NORDATA

Sophie przybyła do Instytutu Fizycznego, aby rozpocząć swoje pytania. Udała się do sekretariatu, aby się zapowiedzieć.

-Dzień dobry! Ja w sprawie przeprowadzenia tutaj badań nad fizyką kwantową. Mam nadzieję, że macie odpowiedni sprzęt? - powiedziała do nieco już starszej sekretarki, którą napotkała. Ona zaś szepnęła coś do młodszej kobiety stojącej obok niej i zaraz młodsza z kobiet wyszła z sekretariatu.

Po kilku minutach do sekretariatu z powrotem weszła ta sama młodsza kobieta, tyle że w towarzystwie mężczyzny w średnim wieku, który ubrany był w brązowy garnitury, białą koszulę oraz nosił bordowy krawat. Następnie mężczyzna podszedł do przybyszki i rzekł:

- Zdrastwujtie Towarzyszko. Jak już mogłem się dowiedzieć od Towarzyszki Grabov, to przybywa Towarzyszka w celach badawczych, a konkretniej chodzi o badania nad fizyką kwantową. To jeśli można prosić do mojego gabinetu, to byłbym wdzięczny. Tam również się przedstawię i porozmawiamy na ten temat.

-Dzień dobry! - odrzekła krótko Sophie, po czym udała się za mężczyzną do jego gabinetu.

- Możemy zbadać tunelowanie kwantowe, albo spróbować znaleźć zastosowanie zasady nieoznaczoności. - gadała przez całą drogę rozemocjonowana.

Idąc do gabinetu mężczyzna praktycznie nie odpowiedział na propozycje, jakie przybyszka proponowała już w ramach badań naukowych. Aczkolwiek wraz z rzucanymi propozycjami, mężczyzna się cieszył. Jednakże powód, dlaczego cieszył się na te propozycje, był nikomu nie znany, poza samemu mężczyźnie.

Jednakże gdy w końcu weszli do gabinetu, mężczyzna usiadł za biurkiem, wskazując również gestem, aby przybyszka też usiadła sobie. Następnie gdy już wszyscy usiedli, zaczął mówić:

- Dobrze Towarzyszko, to zatem może jeszcze raz i na spokojnie poukładamy sobie informacje. Myślę, że na sam początek się przedstawię. Nazywam się Dmitrij Lebiediew i jestem Wicedyrektorem Instytutu Badań Fizyki. Z czego co mogłem się już dowiedzieć i usłyszeć, to Towarzyszka chciałaby przeprowadzić badania w zakresie fizyki kwantowej. W takim wypadku z chęcią wysłucham, co Towarzyszka ma w planach.

Siedząc na przeciw Wicedyrektora i słysząc jego pytanie zamilkła na chwilę. Musiała poukładać to wszystko w swojej głowie. Po chwili z jej ust wydobył się głos.

-Miło mi Pana poznać osobiście, ja nazywam się Sophie Sussane Windsachen Cargalho. Dobrze Pan słyszał - fizyka kwantowa to powód dla którego tutaj jestem. Najlepszym pomysłem wydaje mi się próba zaimplementowania efektu tunelowego do przesyłu energii elektrycznej. Jak pan zapewne wie cząsteczka np. fotonu w postaci funkcji falowej ma szansę na przebicie się przez barierę o wyższej energii. Jednak nie byłoby to tak ciekawe, gdyby nie fakt, że taki efekt tunelowania skraca czas "podróży" tejże cząsteczki. Jedyne co musielibyśmy zrobić to zwiększyć szansę na wystąpienie tego efektu tak, aby cząsteczki mogły płynąc stale, gdy tylko to się uda będziemy mieli szybki przesył prądu nawet na duże odległości, gdyż rozmiary bariery wcale nie mają wpływu na czas podróży cząsteczki. - to mówiąc kobieta omal się nie zapowietrzyła. Skończyła więc mówić i przyglądała się reakcji słuchacza.

Wicedyrektor słuchał z wielkim zaciekawieniem pomysłu Sophie, a gdy skończyła, to zdecydował jej nalać wody, po czym zaczął mówić:

- Bardzo interesujący pomysł, Towarzyszko Sophie. Wręcz spokojnie możnaby określić go mianem rewolucyjnego w dziejach nauki! Jednakże za nim przeszedłbym do pytań o potrzeby dotyczące sprzętu i kadry, to chciałbym jeszcze poznać, czy Towarzyszka może ma już pomysł, jak temu zaradzić?

Sophie napiła się trochę wody zanim zaczęła objaśniać.

-Będziemy szukali bariery, która ma jak najniższą energię, która umożliwi efekt tunelowania. Następnie postaramy się zwiększyć na tyle energię elektronu, alby jego energia była jak najbliższa energii bariery, ale mniejsza od niej, to skutecznie zwiększy prawdopodobieństwo do ok. 92%, więc prąd przepływałby stale. Do tego jednak potrzebna mi będzie osoba, która jest lepiej zapoznana z cząstkami wchodzącymi w skład atomu, a także, gdy odkryjemy co będzie najlepszą barierą materiał ten.

Wicedyrektor słuchał z ciekawością, po czym odezwał się ponownie:

- W porządku, w takim wypadku kieruję Towarzyszkę do Recina, a konkretniej do Czesnoradzkiego Centrum Badań Cząstek Elementarnych. My tutaj co prawda w stolicy mamy pewien sprzęt i parę rzeczy, ale jednak tutaj znajduje się tylko siedziba, co skutkuje tym, że jednak bardziej znajduje się w tymże budynku biurokracja, niżeli nauka. Natomiast z pewnością w CCBCE Towarzyszka znajdzie wszystko, a przynajmniej sporo sprzętu i kadry, potrzebnej do przeprowadzenia stosownych badań. Także proszę udać się do Recina, do Czesnoradzkiego Centrum Badań Cząstek Elementarnych i będzie mogła Towarzyszka zacząć działać.

Po tym Wicedyrektor wstał i pożegnał się z Sophie.