Markus Wettin przyjął odznaczenie z wyraźnym uznaniem, przez moment przyglądając się otrzymanemu krzyżowi, po czym skłonił lekko głowę w geście podziękowania.
- Panie Prezydencie, serdecznie dziękuję za to wyróżnienie.
Na moment zawiesił głos, spoglądając na zgromadzonych.
- Traktuję je jako wyraz zaufania i docenienie dotychczasowych działań, co tym bardziej motywuje do dalszej pracy. Dziękuję raz jeszcze.
(-) Maarik Vettari
Prezydent Suworow wyprostował się, gdy August przypinał do jego piersi Krzyż Zasłużonych. Chłodny metal odznaczenia był namacalnym dowodem na to, że misja w Federacji Nordackiej właśnie weszła na poziom braterstwa. Piotr uścisnął dłoń Augusta, patrząc mu prosto w oczy z wyrazem głębokiego uznania, po czym dał dyskretny znak ministrowi Wettinowi.
Markus Wettin, mimo że sam właśnie został odznaczony, błyskawicznie wyciągnął przygotowane, lakierowane etui z bialeńskim godłem.
- Panie Prezydencie, Panie Premierze - zaczął Suworow, kładąc dłoń na szkatułkach. - Ten gest ze strony Federacji jest dla nas nie tylko honorem, ale i potwierdzeniem, że nasze narody mówią tym samym językiem wartości. Nie przyjechaliśmy tutaj z pustymi rękami.
Suworow otworzył pierwsze etui, w którym na granatowym aksamicie lśniła Srebrna Gwiazda Orderu Bialeńskiej Gwiazdy Przyjaźni.
- W uznaniu dla Pana niezłomnej postawy w jednoczeniu narodów Nordaty oraz za odwagę w budowaniu mostów tam, gdzie inni stawiali mury, mam zaszczyt nadać Panu, Panie Prezydencie, oraz Panu Premierowi, Srebrną Gwiazdę Orderu Bialeńskiej Gwiazdy Przyjaźni.
Piotr osobiście przypiął gwiazdę do piersi Augusta, a drugą przekazał premierowi Federacji.
Atmosfera na bankiecie osiągnęła punkt kulminacyjny. Bialeńscy i Nordaccy oficjele zaczęli bić brawo, a orkiestra zaintonowała radosny, lecz podniosły utwór.
August powiedział cicho, wyraźnie nieco wzruszony:
- Bardzo dziękuję Waszym Ekscelencjom, w imieniu swoim i Premiera. Jestem pewien, że to początek wielkiego przełomu w stosunkach Bialenii i II Federacji -
Po czym po chwili zakrzyknął głośniej:
- Niech żyje Nordata i Bialenia!
A zatem nadeszła pora pożegnań... prawie. Spod Pałacu ruszyła kolumna samochód, wśród nich dwie limuzyny. Przywrócony do normy ruch uliczny nie sprawiał o dziwo problemów. Limuzyny mijały samochody i ludzi, znów kierując się ku miejscu od którego wizyta się zaczeła, to jest do achkovskiego lotniska.
W uzupełnieniu do zaproszenia załączam oficjalny program 😉
