B U L L A S Z Y D E R C Z A
o urojeniu zamachu i Poważnych, którzy uwierzyli Sobie
wydana ku przestrodze Rad, Radców, Nadzorców, Podsłuchujących i innych Strażników Pustej Trwogi
W imię Krzywego Zwierciadła, Świętego Uśmiechu i Bejcy, która nie niszczy, lecz obnaża - My, niżej szydzący, ogłaszamy niniejszą Bullę Szyderczą, aby napiętnować absurd, który urósł do rangi procedury, oraz procedurę, która zniżyła się do poziomu absurdu.
A oto stało się w dniach ostatnich, iż w krainie federacyjnej powstało wielkie poruszenie nie z czynu, nie z faktu, nie z katastrofy, lecz z domniemania, z zasłyszenia i z trwożliwej wyobraźni tych, którzy z żartu uczynili akt oskarżenia, a z Discorda - ołtarz objawienia. I podniósł się lament wielki - że oto miał nadejść zamach terrorystyczny, że forum miało runąć, że systemy miały zostać strawione ogniem klawiatury i siarką serwerowni. Lecz gdy zapytano - gdzie dowód? - odpowiedziano - tak słyszałem. Gdy zapytano - jaki czyn? - odpowiedziano - mogło się stać. Gdy zapytano - jakie zagrożenie realne? - odpowiedziano - nie chcieliśmy ryzykować.
Tak oto zrodziła się nowa herezja urzędowa - że podejrzenie jest czynem, że obawa jest dowodem, że zasłyszane jest ustalone, a żart, raz schwytany przez Powagę, staje się dokumentem.
Biada tym, którzy nie odróżniają śmiechu od rozkazu, rozmowy od dekretu, a luźnej gadki od aktu państwowego. Biada tym bardziej, którzy nie umiejąc utrzymać systemów, utrzymują jedynie narrację o własnej czujności. Albowiem łatwo jest ogłosić się obrońcą przed zagrożeniem, którego nie było - trudniej zaś naprawić moduł, który nie działa, stronę, która leży, i strukturę, której rozwój zastąpiono samouwielbieniem nadzoru.
Przeto potępiamy z należytą Bejcą i krzywym majestatem następujące przewiny:
- Po pierwsze - potępiamy wynoszenie pogłosi do rangi podstawy decyzji.
- Po drugie - potępiamy traktowanie Discorda jako świętego źródła objawionych intencji.
- Po trzecie - potępiamy nadzór, który mówi więcej o bezpieczeństwie, niż czyni dla działania systemów.
- Po czwarte - potępiamy powagę urzędową tak wielką, iż z ironicznej odzywki potrafi ulepić sobie zamach stanu.
- Po piąte - potępiamy leniwe usprawiedliwienie, wedle którego wieloletnia niesprawność ma być obroną, a nie oskarżeniem.
Albowiem jeśli ktoś powiada - przez lata nie działało - niech wie, że nie wypowiada uniewinnienia, lecz akt zaniedbania. A jeśli ktoś rzecze - wszystko będzie usprawniane - niechaj najpierw usprawni choć jedno, nim po raz kolejny namaści samego siebie na strażnika porządku. Ogłaszamy więc, iż największym zagrożeniem dla wspólnoty nie bywa człowiek, któremu przypisano zamiary bez czynów, lecz instytucja, która czynów nie ma, a mimo to przypisuje sobie zasługi. Nie ten bowiem szkodzi najbardziej, kogo oskarżono o możliwość zniszczenia systemu, lecz ten, kto miesiącami i latami godzi się na jego niedziałanie, po czym nazywa to roztropnością.
Niech zatem wszyscy Radcy, Nadzorcy, Ministrowie i Strażnicy Poważności zapamiętają na wieki lożowe pouczenie - To albo były żarty, albo podstawa do realnych decyzji. Jedno z drugim się wyklucza. A kto z żartu czyni oskarżenie, ten nie broni porządku - on jedynie ośmiesza własny urząd.
Dano w cieniu Krzywego Zwierciadła,
pod pieczęcią Bejcy,
ku rozweseleniu roztropnych i zawstydzeniu nadętych.
