NORDATA

Markus Wettin przyjął odznaczenie z wyraźnym uznaniem, przez moment przyglądając się otrzymanemu krzyżowi, po czym skłonił lekko głowę w geście podziękowania.

- Panie Prezydencie, serdecznie dziękuję za to wyróżnienie.

Na moment zawiesił głos, spoglądając na zgromadzonych.

- Traktuję je jako wyraz zaufania i docenienie dotychczasowych działań, co tym bardziej motywuje do dalszej pracy. Dziękuję raz jeszcze.

Prezydent Suworow wyprostował się, gdy August przypinał do jego piersi Krzyż Zasłużonych. Chłodny metal odznaczenia był namacalnym dowodem na to, że misja w Federacji Nordackiej właśnie weszła na poziom braterstwa. Piotr uścisnął dłoń Augusta, patrząc mu prosto w oczy z wyrazem głębokiego uznania, po czym dał dyskretny znak ministrowi Wettinowi.

Markus Wettin, mimo że sam właśnie został odznaczony, błyskawicznie wyciągnął przygotowane, lakierowane etui z bialeńskim godłem.

- Panie Prezydencie, Panie Premierze - zaczął Suworow, kładąc dłoń na szkatułkach. - Ten gest ze strony Federacji jest dla nas nie tylko honorem, ale i potwierdzeniem, że nasze narody mówią tym samym językiem wartości. Nie przyjechaliśmy tutaj z pustymi rękami.

Suworow otworzył pierwsze etui, w którym na granatowym aksamicie lśniła Srebrna Gwiazda Orderu Bialeńskiej Gwiazdy Przyjaźni.

- W uznaniu dla Pana niezłomnej postawy w jednoczeniu narodów Nordaty oraz za odwagę w budowaniu mostów tam, gdzie inni stawiali mury, mam zaszczyt nadać Panu, Panie Prezydencie, oraz Panu Premierowi, Srebrną Gwiazdę Orderu Bialeńskiej Gwiazdy Przyjaźni.

Piotr osobiście przypiął gwiazdę do piersi Augusta, a drugą przekazał premierowi Federacji.

Atmosfera na bankiecie osiągnęła punkt kulminacyjny. Bialeńscy i Nordaccy oficjele zaczęli bić brawo, a orkiestra zaintonowała radosny, lecz podniosły utwór.

August powiedział cicho, wyraźnie nieco wzruszony:

- Bardzo dziękuję Waszym Ekscelencjom, w imieniu swoim i Premiera. Jestem pewien, że to początek wielkiego przełomu w stosunkach Bialenii i II Federacji -

Po czym po chwili zakrzyknął głośniej:

- Niech żyje Nordata i Bialenia!

Vivat!

A zatem nadeszła pora pożegnań... prawie. Spod Pałacu ruszyła kolumna samochód, wśród nich dwie limuzyny. Przywrócony do normy ruch uliczny nie sprawiał o dziwo problemów. Limuzyny mijały samochody i ludzi, znów kierując się ku miejscu od którego wizyta się zaczeła, to jest do achkovskiego lotniska.

Dla formalności:

https://spolecznosc.bialenia.net.pl/showthread.php?pid=6134#pid6134

😉

W uzupełnieniu do zaproszenia załączam oficjalny program 😉

https://spolecznosc.bialenia.net.pl/showthread.php?tid=669