NORDATA

Dominica IX Post Pentecosten

Gdy na zegarach zbliżała się godzina  dziewiąta, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa achkovskiego Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Świątynia była wypełniona po brzegi, a przy Ołtarzu służyło dużo ministrantów.

Cytat:

Orémus

Páteant aures misericórdiæ tuæ, Dómine, précibus supplicántium: et, ut peténtibus desideráta concédas; fac eos quæ tibi sunt plácita, postuláre.

Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum.

R. Amen

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona arcybiskup wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Wsłucham się w Jezusa, który kładzie mi na serce sprawę czuwania na Jego przyjście. Przyjdzie niespodziewanie. Czy myślę o tym? Czy jest mi bliska postawa czuwania?

Moje biodra mają być przepasane (w. 35). Chodzi o postawę gotowości i wolności od tego, co krępuje „ruchy ciała”. Co mogę powiedzieć o obecnym stanie mojego ducha: o wewnętrznej wolności i gotowości na spotkanie z Jezusem?

Moje życie ma być jak zapalona pochodnia (w. 35). Mam szukać światła, żyć jasno, przejrzyście, bez ukrywania czegokolwiek i bez dwuznaczności. Co mogę powiedzieć o jasności mojego życia? Czy jest coś, co ukrywam przed Bogiem, przed sobą, przed innymi?

Jezus przywołuje obraz ludzi szczęśliwych (ww. 37-38). Jakie jest moje obecne samopoczucie? Czy czuję się głęboko szczęśliwy? Co rodzi we mnie szczęście, a co je odbiera? Zwierzę się Jezusowi.

Czas należy do Boga, ale ja jestem odpowiedzialny za jego wykorzystanie (ww. 39-40). Co mogę powiedzieć o mojej czujności? Czy czas nie ucieka mi „jak złodziej”? Czy mam poczucie zmarnowanego czasu? Nie trzeba się domyślać godziny przyjścia Jezusa, ale być na nie gotowym. Będę prosił Jezusa: „Daj mi serce gotowe, wypełnione tęsknotą za Tobą!”.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

In Assumptione Beatæ Mariæ Virginis

Gdy zbliżała się godzina trzynasta, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta, której pezewodniczył prymas II Federacji Nordackiej i arcybiskup achkovski Henryk Ziemiański de Harlin la Sparasan OSI. Sama katedra pękała w szwach.

Cytat:

Oremus.

Omnípotens sempitérne Deus, qui Immaculátam Vírginem Maríam, Fílii tui Genitrícem, córpore et ánima ad cœléstem glóriam assumpsísti: concéde, quǽsumus; ut, ad superna semper inténti, ipsíus glóriæ mereámur esse consórtes.

Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona arcybiskup zdjął manipularz i wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Będę wpatrywał się w Maryję, która z pośpiechem udaje się w daleką i ciężką podróż, aby usłużyć Elżbiecie (w. 39). Poproszę Maryję, aby pozwoliła mi towarzyszyć Jej w drodze. Postaram się wczuć w Jej przeżycia.

Zobaczę radość na twarzy Elżbiety, która wita Maryję (w. 40-45). Dwie kobiety, które z pokorą wychodzą sobie na przeciw. Obejmują się z miłością i szacunkiem. Będę kontemplował ich spotkanie, gesty, rozmowy.

Jakie są moje relacje z bliskimi, w rodzinie i we wspólnocie? Czy potrafi ę wychodzić na przeciw wszystkim bez wyjątku? Czy są takie osoby, których unikam i z różnych powodów nie potrafi łbym im usłużyć. Kto to jest? W serdecznej modlitwie poproszę Maryję, aby pomogła mi zbliżyć się do nich.

Będę wpatrywał się w Maryję, która pełna wdzięczności wylewa przed Bogiem swoją radość. Wielbi Go za Jego dobroć i miłosierdzie. W Nim samym odkrywa swoją godność i wartość. Cieszy się swoim powołaniem. Modlitwa Maryi staje się zwierciadłem piękna jej duszy.

Z wnikliwą uwagą będę odkrywał w kolejnych wersetach Magnifi cat duchowe piękno Maryi (ww. 46-55). Jakie cechy Maryi szczególnie mnie poruszają? Będę wpatrywał się w Nią i nasycał własne serce pięknem Jej wnętrza.

Co mogę powiedzieć o mojej osobistej modlitwie? Jakość modlitwy jest odbiciem jakości mojego wnętrza. Które słowa z modlitwy Maryi potrafiłbym powtórzyć jako swoje, a które wydają mi się obce i odległe?

W serdecznej rozmowie z Maryją poproszę Ją, aby rozmiłowała mnie w pokornej służbie i głębokiej wewnętrznej modlitwie. O to samo pomodlę się dla moich bliskich. Zakończę modlitwą Magnificat.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Cytuję słowa Henryk Ziemiański de Harlin la Sparasan (15 sie 2025, 11:25):

Czy są takie osoby, których unikam i z różnych powodów nie potrafi łbym im usłużyć. Kto to jest?

Waksman. Przebacz mi, Panie, bo nie wiem co czynię.

S. Joannæ Franciscæ Frémiot de Chantal Viduæ

Gdy na zegarach było już po godzinie trzynastej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa achkovskiego Henryka Ziemiańskiego. Mimo, że wciąż trwa okres wakacyjny, świątynia wypełniona była po brzegi.

Cytat:

Orémus.

Omnípotens et miséricors Deus, qui beátam Joánnam Francíscam, tuo amóre succénsam, admirábili spíritus fortitúdine per omnes vitæ sémitas in via perfectiónis donásti, quique per illam illustráre Ecclésiam tuam nova prole voluísti: ejus méritis et précibus concéde; ut, qui infirmitátis nostræ cónscii de tua virtúte confídimus, cœléstis grátiæ auxílio cuncta nobis adversántia vincámus.

Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona arcybiskup wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Wszelkie koncepcje głoszące, że adresatem Bożego zbawienia jest jedna, wyselekcjonowana grupa ludzi – naród, wspólnota, osoby spełniające wyśrubowane kryteria moralne – wcześniej czy później upadały. Okazywało się, że także wśród tych „zaproszonych” wielu stawia swoją prywatną rolę czy kupiectwo ponad Boga, a są i tacy, którzy dopuszczają się wołających o pomstę do nieba niegodziwości. Jezus, dla którego nie ma lepszych i gorszych, mówi jasno, że Boże zaproszenie skierowane jest do każdego. Słudzy mają głosić je nie wybranym, ale na rozstajach dróg, gdzie mieszają się ze sobą przypadkowi ludzie, oraz przyprowadzać na ucztę „wszystkich… złych i dobrych”.

Nie wiemy, kim był człowiek bez stroju weselnego, który został wyrzucony w ciemności. Król nazywa go „przyjacielem”. W Ewangelii Mateusza podobnie zwraca się gospodarz z przypowieści o robotnikach w winnicy do prawiącego mu wyrzuty (Mt 20,13) i Jezus do Judasza w Ogrójcu (Mt 26,50). Nie jest to słowo odrzucenia, lecz miłosierdzia; słowo – być może ostatniej – szansy, zachęcające do dialogu, w którym wszystko może jeszcze zostać naprawione. Jednak człowiek ten milczy. Przekreśla go to samo, co pierwszych zaproszonych – ostateczna odmowa wejścia w relację z Tym, który zapraszając, walczy o nas do końca.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Dominica XI Post Pentecosten 

Gdy na zegarach było już po godzinie dziesiątej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana. Świątynia, tak jak zawsze, wypełniona była po brzegi, a przy Ołtarzu służyło dużo ministrantów.

Cytat:

Oremus.

Orémus.

Omnípotens sempitérne Deus, qui hujus diei venerándam sanctámque lætítiam in beáti Apóstoli tui Bartholomǽi festivitáte tribuísti: da Ecclésiæ tuæ, quǽsumus; et amáre quod crédidit, et prædicáre quod dócuit.

Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona arcybiskup wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Będę patrzył na Jezusa, który przemierza miasta i wsie. Jest w drodze do Jerozolimy (w. 22). Świadomie i zdecydowanie zmierza w kierunku miejsca swej męki. Jest pewny swego powołania i konsekwentnie je wypełnia.

„Czy tylko nieliczni będą zbawieni?” (w. 23). Jak często zastanawiam się nad prawdami ostatecznymi: sądem ostatecznym, niebem i piekłem? Poproszę o łaskę głębokiego przeżycia tych prawd. Postaram się zatrzymać nad każdą z nich. Jakie uczucia budzą się we mnie, gdy je rozważam? Powiem o nich Jezusowi.

Jezus przypomina, że jeśli chcę kroczyć za Nim, muszę zdecydować się na wysiłek „wchodzenia przez ciasne drzwi” (w. 24). Co sprawia mi najwięcej trudności w kroczeniu za Jezusem? W czym jestem wymagający, a w czym ulegam przeciętności i oziębłości?

Jezus przestrzega mnie przed płytkim przeżywaniem mojej wiary i powołania. Zewnętrzne praktyki przebywania z Nim, nawet częste i piękne, nie wystarczą. Brzydzi się każdym, kto celebruje powołanie i wiarę, a jednocześnie dopuszcza się nieprawości (ww. 25-27).

Zwrócę uwagę, że Jezus podkreśla wartość „ostatnich”, „nieznanych”, „przychodzących z daleka” (w. 29). On zna każdego do głębi. Nie patrzy na to, co pozorne, nie zwraca uwagi na słowa i zewnętrzne postawy, ale na serce. Cichość i skromność są oznaką wielkości serca.

Co mogę powiedzieć o postawach cichości i skromności w moim życiu? Czy nadmiernie nie podkreślam znaczenia swojej osoby, czy nie walczę o „pierwsze miejsca”? Czy moje wyznania wiary, mówienie o Jezusie, przyznawanie się do Niego pokrywają się z życiem i stanem mojego serca?

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

In Exaltatione Sanctæ Crucis

Gdy na zegarach było już po godzinie dwudziestej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa achkovskiego Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI.  W mszy świętej uczestniczyła bardzo liczna grupa wiernych, która modliła się o dobre owoce trwającego Soboru Rotryjskiego II.

Cytat:

Orémus.

Deus, qui nos hodiérna die Exaltatiónis sanctæ Crucis ánnua sollemnitáte lætíficas: præsta, quǽsumus; ut, cujus mystérium in terra cognóvimus, ejus redemptiónis præmia in cœlo mereámur.

Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona prymas wygłosił kazanie ,którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Ewangelia święta podwyższenia Krzyża Świętego to fragment rozmowy, jaką prowadzi Pan Jezus z Nikodemem, jedną z najznamienitszych osób Jerozolimy, który przychodzi do Niego w nocy. Chociaż chodzi o „nauczyciela Izraela” (J 3, 10), Nikodem zbliża się z szacunkiem do Pana, przyciągnięty jego dostojną osobowością i nauczaniem, pełnym mocy i mądrości. Słowa Jezusa są głębokie i wymagają z naszej strony uważnej i pokornej postawy słuchania, takiej jak postawa Nikodema.

Fragment czyni wiele odniesień do wstępowania i zstępowania, związanych z głęboką treścią teologiczną. „To co w górze” to przestrzeń tego co boskie, nieba, gdzie znajduje się Ojciec, skąd przyszedł Syn, który zstępuje do świata, ograniczonej przestrzeni ludzi, aby być jednym z nas; i stąd, ze świata powraca w chwale, by być przy Ojcu, wraz z naszym chwalebnym i przyjętym człowieczeństwem, jak powie sam zmartwychwstały Jezus na końcu Ewangelii: „Wstępuję do Ojca mego i do Ojca waszego oraz do Boga mego i do Boga waszego” (J 20,17). Dzięki dziełu dokonanemu przez Jezusa ludzie będą mogli cieszyć się życiem wiecznym i zbawieniem.

Cała ta tajemnica jest możliwa, ponieważ Pan Jezus pozwolił, aby wyniesiono go na krzyż, aby paradoksalnie przekształcić w wywyższenie straszliwy i upokarzający gest wyniesienia ukrzyżowanych, aby cały lud mógł ich zobaczyć. Szczyt własnej porażki w oczach świata, staje się znakiem jego triumfu w oczach Ojca i dlatego w źródło zbawienia dla ludzi. Właśnie w tym widać jak Bóg umiłował świat (w. 16).

Aby to wytłumaczyć Nikodemowi w zwięzłych zdaniach, Pan Jezus odnosi się do słynnego fragmentu o miedzianym wężu, zawartym w księdze Liczb 21,8-9. W tym fragmencie, Bóg nakazuje Mojżeszowi odlać miedzianego węża i umieścić go na palu, aby lud na pustyni mógł na niego patrzeć. I tak samo jak izraelici ukąszeni przez węże paradoksalnie uzyskiwali zbawienie i uleczenie patrząc na wyniesionego węża, tak samo ludzie zanurzeni w grzechu mogą osiągnąć zbawienie patrząc na tego, który został wywyższony na krzyżu, jakby był potępiony i grzeszny.

Zastanawiając się nad świętem podwyższenia Krzyża, które dziś obchodzimy, Papież Franciszek tłumaczył w ten sposób fragment rozmowy Pana Jezusa z Nikodemem: „Ktoś, kto nie jest chrześcijaninem, mógłby zapytać: dlaczego «wywyższać» krzyż? Możemy odpowiedzieć, że nie wywyższamy jakiegoś krzyża czy wszystkich krzyży: wywyższamy krzyż Jezusa, ponieważ na nim najpełniej objawiła się miłość Boga wobec ludzkości. O tym właśnie przypomina nam Ewangelia św. Jana w dzisiejszej liturgii: «Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał» (3, 16). Ojciec «dał» Syna, aby nas zbawić, a to oznaczało śmierć Jezusa, śmierć na krzyżu”.

W tym momencie Papież Franciszek pytał się: „Dlaczego konieczny był krzyż?” i odpowiadał: „Ze względu na powagę zła, które trzymało nas w niewoli. Krzyż Jezusa wyraża obie te rzeczy: całą negatywną moc zła i całą łagodną wszechmoc Bożego miłosierdzia. Krzyż zdaje się potwierdzać klęskę Jezusa, ale w rzeczywistości oznacza Jego zwycięstwo. Na Kalwarii ci, którzy z Niego szydzili, mówili: «Jeśli jesteś Synem Bożym, zejdź z krzyża» (por. Mt 27, 40). Ale prawda była odwrotna: Jezus właśnie dlatego, że był Synem Bożym, był tam, na krzyżu, wierny aż do końca planowi miłości Ojca. I właśnie z tego powodu Bóg «wywyższył» Jezusa (Flp 2, 9), przyznając Mu królestwo powszechne”.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Dominica XIX Post Pentecosten

Gdy na zegarach było już po godzinie trzynastej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Tak, jak zawsze, świątynia była wypełniona po brzegi ludźmi.

Cytat:

Oremus.

Omnípotens et miséricors Deus, univérsa nobis adversántia propitiátus exclúde: ut mente et córpore páriter expedíti, quæ tua sunt, líberis méntibus exsequámur.

Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona, prymas wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

W poprzednim rozdziale Ewangelii według Świętego Łukasza Pan Jezus mówił o nadejściu Królestwa Bożego w paruzji, na końcu czasów. Rozwijając ten sam temat teraz zadaje pytanie: “Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” (w. 8). Dlaczego Pan Jezus o to pyta? Poprzez tę przypowieść, którą właśnie usłyszeliśmy, zwraca uwagę, że wielu spośród tych, którzy za nim poszli, osób modlących się, być może nie ma wiary ani tak dobrze ukształtowanej ani tak mocnej jak myślą, i chce ich czegoś nauczyć.

Ten problem jest bardzo aktualny. Nie przydarzyło się nam któregoś razu, że wobec pewnej potrzeby, którą uważaliśmy za pilną, zwróciliśmy się z prośbą o pomoc do Pana w naszej modlitwie i nie otrzymaliśmy odpowiedzi? Pan Jezus jest świadomy, że tak się dzieje wiele razy, i że istnieją osoby, które nie otrzymując szybko tego o co proszą tracą ducha, przestają ufać w potęgę modlitwy, a nawet narzekają na Boga i oddalają się od Niego.

Myśląc o nich i o nas, Pan Jezus opowiada przypowieść, która ma dwóch bohaterów: niesprawiedliwego sędziego i ubogą wdowę, którą sędzia ignoruje. Sędzia według Prawa Mojżeszowego powinien wysłuchać stron i wydać sprawiedliwy wyrok. Zgodnie z księgą Wyjścia, powinni być oni dzielnymi, bojącymi się Boga i nieprzekupnymi mężami, którzy się brzydzą niesprawiedliwym zyskiem (por. Wj 18,21), ale sędzia z przypowieści był niesprawiedliwy, pozbawiony skrupułów. Z kolei wdowy, którym brakowało środków do życia, wraz z sierotami i cudzoziemcami były osobami najsłabszymi i najmniej chronionymi w społeczeństwie, dlatego księga Powtórzonego Prawa mówi, że sam Bóg „wymierza sprawiedliwość sierotom i wdowom, miłuje cudzoziemca” (Pwt 10,18). Wdowa z przypowieści widząc jak sędzia ją lekceważy, korzysta z jedynego środka, jaki ma w zasięgu ręki: nalega raz i drugi, wytrwale a nawet uparcie, aż udaje jej się przełamać postawę sędziego. Ów sędzia, zniecierpliwiony wobec nalegań wdowy zgadza się na to, na co nie zdecydował się ani ze względu na szacunek wobec Boga ani wobec ludzi: „ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie nachodziła mnie bez końca i nie zadręczała mnie” (w.5).

“Nauczmy się więc od wdowy z Ewangelii —mówi Ojciec św. Franciszek— modlić się zawsze, nie ustając. Jak dzielna była ta wdowa! Umiała walczyć o swoje dzieci! I myślę tu o tak licznych kobietach, które walczą o swoją rodzinę, które się modlą, które są niestrudzone. Wspomnijmy dzisiaj — wszyscy — te kobiety, które swoją postawą dają nam prawdziwe świadectwo wiary, odwagi, dają nam wzór modlitwy“.

Pan Jezus wyciąga wniosek z tej przypowieści korzystając z rabinackiego sposobu zwanego qal-wahomer, to znaczy sposób argumentowania a fortiori: jeśli tak się dzieje… to tym bardziej stanie się co innego. Jeśli niesprawiedliwy sędzia ugina się wobec nalegania, Pan Bóg, który jest sprawiedliwy i co więcej jest miłosiernym Ojcem, jak może nie wziąć w obronę swoich dzieci, kiedy z ufnością zwracają się do niego?

Pan Jezus zapewnia nas, że Bóg słyszy nas od pierwszej chwili, mimo tego, że odczuwamy chwile zmęczenia i wątpliwości, kiedy nasza modlitwa wydaje się nieskuteczna. Ale modlitwa nie jest magiczną różdżką, która od razu sprawia to na co mamy ochotę. Pan zawsze nas słucha i zna nasze trudności, ale wie lepiej czego potrzebujemy, i czasami jest dla nas lepiej, że odłoży swoją odpowiedź, aby dać nam potrzebny czas, aby rozeznać co jest dla nas korzystniejsze. Prałat Fernando Ocáriz uczy nas, że „podejmować każdego dnia życie modlitewne to pozwolić sobie towarzyszyć, w lepszych i gorszych chwilach, przez Tego który najlepiej nas rozumie i nas kocha. Rozmowa z Jezusem Chrystusem otwiera nam nowe perspektywy, nowe sposoby patrzenia na sprawy, zawsze jeszcze bardziej napełniające nadzieją”.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Dominica XXIV et Ultima Post Pentecosten

Gdy na zegarach było już po godzinie dziesiątej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Świątynia była wypełniona po brzegi ludźmi.

Cytat:

Oremus.

Excita, quǽsumus, Dómine, tuórum fidélium voluntátes: ut, divíni óperis fructum propénsius exsequéntes; pietátis tuæ remédia majóra percípiant.

Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona Prymas wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

„A lud stał i patrzył” (w. 35). Stanę pośród tłumu zebranego pod krzyżem i przez dłuższą chwilę będę kontemplował Jezusa ukrzyżowanego. Poproszę o głębokie wczucie się w Jego cierpienie.

Będę słuchał krzyku ludzi, którzy drwią z Jezusa i wyszydzają Go (ww. 35-36). Zwrócę uwagę, jak krzyk i gniew kontrastują z cichością i cierpliwością Jezusa. Na słowa obelgi Jezus odpowiada milczeniem.

Milczącej i pokornej postawy Jezusa nie mógł znieść jeden ze złoczyńców (w. 39). Co mogę powiedzieć o mojej postawie wobec krzywdzicieli? Czy wierzę w miłość silniejszą od nienawiści?

Jezus, który pozwala się ukrzyżować przez ludzką nienawiść, pokazuje, że człowieka i cały świat można zdobyć tylko miłością.

Będę słuchał uważnie słów łotra, który na krzyżu przeżywa swoje nawrócenie (ww. 41-42). Jedynie Jezus ukrzyżowany potrafił zapanować nad sercem złoczyńcy i zmienić je (w. 43). Jezus prosi także mnie, abym pozwolił Mu zostać królem mojego serca, nawet jeśli jest ono obciążone grzechem.

Pomyślę o moich grzechach, które najtrudniej jest mi oddać Jezusowi. Będę prosił Ducha Świętego o głęboką wiarę, że Jezus pragnie konać przy mnie jak przy łotrze, abym mógł doświadczyć Jego oczyszczającej miłości. Chce, abym Go prosił podobnie jak łotr na krzyżu. O co Go najbardziej chciałbym w tej chwili prosić?

Wyznam Jezusowi moją miłość. Otworzę przed Nim swoje serce. Oddam Mu siebie takim, jakim jestem, wyznając: „Ty jesteś Panem i Królem mego życia”.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Dominica I Adventus

Gdy na zegarach było już po godzinie dziesiątej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Świątynia była wypełniona po brzegi, a przy Ołtarzu pełniło posługę wielu ministrantów.

Cytat:

Oremus. 

Excita, quǽsumus, Dómine, poténtiam tuam, et veni: ut ab imminéntibus peccatórum nostrórum perículis, te mereámur protegénte éripi, te liberánte salvári:

Qui vivis et regnas cum Deo Patre, in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona Prymas wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Podobne wezwanie rozbrzmiewa w Ewangelii, która też przedstawia więcej konkretów, dotyczących Dnia Syna Człowieczego. Uderza pewien indywidualizm tego wydarzenia, mimo iż skutki jego są globalne. Pomimo zdawałoby się czytelnych i długotrwałych znaków jak podany przykład budowy arki (a także dość absurdalnych – ogromna łódź na środku pustyni (!)), współcześni pochłonięci są sprawami codziennymi i nie spostrzegają tego, co się dzieje. Co ciekawe, dalszy tekst nie neguje samego zajmowania się codziennością – zarówno dwaj, jak i dwie, pracowali przy zwykłych czynnościach. Coś jednak wpłynęło na to, że część została zabrana, a część pozostawiona. Była to zapewne czujność na niespodziewane, zasygnalizowana przez użyty tu grecki zwrot dokite. Nie mówi on jedynie o zwykłej obserwacji, ale o czujności nacechowanej teologiczną odpowiedzialnością: bycie gotowym w każdym momencie, aby rozpoznać i odpowiedzieć na działanie Boga. Podkreślona jest przez to nieprzewidywalność i brak możliwości przygotowania „z wyprzedzeniem”. Nagłość tego przyjścia uwypukla kontrast między tym, co trwałe, a tym, co przemija. Czuwanie staje się więc nie tylko praktyką, lecz sposobem istnienia, które pozwala ocalić sens pośród zmienności świata.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Dominica II Adventus 

Gdy na zegarach zbliżała się godzina jedenasta, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Świątynia pękała w szwach.

Cytat:

Oremus.

Excita, Dómine, corda nostra ad præparándas Unigéniti tui vias: ut, per ejus advéntum, purificátis tibi méntibus servíre mereámur:

Qui  tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona  Prymas wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i  Bracia,

Nawrócenie to nie jest coś opcjonalnego dla nas, chrześcijan, jakaś pobożniejsza droga życia. To absolutna konieczność. Ciągle jest przed nami jakiś kolejny, choćby mały, etap nawrócenia. Duch Święty pokazuje nam nieraz z zaskoczenia, jak bardzo nasze serce jest jeszcze dalekie od upodobnienia się do Serca Jezusa.

Głównym bohaterem dzisiejszej Ewangelii jest Jan Chrzciciel – ostatni z proroków Starego Testamentu, który miał misję i przywilej bezpośredniego wskazania na Mesjasza.

Surowość Jana i powaga jego słów wydaje się daleka od poprawności politycznej i szacunku do każdego bez względu na jego wybory. Ale życie w Kościele to nie przymrużenie oka na zło we własnym życiu, żartobliwe i lekkomyślne podejście do kwestii grzechu i pokuty. Żeby zrozumieć i przyjąć mocne słowa Jana, potrzebujemy w Adwencie osobistej pustyni – choć trochę dłuższej modlitwy osobistej, wyrzeczeń, jakiegoś rodzaju postu i jałmużny.

Spotkamy w tym Adwencie takich jak Jan Chrzciciel – w naszych parafiach odbywają się rekolekcje, przyjeżdżają spowiednicy; słuchamy głosicieli Słowa w Internecie. Ich słowa są nieraz surowe i mocne, ale po to, by ociosać nasze serce z pychy i zamknięcia na łaskę. Po to, by mógł w nas naprawdę narodzić się na nowo sam Chrystus, Baranek Boży, który gładzi grzech świata. Mój grzech.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Dominica III Adventus 

Gdy na zegarach zbliżała się godzina dziesiąta, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Dzisiejsza niedziela jest nazywana Niedzielą Gaudete, toteż celebrans włożył na siebie różowy ornat.

Cytat:

Oremus.

Aurem tuam, quǽsumus, Dómine, précibus nostris accómmoda: et mentis nostræ ténebras, grátia tuæ visitatiónis illústra:

Qui vivis et regnas cum Deo Patre, in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen. 

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona Prymas wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i  Bracia,

„Radujcie się w Panu” - antyfona na wejście. Gaudete in Domino Semper - radujcie się zawsze w Panu.

Potrzebujemy tej trzeciej niedzieli Adwentu, żeby w świecie, który czeka na kolejne promocje, czy też wyprzedaże, w świecie, który czeka na święta - bardzo świadomie czekać na Jezusa Mesjasza, na Jezusa Zbawiciela.

I warto posłuchać podpowiedzi, które czyni Apostoł Jakub: Trwajcie cierpliwie, przyjście Pana jest już bliskie. Oto sędzia stoi przed drzwiami.

Dzisiejsza Ewangelia pokazuje nam postać Jana Chrzciciela, który znajduje się w więzieniu. Ten, który nie żył w małżeństwie, jest uwięziony za wierność węzłowi małżeńskiemu. On strzeże przykazań, on z mocą wypominał Herodowi Antypasowi, że wziął bratu żonę.

Słowo od Boga jest dla każdego. Dla maluczkiego i dla wielkiego.

Gdy Jan usłyszał, w więzieniu, o czynach Chrystusa, odsyła, czy też posyła do niego swoich uczniów z zapytaniem: „Czy ty jesteś tym, który ma przyjść?”. Odsyła ze względu na wiarę uczniów.

Błogosławieni którzy nie zwątpią. Jak opisuje tę sytuację Ewangelista Łukasz, w siódmym rozdziale, odpowiedź Jezusa jest zadziwiająca. „Idźcie i oznajmijcie Janowi to co słyszycie i na co patrzycie. Niewidomi, trędowaci, głusi, umarli doświadczają głoszenia Królestwa Bożego. Uwolnieni, uzdrowieni, rozgrzeszeni. Oto realizują się proroctwa, realizuje się wołanie, na które to Jezus powołuje się u początku publicznej działalności, w synagodze, w Nazarecie, w czwartym rozdziale Ewangelii świętego Łukasza – „Duch Pański nade mną. Jestem posłany by nieść Dobrą Nowinę ubogim”. Ubodzy są ewangelizowani.

Usłyszeć głoszenie królestwa, przyjąć uleczenie wszelkich słabości, to jest prawdziwie radosna nowina. Oto Jezus z mocą realizuje słowo, które zapowiada Jego publiczną misję: Duch Pański nade mną, posłany Jestem nieś dobrą nowinę ubogim.

Warto popatrzeć na przypisy Biblii Jerozolimskiej, pożeglować przez proroctwa Izajasza. Głusi usłyszą słowa Księgi, a oczy niewiadomych, wolne od mroku ciemności, będą widziały (Iz 29).

To my potrzebujemy dostrzec i zobaczyć, że słowo od Boga jest pełne obietnicy, że to słowo realizuje się dla nas, że to my jesteśmy uczniami Jana, posłanymi, żeby doznać umocnienia w wierze, żeby usłyszeć świadectwo Jezusa o Janie Chrzcicielu - Królestwo Boże jest blisko. Jak czytamy w pierwszej Pieśni o cierpiącym słudze Jahwe - Obyś otworzył oczy niewidomym, żebyś z więzienia wypuścił więźniów (Iz 61.1). Wszyscy, co ich zobaczą, uznają, że są błogosławionym szczepem Pana (Iz 61.9). Błogosławionym.

Niektórzy mówią, że trzeba nam czytać Ewangelię poprzez błogosławieństwa Jezusa, które rozsiane są po całym nowym Testamencie. Błogosławiony jest ten, co nie zwątpi w Niego, w świecie, który czeka na święta, niekoniecznie na Jezusa Mesjasza.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Dominica IV Adventus 

Gdy na zegarach była godzina 13:25, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Świątynia była wypełniona po brzegi ludźmi, którzy z zapałem uczestniczyli w przedświątecznej spowiedzi.

Cytat:

Oremus.

Excita, quǽsumus, Dómine, poténtiam tuam, et veni: et magna nobis virtúte succúrre; ut per auxílium grátiæ tuæ, quod nostra peccáta præpédiunt, indulgéntia tuæ propitiatiónis accéleret:

Qui vivis et regnas cum Deo Patre, in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen. 

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona arcybiskup wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i  Bracia,

W Jezusie realizuje się proroctwo o Emmanuelu. O Bogu, który staje się Bogiem z nami.

Na wszystko dzisiaj patrzymy oczyma św. Józefa. Od niego uczymy się milczenia, czyli zasłuchania i uczymy się bycia posłusznym, czyli sprawiedliwym. Poznajemy męża wielkiej miłości, który kocha swoją zaślubioną żonę, z którą jeszcze nie zamieszkał. Poznajemy Józefa, który działa sprawiedliwie, który nie chce krzywdy Maryi, który kocha, choć nie wszystko rozumie. Poznajemy Józefa, który ma sny, jak Józef Egipski. I daje się Bogu prowadzić. I Bóg potrzebuje jego zgody, jego zaangażowania. Józef - opiekun Syna Bożego. Zadanie, które przed nim stoi, to przyjąć na swoje życie Jezusa wraz z Maryją. Bardzo świadomie. Bardzo świadomie stać się sługą Syna Bożego. Józef, syn Dawida, staje się sługą Jezusa, Mesjasza.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

In Nativitate Domini  - missa in nocte 

Gdy na zegarach było już po godzinie dwudziestej pierwszej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się uroczysta pasterka, którą sprawował arcybiskup Henryk Ziemiański de Harlin la Sparasan OSI.  Od wrót katedry wyruszyła procesja prowadzona przez turyferariusza, za którym podążał krucyferariusz z krzyżem i pozostała asysta liturgiczna, za nimi zaś szli diakoni  i prezbiterzy. Na koniec kroczył celebrans, arcybiskup Henryk Ziemiański de Harlin la Sparasan OSI niosący figurę Dzieciątka. Światła w katedrze były zgaszone, więc panowała niezwykła ciemność. Gdy procesja dotarła do szopki w jednej z katedralnych kaplic, Prymas złożył figurę w żłobie, okadził ją, a następnie rozpoczęła się msza święta. Organista odśpiewał kolędę  "Narodil se Kristus Pán", zaś po niej introit.

Posługę muzyczną podczas pasterki pełnił również Chór Archikatedralny, który jako Kyrial wykonał Małą Mszę Jazzową. Podczas Gloria zapalono światła w katedrze.

Cytat:

Oremus.

Deus, qui hanc sacratíssimam noctem veri lúminis fecísti illustratióne claréscere: da, quǽsumus; ut, cujus lucis mystéria in terra cognóvimus, ejus quoque gáudiis in cœlo perfruámur:

Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen. 

Po odśpiewaniu Ewangelii Prymas wygłosił krótkie kazanie, które wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Cicha noc - święta noc. Po raz kolejny dane nam jest przeżywać Święta Bożego Narodzenia. Wielka to jest tajemnica. Bóg zsyła swojego Syna, aby odkupić ludzkość. Nie narodził się w pałacu, ale w żłobie. Ubogo, na sianie.

Wszystkim wiernym życzę owocnych świąt. Niech nowonarodzone Dzieciątko nam błogosławi. Amen.

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.

Podczas udzielania Komunii Świętej chór odśpiewał Adeste Fideles.

Na zakończenie mszy świętej arcybiskup udzielił pasterskiego błogosławieństwa, a następnie odśpiewano kolędę "Tichá noc".

Na pasterce pojawił się również Bolesław Kirianóo von Hohenburg by posłuchać swojego krewniaka, mimo faktu, że po pierwsze nie jest rotrystą, a po drugie, nawet gdyby był, uważałby, że prawdziwa pasterka jest po północy, a wcześniej to jakieś marne cosplayerstwo. Wiara Kirymowa zezwala wszakże na uczęszczanie na obrzędy innych religii w charakterze obserwatora (a więc bez np. przyjmowania Komunii Świętej), Kirianóo wykorzystał więc tę okazję na okazanie prezydenckiej solidarności wobec społeczności v-chrześcijańskiej II Federacji.

In Nativitate Domini  - missa in die

Gdy na zegarach było już po godzinie dziesiątej, w katedrze pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Achkovie rozpoczęła się msza święta sprawowana przez arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Katedra pękała w szwach, jednak było mniej ludzi niż na pasterce.

Cytat:

Oremus.

Concéde, quǽsumus, omnípotens Deus: ut nos Unigéniti tui nova per carnem Natívitas líberet; quos sub peccáti jugo vetústa sérvitus tenet.

Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona, Prymas wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i  Bracia, 

Jan Ewangelista nie opowiada o żłóbku, pasterzach czy Trzech Królach. Zaczyna od początku – nie od narodzin w Betlejem, ale od początku wszechświata: „Na początku było Słowo". To samo Słowo, którym Bóg stworzył świat. To Słowo „było u Boga i Bogiem było Słowo".

A teraz – dziś – to niewyobrażalne wydarzenie: „Słowo stało się Ciałem i zamieszkało wśród nas". Ten, który stworzył galaktyki, wchodzi w czas i przestrzeń. Ten, który jest wieczny, staje się śmiertelny. Ten, który jest nieskończony, mieści się w żłobie. To skandal – skandal wcielenia. Bóg staje się jednym z nas.

„Przyszedł do swej własności, a swoi Go nie przyjęli". To jest dramat Bożego Narodzenia. Bóg przychodzi do swojego stworzenia, a ludzie Go nie rozpoznają. Jest za prosty, za ubogi, za zwyczajny. Spodziewali się wielkiego władcy, a dostali niemowlę. Spodziewali się pałacu, a jest stajnia. Spodziewali się armii, a jest rodzina uciekinierów.

„Tym wszystkim, którzy Go przyjęli, dał moc, aby się stali dziećmi Bożymi". To jest istota dzisiejszego święta. Bóg przyszedł, by uczynić nas swoimi dziećmi. By dać nam prawo nazywać Go Ojcem. By wprowadzić nas do swojej rodziny. Pytanie brzmi: czy Go przyjmiemy? Czy dostrzeżemy Go w Dzieciątku z Betlejem? Czy uwierzymy, że to małe, bezbronne Niemowlę to Ten, który stworzył wszechświat? Słowo stało się Ciałem. I chce zamieszkać również w nas. Wesołych Świąt.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.