Henryk Ziemiański, nowy Namiestnik Komarchii Nordackiej, będąc pod wrażeniem Achkova, znalazł na przedmieściach stolicy willę, który kupił i wyremontował. Mimo, że tęsknił za Tomaszewem, postanowił, że z powodu obowiązków będzie dzielił czas pomiędzy Achkovem, a Czekoladowicami, zaś do Tomaszewa będzie przyjeżdżał tylko w wolnym czasie. Dom posiada duży, przestronny salon z kominkiem, bogato zdobioną kuchnię, gabinet, a także mały pokój na parterze. Na poddaszu budynku znajduje się sypialnia oraz biblioteka, gdyż właściciel domu lubi się zaczytywać w nordackiej literaturze.

Willę od tylnej strony otacza dwunastohektarowa działka budowlana, na której Henryk często lubi przesiadywać i patrzyć na otaczającą przyrodę. Ziemiański jest wielbicielem studzienek, dlatego, w razie braku wody postanowił na działce studnię. Cała posesja jest strzeżona przez wynajętą firmę ochroniarską. 

Z dalekiej Parmy do willi przybył jej właściciel. Nie przypominał już poważnego polityka, który był w przeszłości prezydentem i premierem tego kraju. Był ubrany w prostą sutannę i przybył dlatego, żeby swoją luksusową willę przekazać biednym i potrzebującym i w tym celu wywiesił na płocie informację. Potem udał się w drogę powrotną do Parmy.

Tym biednym okazał się Pan Jerzy Kawalerko, zaś potrzebującym Bolesław Kirianóo von Hohenburg, który ze względu na wysokie ceny w stolicy nie mógł sobie dotąd pozwolić na zakup mieszkania i musiał codziennie dojeżdżać z Kirianopola. Umówili się, że willę będą posiadali wspólnie, zaś w papierach wpiszą że jest Bolesława, który dożywotnio opiekuje się Panem Kawalerko.