Plagi lumeryjskie

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 1 988]

A oto relacja o plagach spuszczonych przez Jahwe na Lumerię, gdyż jej Arcybiskupi nie chcieli puścić ludu lumeryjskiego, by sławił Boga Najwyższego w górach. Opowieść spisana przez Sługę Bożego, który był na wyspie Lumeria w czasie Krucjaty, przed Weselem Wesel. Wieść to prawdziwa, gdyż idzie za nią linia ideowa i honor linii jego rodziny, nadto świadkowie na całej Wyspie Lumeria potwierdzają te doniesienia, gdyż rozegrały się one szeroko, od Machoires de Dragon do Couervonjang i od Legon Bleu do Jeziora święconego Wiktorii.

Posłał więc Patriarcha grupę posłów do Arcybiskupów Kościoła Krwi w Lumerii, gdyż tak oto mówił Bóg we śnie do Patriarchy: "Wyślij posłów, niech przemówią w imieniu twym, który to przemawiasz w Moim imieniu. Nakaż wodzom krwi wypuszczenie ludu lumeryjskiego, by mógł Mnie sławić w miejscu do tego przeznaczonym. Oni ich jednak nie wysłuchają, nie lękaj się jednak! Poślę za nimi ducha zniszczenia, który potem wysunie się na przód; gdzie pójdzie on, będzie plaga. Oto upokorzę Anioła posądzanego o Wielkość, poddam w wątpliwość wszystkie jego twierdzenia. Będzie on gryźć piach, gdyż Jah Jestem Pan!".

Przeto Patriarcha posłał posłów, a Sługa Boży w tej liczbie, wysłał ich do Kapituły Trzynastu. Odłączyli się przeto posłowie od oddziałów Straży Krucjaty i szli na spotkanie Arcybiskupów. A po drodze demony i dżiny napadały ich, i noffi powstawali z grobów. Działo się tak przez całą drogę z Sa-Courvie do Legon Bleu, a następnie z Legon Bleu do Szarej Przystani. I stanęli przed Kapitułą, a wypowiedzieli Imię Boże. Wówczas tak się przerazili sekciarze, iż musieli ich wpuścić, gdyż wielka była chwała Pańska w tamtym dniu. 

Stanęli przed Trzynastoma Czystej Krwi Arcybiskupami, a każdy z nich na wysokim tronie obsydianowym polanym krwią, patrzy z wysokości. I oto widzieli: za trzynastoma tronami i trzynastoma Arcybiskupami owego Kościoła Krwi stoi trzynaście rzesz ludzi, a oblani oni krwią, i brudzą oni w niej, piją ją i spożywają ją. Mieli oni na sobie trzynaście pieczęci i trzynaście włóczni wysuwali naprzód. I rzekli im: "Oto Trzynaście Zakonów". Trzynaście Zakonów stało za Trzynastoma Arcybiskupami.

I rzekli oni, a mówili jednym chórem, był to jeden straszliwy ryk: "Chwała Wielkiemu Aniołowi! On włada Lumerią, jest ona niby podnóżek u Jego stóp". I wówczas odpowiedzieli posłowie: "St0pkarze!", i jeszcze mówili: "Niczym on jest, jest on kurzem na szacie najniższego z sług Boga, Boga Jedynego, Wszechmocnego, Najwyższego Boga czczonego od Saha, przez Norda, Spirytusowa, Moehila i Kriakila aż po najdalsze pokolenia! Imię jego: Jahwe!". I ziemia zadrżała, a trony, i panowania, i zastępy Zakonów rozpierzchły się na te słowa. Posadzka w Kapitule poczęła zaś pękać.

I rzekł przewodniczący poselstwa, Keasz: "To mówi Pan przez Patriarchę: <<Dosyć zabawy! Odstąpcie. Wypuśćcie tych z Ludu, którzy mieszkają w Lumerii, by poszli w górę sławić Pana, Boga Kirymu i Boga Lumerii>>". Lecz oni na to: "Krew ich jest użyteczna. Nie, mówimy wam; nie. Nawet jeden z owego ludku niewolników nie dożyje wolności. Będą pracować ku pomyślności Kościoła Krwi i będą szczęśliwi. Zaprawdę, żaden z tego ludku nie chce sławić owego Jahwe, a słowa tego wybroni Wielki Anioł".

Wówczas Kaesz: "Oto przepowiadam: obróci się wasze słowo przeciwko wam. Oto Jahwe objawi Prawdę całej Lumerii, tak, że pochwyci ona broń, obali wszystkie Trzynaście Zakonów i pójdzie wysławiać Jahwe. Drżyjcie, gdyż trzynaście elementów Litanii do Wielkiego Anioła zostanie poddanych w wątpliwość". Na to rozpierzchli się Arcybiskupi wraz z swymi Zakonami, każdy w swoją stronę Wyspy Lumeria, by grozić i szantażować, a każdy po drodze malował bluźniercze napisy na drzewach i skałach.

Natomiast poselstwo odeszło, by uchodzić z życiem. Poszli przeto na brzeg morza i tam się schronili. Taki był poranek i zmierzch dwudziestego pierwszego dnia jedenastego miesiąca ósmego roku dziesiątego cyklu trzydziestej czwartej ery od Spirytusowa.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 1 988]

W pierwszym dniu byli więc schronieni na południowy zachód od Szarych Przystani, z których wychodziły armie i zastępy Zakonów. I spojrzeli w górę, a zobaczyli, że chmury z całej północnej pólkuli Vadmy spiętszyły się wokół Wyspy Lumeria. Wiły się one i zbierały w jedną, ciasną gromadę, a następnie zastygły nad Lumerią i nad ludem lumeryjskim, który był uciskany przez Kościół Krwi Anioła posądzanego o Wielkość.

Gromada chmur zakrywająca cały obszar Wyspy Lumeria pozostała w ten sposób przez całość dnia. Żaden promień słońca nie mógł dosięgnąć spragnionych traw i domostw, a całość tego lądu spowił półmrok. Wyszły potwory i potwory potworów. Wszelkie zboża zwiędły i nie mogły prowadzić swej egzystencji, gdyż Pan zabrał słońce od Lumerii w tym dniu.

Zobaczył to zjawisko cały lud lumeryjski, poznał, że jest ono czymś więcej niż przejściową anomalią. Poszedł wówczas tłumnie do kapłanów i Arcybiskupów Kościoła Krwi, by złożyli ofiarę z krwi i przebłagali u Anioła posądzanego o Wielkość powrót panowania słońca. Własną krew upuszczano i składano w ofierze, byle gromada chmur odstąpiła Lumerii i byleby promienie słoneczne powróciły na jej ziemie. Kapłani i Arcybiskupi brali krew ludu lumeryjskiego i składali ofiary, odmawiając Litanię, nic to jednak nie pomogło. Żadna ofiara w ten dzień nie mogła sprawić, by słońce ukazało swą twarz Lumerii.

Wówczas lud spytał kapłanów i Arcybiskupów Kościoła Krwi: "Dlaczegoż to Wielki Anioł nie chce go usłuchać? Czyżbyśmy go w czymś rozgniewali, gdy wykonujemy pilnie wszystkie prace nam powierzone?". A kapłani i Arcybiskupi nie wiedzieli, co odpowiedzieć, usta ich były zamknięte. Wówczas zwątpienie wdarło się w serca ludu lumeryjskiego i wielu przestało uczęszczać na ceremonie ofiarne. W ten sposób Pan wzbudził niepokój wśród wyznawców Anioła posądzanego o Wielkość.

Pierwszy Zakon Kościoła Krwi przepadł, piercza pieczęć została złamana. Wielka jest potęga Pana! Również pierwsza włócznia została zniszczona. Taki był poranek i zmierzch dwudziestego drugiego dnia jedenastego miesiąca ósmego roku dziesiątego cyklu trzydziestej czwartej ery od Spirytusowa.

 

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 1 988]

W drugim dniu przeszli szmat drogi, poruszając się na północny wschód przez półwysep, którą prosty lud Lumerii zwał Peninsule des Dragons. W całym czasie trwania poselstwa lud bowiem wielce się przysłużył owym podróżnikom, oferując im pierworodne z wszystkiego, co miał, mimo, że trwał półmrok już drugi dzień, więcej, wzmagał się.

Jahwe bowiem, widząc, że nie nawraca się Kościół Krwi i, że wciąż dwanaście z Zakonów stoi, zabrał światło słońca całkowicie, tak, iż nie było bez świecy widać nic w całym kraju. Przeraził się na ten widok cały lud lumeryjski, poczęły szerzyć się przestępstwa i rozruchy, armie całe Anioła stanęły przez wzgląd na odebranie światła. Żadne światło z nieba nie nakarmiło tego dnia traw i pól na niskości, ni drzew na wysokości, ni żadnego z bydła czy drobiu, ni którego z ludzi. Wojska Zakonów wpadały na siebie i się wzajem ostrzeliwały, a wreszcie postanowiły nigdzie się nie ruszać. W ten sposób Pan pomieszał szyki zwolennikom Anioła posądzanego o Wielkość, tak, że nie mógł on tego dnia nigdzie swych wojów posłać.

Poselstwo zaś szło od domu do domu, wystrzegając się po drodze wszelkich przygód straszliwych, które czekały od jednej do drugiej oświetlonej wioski. Gdy przeszło całą równinę i zbliżyło swe kroki do jeziora Lac Anou, spotkało tam Drugi Zakon Kościoła Krwi. Odpoczywał on, chłodząc się i nabierając sił przy wodzie, gdyż była całkowita ciemność.

Wówczas rzekł Kaesz: "Jakże mamy wojować w ciemnościach z oślepionymi wojskami Anioła, gdy i my oślepieni jesteśmy?". A mówił to przez wzgląd na tych, co z nim byli. Wówczas Jahwe posłał wielki płomień, który unosił się i szedł przed poselstwem. I mówiono: "Myikra, Myikra", lecz nie była to Myikra. Idąc przeto za płomieniem napadło poselstwo Drugi Zakon od jego tyłów i rozbiło go. Gdy bowiem patrzał ktoś z poselstwa, płomień świecił jasno, lecz gdy który z Zakonu, wówczas płomień ukrywał się przed jego oczami, tak, że wciąż była to dla niego całkowita ciemność, według plagi. W ten sposób cztery osoby pokonały legion, gdyż Bóg Jahwe był z nimi.

I Drugi Zakon Kościoła Krwi został rozbity, i druga pieczęć została złamana. Druga też włócznia dostała zniszczona, a to przez wzgląd na Imię Pana. Nikt się nie ostał z tego Zakonu, a to wyjąwszy Arcybiskupa Drugiego Zakonu. Ten bowiem został pojmany i przetrzymywany był wbrew swej woli, i strzeżony poprzez zmieniające się warty posłów. Imię jego było niewymawialne.

Poselstwo pod Kaeszem wzięło łodzie, które były przy brzegu, i odpłynęło nimi wraz z zakładnikiem. Popłynęli przeto na środek jeziora, na niewielką wyspę, gdzie rozbili obóz. Byli w ten sposób bezpieczni od duchów i zbojów, którzy przez  cały dzień pożywali się Wyspą Lumeria. Taki był poranek i zmierzch dwudziestego trzeciego dnia jedenastego miesiąca ósmego roku dziesiątego cyklu trzydziestej czwartej ery od Spirytusowa.

 

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 1 988]

W trzecim dniu poselstwo zwinęło obóz swój, wzięło swego zakładnika i przepłynęło na półudniowo-wschodnie wybrzeże Lac Anou, by się dalej w tę stronę kierować poprzez pozostałą część równiny, póki grupa nie dobiła do terenu, który podnosił się, a czynił to coraz gwałtowniej. Przystanęli wtedy, gdyż z rosnącym zmęczeniem posuwali się naprzód, a omijać masywu nie chcieli, gdyż tędy wiodła najprostsza droga do miasta, do którego posłał ich Pan.

Zostawili przeto za sobą wioski ludu lumeryjskiego, które o poranku dopiero otrząsały się z nocnego chaosu. Bóg bowiem Kirymu to sprawił, że w te wielkie ciemności w dzień i w noc, i w dzień i w noc, straszliwe rzeczy się działy, a zezwolił na to, by lud lumeryjski zrozumiał błędy swych dróg i poszedł sławić Pana w góry. Przez te wszystkie godziny po wielokroć było wypowiadane imię Anioła, ofiary z krwi były słane ku górze, nadto modlono się nad pomnikami jego i odmawiano Litanię jego. Lecz Anioł posądzany o Wielkość nie odpowiedział, pozostał głuchy, ofiar nie przyjął, pomniki jego sczeznąć miały, jako i on. Litanii też swojej nie usłuchał, bo Pan go ogłuszył. Tak bowiem upodobał sobie Pan odwrócić lud lumeryjski od kłamstw, poprzez upokorzenie całego kultu Anioła posądzanego o Wielkość.

Gdy więc podchodziło poselstwo pod płaskowyż zwany Brume, dochodziły do niego wieści OPÓŹNIONE lokalnych mieszkańców, jakoby to Pan miał wzbudzić kamienie do dawnej swej potęgi i do rozerwania więzów kłamstw. Szła bowiem wiadomość, że w każdym mieście i miasteczku członków Kościoła Krwi pomniki kamienne i ceramiczne Anioła posądzanego o Wielkość miały rozpadać się same z siebie, nie poruszone ludzką ręką. Wprawiało to w zdumienie i w niepokój cały lud lumeryjski więcej nawet niż poprzednie ciemności, szli więc tłumnie do kapłanów i Arcybiskupów Czystej Krwi Zakonów, by im tłumaczyli te zjawiska. I tłumaczyli owi kapłani-kuglarze, lecz język ich, zwykle zręczny, nie dawał uspokojeń tłumu. Wówczas począł się gniew budować na miejsce niezrozumienia w sercach wielu z Lumeryjczyków.

Kapłani Kościoła Krwi mówili: "Nic to, plotki jeno, Wielki Anioł stoi wraz z swoimi wyobrażeniami, a co najwyżej były one deptane przez obce wojska, za co te zapłacą". Lecz gdy poszła na całą Wyspę Lumeria wieść, iż ogromny pomnik Anioła w Szarej Przystani padł bez tchnienia nawet wiatru, przygniatając kultystów, którzy byli akurat w trakcie upuszczania krwi przed wyobrażeniem swego bóstwa, nie mogli już nic mądrego powiedzieć. Ściągneli wtedy tylko swe brwi i zakazali mówienia o tych wszystkich wieściach. 

Poselstwo szło dalej w swym kierunku przez płaskowyż, lecz spostrzegło, że na rozwartej jego przestrzeni obozował Trzeci Zakon Kościoła Krwi. A, że jasność była wielka, a nie było przy tym gdzie się przyczaić, zdecydowano, by ich nie niepokoić, wierząc w potęgę Pana, która nad wojskami i tymi kiedyś zatriumfuje. Poszli więc pod Keaszem wprost na południe, schodząc coraz niżej i znów niżej. 

A jednak, tak zechciało zrządzenie Pana, iż Arcybiskup Trzeciego Zakonu zobaczył ich i popędził za nimi z całym swoim ludem, mając przewagę liczebną i wysokościową. Spadli na poselstwo nieliczne wraz z zakładnikiem niby błyskawica z burzy bez piorunów, lecz wówczas w tym ukazała się Ręka Boga, iż rozdzielone zostały oddziały Anioła, na dwie strony zostały one podzielone: prawą i lewą. Poselstwo skryło się na zboczu pod kamieniem wystającym, a wojska zbiegając omijały go i szły na jedną stronę: prawą, lewą, lewą, prawą.

Dopiero Arcybiskup Trzeciego Zakonu, który puścił swe wojska przodem, zorientował się, że i nie widać dalej jego wrogów, przystanął tedy na owym kamieniu. Wówczas poselstwo wybiegło spod głazu, a ów zawalił się, lecąc w dół, aż ku dolinie wielkiej rzeki. Tylko zakładnik, Arcybiskup Drugiego Zakonu nie został wyciągnięty spod głazu, rzucał się bowiem i złorzeczył, tak, iż nie zdążono go uratować. Przygniótł go tedy głaz z Arcybiskupem Trzeciego Zakonu na szczycie i obaj zginęli; Arcybiskup Drugiego i Trzeciego Zakonu stracili w ten sposób swoje życia. Imiona ich niewymawialne.

Głaz rozbił się i rozpadł na dziesięć tysięcy szczątków i kirion kirionów odłamków. Był to ostatni pomnik Anioła posądzanego o Wielkość, który tego dnia przez wzgląd na Pana rozbił się. Trzeci Zaś Zakon słysząc huk skał spłoszył się i, jako dzika zwierzyna nie znająca Boga, wytracił cały, wpadając w nurt rzeki, która w tym miejscu rozpoczynała swój bieg nad ziemią. Wpadli oni w jej wody i żaden z Trzeciego Zakonu Kościoła Krwi nie uszedł z życiem. Wody Boże zabrały ich aż do Wielkiego Morza, a stamtąd do Podziemi, gdzie w zgryzocie bytują. Trzeci Zakon Kościoła Krwi przepadł, trzecia pieczęć została złamana, a trzecia włócznia zniszczona. Jahwe Mocarzem!

A Kaesz stanął wraz z trójką posłów u wyjścia rzeki Samundaise, w miejscu, gdzie się to całe dzieło dokonało, i nazwał to miejsce Bela)sy, bo mówił: "Owa skała okazała się nam schroniem". A Sługa Boży nazwał je Ifla, bo rzekł do pozostałych: "Oto w tym miejscu znalazł Zakon Anioła odpłatę za swe uczynki". Rozbili tu obóz i poczekali aż do poranka, nim wyruszyli w dalszą drogę.

Taki był poranek i zmierzch dwudziestego czwartego dnia jedenastego miesiąca ósmego roku dziesiątego cyklu trzydziestej czwartej ery od Spirytusowa.

 

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg 1 988]

W dniu czwartym poselstwo zwinęło obóz w Bela)sy-Ifli, by podążyć w dół, wraz z biegiem Samundaise, by w miastach przyrzecznych szukać schronienia i wytchnienia przed wyczerpującą podróżą na wschód. Musiano przeto zdecydować, czy iść wraz z lewym brzegiem, czy wraz z prawym brzegiem. Losy wyciągnięto i określono, by iść lewym.

Szli więc pod Kaeszem ludzie Boga, mijając tego dnia wiele wsi i miasteczek. Więcej one były bogate niż te na północy i zachodzie, opływały w luksusy i dobrze się miały nawet pod butem Kościoła Krwi. Często docierali również do nich kupcy z portów morskich przy delcie Samundaise, najbogatszym bodaj miejscu na Wyspie Lumeria. Przynosili oni częstokroć nowiny z całego kraju i świata nawet do tego ludku przyrzecznego, tak, iż był on zawsze dobrze poinformowany.

Gdy więc szli na południe wraz z brzegiem rzeki, i gdy obserwowali zmianę w kulturze i obyczajowości mieszkańców tej części kraju, osłoniętych od chłodów ciała i umysłu północy i masywów skalnych centrum, słyszeli także wiele nowin, które tu, dla świadectwa, zapisujem. Oto tego dnia rozeszła się po wszystkich portach kraju wieść, iż opublikowano Krwawą Księgę w Nowej Precelkhandzie, i że przesyłana jest i odczytywana we wszystkich wielkich miastach. A księga ta była od Pana, zaprawdę, oświecił on jednego z Lumeryjczyków, zwanego, idąc za wieścią gminną, Arcis Desmoulins, w ten sposób, iż spisał on ową księgę, w której zawarł potwierdzoną relację o bestialstwach Kościoła Krwi, jego kapłanów i Arcybiskupów.

Kościół bowiem krwi wraz z całą elitą dopuszczał się licznych bestialstw na ludzie lumeryjskim, zarówno tych lżejszych, jak i nieskończenie obrzydliwszych. Arcis, jak wieść niesie, był na usługach Arcybiskupa Siódmego Zakonu, imię jego niewymawialne, i pomagał w owych bestialstwach, lecz został oświecony przez Pana, doznał oświecenia. Poszedł więc i napisał o wszystkich bestialstwach przeciwko Panu, których dopuścili się czciciele Anioła, a następnie przekazał tę Krwawą Księgę Kiriom, z którymi się zbratał. Oni zaś rozgłosili ją na wszystkie krańce Lumerii i w ten sposób, na wspak kapłanom i Arcybiskupom Kościoła Krwi, wiadomość o ich bestialstwach rozeszła się wśród ludu lumeryjskiego.

A besialstwa to były zaprawdę okrutne, takie, jakich doświadczali noffi od starrych w noffolandzie, a nawet większe jeszcze. Torturowano i prześladowano wszystkich, zarówno partyzantów, jak i kolaborantów, wiernych i niewiernych Anioła, mężów i kobiety, starrych i noffych. Nikt nie mógł uciec od prześladowań i bestialstw, których dopuszczały się Zakony i Arcybiskupowie Anioła, a nadto wszyscy jego kapłani. Były świadectwa o gwałceniu wszelkich praw najświętszych i dopuszczaniu się wszystkich grzechów przy obcowaniu z poszczególnymi ludźmi z ludu lumeryjskiego, były świadectwa o przywiązywaniu do ołtarzach i o okrutnych ofiarach krwawych, byłoy o piciu krwi z żywych jeszcze ofiar, były o rozciąganiu i spalaniu buntowników ku chwale Anioła posądzanego o wielkość, i jeszcze straszniejsze zbrodnie. O najobrzydliwszych wspominać nawet się nie godzi, niech spadną w zapomnienie tuż po końcu Krucjaty Lumeryjskiej, jako i niech spadnie w zapomnienie Kościół Krwi, gdy się już całkiem ukara wszelkich jego przywódców. Jahwe Mocarzem!

Gdy więc lud lumeryjski usłyszał o tych wszystkich bestialstwach, nie mówił nic, tylko chwycił za broń. I za broń chwyciły różne miasta i osady w całej Lumerii, również wszystkie miasta delty Samundaise. Gdy przybyło tam poselstwo, bez spodziewania zostało przyjęte po królewsku, konsularne dostało powitanie. Lumeryjczycy bowiem z owego regionu uformowali Samoobronę Delty, i nawet bogaci z tego obszaru dawali sowicie na uzbrojenie i ku zachętom rekrutacyjnym. A owa Samoobrona była miła Panu, gdyż przysięgła wierność wojskom kiryjskich, które były w trakcie wyzwalania ich ziem spod władzy Kościoła Krwi i jego popleczników. 

Lumeryjczycy nie byli przecież głupi, nie było wielu wśród nich ślepców. Widzieli znaki i słyszeli wieści, i szli do Arcybiskupów i kapłanów Anioła, by im to wytłumaczyli, i by mogli złożyć ofiary przebłagalne z krwi. To się nie godzi! Nie godzi się składać ofiar z krwi, w ogóle nie godzi się obcować z krwią, a jednak oni to czynili. Lecz elity Kościoła milczały, nie wydawały dźwięku uspokajającego, nie przytaczały mądrych słów; także Anioł posądzany o Wielkość głuchy był na ofiary wszelakie. I nadto Lumeryjczycy posłyszeli o wieściach z Krwawej Księgi, toteż zdecydowali, że pod wpływem tych wszystkich wieści sprzeniewierzają się oni Aniołowi i ślubują wierność Jahwe. Nie wszyscy tak zrazu pomyśleli, lecz rzesze duże, coraz większe tak właśnie uczyniły.

Kaesz przeto odebrał tego wieczoru wiele ślubowań na wierność, wiele deklaracji zebrało całe poselstwo, któremu wyprawiono ucztę. Okazały się tedy wartymi te wszystkie dni z odrobiną jedzenia po zachodzie słońca, te wszystkie noce zimne. Pan okazał łaskę swoim posłom i mogli oni wytchnąć w delcie Samundaise, gdzie nauczali i nawracali wielu na Wiarę Kirymową. Był to zaprawdę wielki dzień dla wypełniania zamiarów Pana.

W nocy Arcybiskup Czwartego Zakonu Kościoła Krwi, imię jego niewymawialne, poprowadził swe wojska ku miastom nadrzecznym i od północy do południa na prawym brzegu dokonywał bestialstwa na mieszkańcach, pogromy im zorganizował. I niszczono, i palono, i grabiono te wszystkie miasta na prawym brzegu, idąc z góry na dół, od północy do południa. Liczba bestialsko zabitych: jakieś pięćdziesiąt pięć tysięcy. W jedną noc!

Gdy jednak przybyli do Delty, Samoobrona już czekała tam na nich, gdyż docierały do nich wieści o nocnym besialstwie. W ten sposób Kościół Krwi sam wypełnił przepowiednię niekorzystną względem siebie, potwierdzając, że czyni on bestialstwa, by cała Lumeria mogła o tym słyszeć. W ten sposób Pan śmieje się z Swoich wrogów i łagodnie oszukuje tych, którzy mienią się lepszymi od Niego. Wieść niepomyślna dotarła do Delty przed wojskami Czwartego Zakonu i skierowała gniew Lumerii przeciwko nim. Cała Delta wraz z wszystkimi licznymi miastami aglomeracji sięgnęła po broń, po miecze i noże, i kije, i pogromiła Czwarty Zakon Kościołą Krwi, tak jak on gromił bestialsko lud lumeryjski.

Niewielu się z Zakonu ostało, a ci, co się ostali, uciekli w dzicz, gdzie Pan ich wytropił i wskazał ich tropicielom zła, którzy ich do cna wytępili. Zło zostało przępędzone z Delty i wielkie to było dla niej święto. Czwarty Zakon Kościoła Krwi przepadł, czwarta pieczęć została złamana, a czwarta włócznia zniszczona. Złapano Arcybiskupa Czwartego Zakonu i poselstwo kiryjskie wielce nalegało, by go wysłać do Marsylii i poddać sądowi, lecz lud rozwścieczony wyrwał go im i rozdeptał, rozerwał go na ulicy. Taki był jego koniec. Imię jego niewymawialne. Jahwe Mocarzem!

Taki był poranek i zmierzch dwudziestego piątego dnia jedenastego miesiąca ósmego roku dziesiątego cyklu trzydziestej czwartej ery od Spirytusowa.