie, umożliwia też wolność i postęp. Zło się ukrywa. Dlatego światło jest też wyrazem dobra, które jest światłością i tworzy światłość. Jest dniem, w którym możemy działać. To, że Bóg stworzył światło, oznacza, że Bóg stworzył świat jako przestrzeń poznania i prawdy, jako przestrzeń spotkania i wolności, przestrzeń dobra i miłości. Materia pierwsza świata jest dobra, sam byt jest dobry. A zło nie pochodzi od bytu stworzonego przez Boga, ale istnieje jedynie na mocy zaprzeczenia. Jest powiedzeniem «nie».

W Wielkanoc, o poranku pierwszego dnia tygodnia, Bóg na nowo powiedział: «Niechaj się stanie światłość!». Poprzedziła to noc Góry Oliwnej, zaćmienie słońca w czasie męki i śmierci Jezusa, noc grobu. Ale teraz znów jest pierwszy dzień — zaczyna się całkiem nowe stworzenie. «Niechaj się stanie światłość!» — powiedział Bóg — i «stała się światłość». Jezus wstaje z grobu. Życie jest silniejsze niż śmierć. Dobro jest silniejsze niż zło. Miłość jest silniejsza od nienawiści. Prawda jest silniejsza od kłamstwa. Ciemność minionych dni zostaje rozproszona w chwili, gdy Jezus wstaje z grobu i sam staje się czystym światłem Boga. Odnosi się to jednak nie tylko do Niego samego i nie tylko do ciemności tych dni. Przez zmartwychwstanie Jezusa samo światło zostaje stworzone na nowo. On pociąga nas wszystkich za sobą do nowego życia zmartwychwstania i zwycięża wszelkie ciemności. On jest nowym dniem Boga, dla nas wszystkich.

Jak jednak może się to stać? Jak to wszystko może dotrzeć do nas, nie pozostając jedynie słowem, ale stając się rzeczywistością, w której uczestniczymy? Przez sakrament chrztu i wyznanie wiary Pan zbudował most, przez który przychodzi do nas nowy dzień. W chrzcie Pan mówi do tego, kto go przyjmuje: Fiat lux — Niechaj się stanie światłość. Nowy dzień, dzień niezniszczalnego życia przychodzi także do nas. Chrystus bierze cię za rękę. Od tej chwili będziesz przez Niego wspierany i tak wejdziesz w światło, w prawdziwe życie. Dlatego Kościół pierwszych wieków nazywał chrzest «Photismos» — oświeceniem.

Dlaczego? Ciemnością rzeczywiście groźną dla człowieka jest fakt, że jest on prawdziwie zdolny do postrzegania i badania rzeczy namacalnych, materialnych, ale nie widzi, dokąd zmierza świat i skąd pochodzi. Dokąd zmierza nasze życie. Co jest dobrem, a co złem. Niedostrzeganie Boga i niedostrzeganie wartości jest realnym zagrożeniem dla naszej egzystencji i dla świata w ogóle. Jeżeli Bóg i wartości, różnica między dobrem a złem pozostają w mroku, to wszystkie inne oświecenia, które dają tak nieprawdopodobne możliwości, są nie tylko postępem, ale zarazem niebezpieczeństwami, zagrażającymi nam i światu. Potrafimy dziś oświetlić nasze miasta tak jasno, że nie są już widoczne gwiazdy na niebie. Czyż nie daje to obrazu problematyki naszego oświecenia? W sprawach materialnych wiemy i potrafimy niebywale wiele, ale tego, co jest poza nimi, Boga i dobra, nie potrafimy już rozpoznać. Dlatego to wiara, ukazująca nam światło Boga, jest prawdziwym oświeceniem, jest wejściem Bożego światła w nasz świat, otwarciem naszych oczu na prawdziwe światło.

Drodzy przyjaciele, chciałbym dodać na koniec jeszcze refleksję na temat światła i oświecenia. Podczas Wigilii Paschalnej, w noc nowego stworzenia, Kościół przedstawia tajemnicę światła, posługując się bardzo specyficznym i skromnym symbolem: świecą paschalną. Jej światło istnieje dzięki ofierze. Świeca daje światło, spalając się. Daje światło, dając siebie. W ten sposób wspaniale ukazuje misterium paschalne Chrystusa, który daje siebie, a tym samym daje wielkie światło. Druga refleksja dotyczy faktu, że światło jest ogniem. Ogień jest siłą, która kształtuje świat, mocą, która przemienia. Ogień daje też ciepło. Także w tym znów jest widoczne misterium Chrystusa. Chrystus, światło, jest ogniem, jest płomieniem, który spala zło, przemieniając w ten sposób świat i nas samych. «Kto jest blisko Mnie, jest blisko ognia», brzmią słowa Jezusa przekazane nam przez Orygenesa. Ten ogień jest zarazem ciepłem, nie zimnym światłem, ale światłem, które daje nam odczucie ciepła i dobroci Boga.

Wielki hymn Exultet, który diakon śpiewa na początku liturgii paschalnej, ukazuje nam bardzo dyskretnie jeszcze inny aspekt. Przypomina, że ten produkt, jakim jest świeca, zawdzięczamy przede wszystkim pracy pszczół. W grę wchodzi więc całe stworzenie. W świecy stworzenie staje się nośnikiem światła. Ale, według myśli Ojców, jest tu także ukryte odniesienie do Kościoła. Współpraca żywej wspólnoty wiernych w Kościele przypomina niemal pracę pszczół. Buduje ona wspólnotę światła. Tak więc możemy w świecy zobaczyć także odniesienie do nas samych i do naszej jedności we wspólnocie Kościoła, który istnieje po to, aby światło Chrystusa mogło oświecać świat.

Módlmy się do Pana w tej godzinie, aby pozwolił nam doświadczyć radości swego światła. Prośmy Go też, abyśmy sami stali się nosicielami Jego światła, aby poprzez Kościół blask oblicza Chrystusa oświecał świat (por. Lumen gentium, 1). Amen.

Źródło

Nastepnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po świątyni.

Na zakończenie liturgii odbyła się uroczysta procesja rezurekcyjna wokół świątyni.

Po powrocie procesji do katedry odśpiewano Te Deum, a następnie arcybiskup pobłogosławił obecnych Najświętszym Sakramentem. Liturgię zakończył śpiew wielkanocnej antyfony do Najświętszej Maryi Panny.

Zaloguj się

Uroczystości świąteczne i niedzielne

Rekomendowane odpowiedzi

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Bolesław Kirianóo von Hohenburg 1 509

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Bolesław Kirianóo von Hohenburg 1 509

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Henryk Ziemiański-Wieniawa 579

Odnośnik do komentarza

Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Zarejestruj nowe konto

Bolesław Kirianóo von Hohenburg 1 509

Bolesław Kirianóo von Hohenburg 1 509