Ranking

Minął niemal rok od zawarcia Traktatu Lennego między Nową Ordą a Cesarstwem Nandyjskim. Dokument, który początkowo budził ostrożność, dziś uznawany jest za punkt zwrotny w relacjach dwóch odmiennych światów. Nie był to akt podporządkowania, lecz próba zbudowania wspólnoty na zasadzie równowagi i w oparciu o ideę imperium. I ta próba, jak się okazuje, przynosi trwałe rezultaty. W wymiarze kulturowym zaszły zmiany, które choć nie spektakularne, są znaczące. W miastach Nan Di pojawiają się przestrzenie inspirowane tradycją stepową — dzielnice ordyjskie stają się elementem krajobrazu nandyjskich miast. W Nowej Ordzie rośnie zainteresowanie nandyjskimi formami organizacji, zwłaszcza w edukacji i przemyśle. Wymiana nauczycieli, uczonych i artystów nie jest już wyjątkiem, lecz praktyką. Młodsze pokolenie coraz częściej traktuje znajomość obu kultur jako naturalny zasób, nie jako wyzwanie. Politycznie, układ okazał się stabilny. Keisarnod, rada imperium, złożona z przedstawicieli obu stron, działa sprawnie i bez większych napięć. Nowa Orda zachowała swoją autonomię w sprawach wewnętrznych, ale jej głos w kwestiach imperialnych jest słyszany i uwzględniany. Nan Di zyskało nie tylko zabezpieczenie północnych granic, lecz także partnera, który wnosi do wspólnoty inną perspektywę — bardziej elastyczną, odporną na schematy. Gospodarka zaczęła się wyraźnie zazębiać. Szlaki handlowe są utrzymywane i rozwijane, przedsiębiorcy nandyjscy i ordyjscy darzą się coraz większym zaufaniem. Wspólne przedsięwzięcia, zwłaszcza w zakresie rolnictwa, przemysłu i transportu, pokazują, że różnice organizacyjne mogą się uzupełniać. Nie doszło do unifikacji, ale pojawiła się zdolność do współpracy. Po roku można już postawić tezę: udało się zbudować trwałą wspólnotę. Nie przez zatarcie różnic, lecz przez ich uznanie. Nie przez asymilację, lecz przez współdziałanie. Nowa Orda i Nan Di nie stały się państwem unitarnym — i nie musiały. Wystarczyło, że nauczyły się działać razem, bez potrzeby dominacji. To właśnie w tej równowadze tkwi siła przyjaźni. Przed nami wiele wspólnych wyzwań, związanych z nieobecnością Imperatora, relacjami z Federacją Nordacką oraz zmienną sytuacją na obszarze przestrzeni postbrodryjskiej. Jednak dzięki solidarności i współpracy możemy wyjść z tych trudności obronną ręką. Jesteśmy spadkobiercami wielkiej Brodrii, wielkiej Brodrii świętych, carów, wielkiej Brodrii Adama Aleksandra i Aleksandry Izabelli, tego Imperium Brodryjskiego, wielkiego i oświeconego, o wielkiej kulturze i człowieczeństwie. Nigdy nie wyzbywajmu się tego dziedzictwa. Jesteśmy dziedzicami wielkiej matki Brodrii.

Achkov, 27 września 2025 Szanowni Mieszkańcy Muratyki i szanowni Obywatele Nordaty! Dziś mijają cztery lata od momentu uchwalenia Konstytucji IV Republiki Muratyki. Był to moment przełomowy, nie tylko dla Muratyki, która udowodniła, że da się pokojowo wybrać demokrację ponad kalkilistyczny marazm, ale i dla całej II Federacji Nordackiej, która bez tego wydarzenia i bez Muratyki mogłaby nigdy nie powstać. To właśnie Muratyka stała się jedną z podpór Unii Nordackiej, a następnie prowincją Drugiej Federacji, będąc forpocztą pannordatyzmu. Droga do demokracji i nordackiego braterstwa była dla Muratyki kręta i zdarzało się Jej z niej zbaczać, teraz jednak, w czwarte urodziny Czwartej Republiki, mając dystans spojrzenia nie-Muratykanina, mogę jasno zapewnić Was - było warto. Sami jednak doskonale już to wiecie, drodzy Mieszkańcy Muratyki, nie pozostaje mi zatem nic więcej do dodania, jak tylko pogratulować dotychczasowych i osiągnień i zachęcić do dalszego chwalebnego rozwoju. Dziękuję Wam w imieniu Nordaty. August de la Sparasan, premier DW: @Mieszkaniec Muratyki

Oczywiście potwierdzam.