Amatorski Ruch Antykalkilistyczny

[August de la Sparasan 1 117]

19 kwietnia był dla niejednego mieszkańca Amatorii momentem oczekiwanym. Kolejny bunt repujerski. Ale szczególne wzburzenie wzbudziła wiadomość o prośbie separatystycznego rządu, notabene uważającego się za reprezentanta Secesyjnej Republiki Westland, o pomoc z kalkilistycznego "raju" na południu. Mniej lub bardziej hipotetyczna perspektywa "bratniej" inwazji ludzi dwóch krzyżyków zdołała skutecznie zjednoczyć amatorskie stronnictwa z całego politycznego spektrum. Radykalni panamatoryści, monarchiści, kiryjscy lojaliści, Związek Emerytowanych Pałowników, część lokalnych oddziałów Ruchu 12 Kwietnia, a nawet przymierający dotąd socjalkapitaliści. Nastąpiło konspiracyjne zebranie. Na nim nawet sędziwy Aliko Klasikow, dawny sekretarz Partii Kapitalistów-Rewolucjonistów, wzywał do organizacji "aktywnej obrony". Powołano, nieco wbrew prawom, za to z obowiązku reakcji, Amatorski Ruch Antykalkilistyczny. Wielu wyciągnęło podczas pospiesznej i potajemnej organizacji schowaną gdzieś "na odpowiednie czasy" broń, przejęto też samowolnie kontrolę nad tajnymi składzikami z wielu wojen, co by separatyści nie spróbowali tego zrobić. Niektórzy twierdzą, że to z inspiracji władz, ale ciężko wyodrębnić kierownictwo. Im wyżej w hierarchii, tym zasłona tajemnicy grubsza. Wiadomo jednak trochę o decyzjach. Gdy zorientowano się, że agresor z południa, miast wkraczać, odgradza się murem, zdecydowano się nawiązać kontakt z Los Alexos, bądź co bądź zamieszkałym przez wielu Amatorów, oraz z taskaskim Związkiem Zachodniowinkulijskim, również działającym w słusznej sprawie. Sprawy nabierały tempa...

[August de la Sparasan 1 117]

Ponoć niełatwo jest zorganizować partyzantkę. W Amatorii, przynajmniej na chwilę obecną, niełatwo jest uzbroić takie oddziały.

Niegdyś były tu fabryki zbrojeniowe, ale dawno podupadły. Co mogło z nich zostać rozkradzione, dawno znikło ze składów. Jest jednak jeszcze rynek, powiedzmy, półoficjalny. Nie zaspokoił on dostatecznie zapotrzebowania, jednak w połączeniu z bronią skrywaną w schowkach, piwnicach, komórkach, szopach, odkopaną spod ziemi et cetera wystarczyło to na sformowanie Samodzielnej Brygady Wyzwolenia Los Alexos, złożonej przede wszystkim z weteranów licznych westlandzkich wojen.

Na jej czele stanął Marnius Rewolucjonowicz Drafnicki (Mærñiüš Révölüčjæñövičž Drævñički, Majrniiuisi Rżefuiluicijajniuificizi Drajfniiciki), pseudonim "Towarzysz Kabum" ("Kömpæñ Kæbüm", "Kuimpajni Kajbuim"), człowiek o cokolwiek oryginalnym, a zarazem raczej niepotwierdzonym źródłowo życiorysie. Już w ubiegłej dekadzie miał walczyć w partyzantce antykugarskiej jako członek Kentuckyjskiej Partii Kapitalistów-Rewolucjonistów. Potem znika z dziejów, by powrócić na scenę w 2021 jako członek Amatorskiego Ruchu Ludowo-Wyzwoleńczego, a następnie - żołnierz Ludowej Ordy Taboru. Jednocześnie krąży mnóstwo opowieści o jego dokonaniach w kolejnych wojnach oraz akcji terrorystycznych, które miał organizować w ramach ARL-W. Pewna jest natomiast jego nieugięte podejście wobec buntowników repujerskich. Dziś gdzieś blisko granicy Guberni Amatorskiej przyjmował przysięgę od członków Samodzielnej Brygady Wyzwolenia Los Alexos, którzy ślubowali, że "wrogowi nie odpuszczą aż do zwycięstwa".

Ponoć planuje on, może z innymi oddziałami, może nie, przypuścić wkrótce atak na odcięte i zdemoralizowane oddziały repujerskie w Los Alexos. Czy to prawda? Ciężko stwierdzić.

Edytowane 27 Kwietnia przez August de la Sparasan

[August de la Sparasan 1 117]

Barrada, zwana też Baradą, była dość skromnie zaludnionym obszarem jeszcze pięć lat temu. W późniejszym czasie stała się częścią tzw. Kresów Republikańskich. Rozciąga się na pokaźnym obszarze, ale podział, przynajmniej dla Amatorów, jest prosty. Część wyżynna to właśnie Barrada w węższym ujęciu, nizinna z kolei zwie się Augustią, zapewne od miasta San Augustino. Wedle spisu ludności z marca 2024 roku mieszkqły w nim wtedy 80 532 osoby, a dominują w nim Amatorzy właśnie - jest to ich główna przystań w morzu stepów.

Stamtąd właśnie wywodził się posłaniec, który dostarczył wiadomość dla dowódcy Samodzielnej Brygady Wyzwolenia Los Alexos, Marniusowi Drafnickiemu. Jak stwierdził ów wysłannik, władze wspomnianego już miasta poleciły mu przekazać pierwszemu nierepujerskiemu oddziałowi zbrojnemu, jaki napotka, iż "odżegnują się one od decyzji separatystycznego "Komitetu Odnowy Secesyjnej Republiki Westland" i potwierdzają swoją wierność wobec Jego Imperatorskiej Mości, Federacji Nordackiej i ludu amatorskiego" oraz prosić w ich imieniu o ochronę przed wojskami separatystów.

Drafnicki planował skierować się bezpośrednio na Los Alexos lub zająć przygraniczne miasto uzdrowiskowe Panja, jednak przychylił się do prośby. Postanowił, że oddział ruszy tam przez Barradę, z racji środowiskowego zaznajomienia Amatorów z wyżynami, których w Amatorii pełno. Zdecydowano się przekroczyć granicę i skierować się w stronę miasta Barrada, licząc, że i je uda się "po drodze" zająć, jeśli nie będzie bronione.

[August de la Sparasan 1 117]

Sprawa, jak to się mówi, przycichła. Wojna dobiegła końca - dla Amatorskiego Ruchu Antykalkilistycznego zwycięstwo było jasne. Nastała jednak czas określany pod znakiem pytania "co dalej". Pewna część członków uznała, że czas po prostu powrócić do zwyczajnego życia i pracy, niejeden zdecydował się jednak zachować broń. Inni porzucali ją gdzie popadnie. Nie należy jednak lekceważyć faktu, że jakaś mniejszość zdecydowała się kontynuować żywoty w konspiracji. Trudno operować tu liczbami. Raczej jednak usłyszymy o nich na powrót w razie kolejnych starć w regionie.